Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

De kuisheidsgordelEen jaar lang mijn kuisheidsgordel dragen was zwaarder dan ik had verwacht. Ik bedoel, ik was sceptisch toen zij voor de eerste keer met dit voorstel kwam. Ze zei dat ze graag wilde dat ik de gordel een jaar lang zou dragen om haar mijn toewijding te tonen. Maar naarmate ze meer op me inpraatte lukte het mij steeds beter om mezelf ervan te overtuigen dat het allemaal wel niet zo erg zou zijn, temeer omdat ik wist dat de gordel tenslotte weer verwijderd zou worden als het echt niet ging. Ik had me echter niet gerealiseerd hoe gefrustreerd ik zou worden, of dat die frustratie mij zelfs aan het huilen zou krijgen.

"Ik wil echt dat je dit doet", zei ze. "Ik wil weten dat jij het echt zo serieus meent met onze relatie. Luister, lieverd, als jij wilt dat ik je Meesteres ben, dan wil ik weten dat jij er tegen kunt om zonder onderbreking voor langere tijd gedomineerd te worden."

"Je bedoelt dat je me testen wilt", zei ik, niet goed wetend of ik me nu wel of niet beledigd moest voelen.

"Mm, ja, dat wil ik. Kijk, schat, weet je wel zeker dat je je echt wilt verplichten om mijn slaaf te worden? Weet je wel zeker dat het je op een gegeven moment niet verveelt en dan de dingen weer wilt veranderen? Want ik hou toch van je ook als je mijn slaaf niet bent, maar als we proberen serieus te gaan worden met deze D/s zaak, dan wil ik ook weten of het echt gaat werken. Dus ja, ik zeg dat ik je wil testen."

"Uhh, ja oké, ik begrijp wat je bedoelt. Maar een heel jaar? Ik bedoel, ik geef toe het idee heeft een geweldige potentiële fantasie, maar..."

"Lieverd, het zou me ook veel plezier doen, en me opwinden, om te weten dat ik je opgesloten had." En daarbij keek ze me aan met die onweerstaanbare glimlach, die altijd vlinders in mijn buik losmaakt. Volgens mij weet ze dat dit zo'n effect op mij heeft. "Ik zou ervan genieten," ze sprak het woord 'genieten' vol van genot uit, "ik zou ervan genieten te weten hoe gefrustreerd jij zou worden. Ik zou het heerlijk vinden altijd te weten dat jij mijn slaaf bent, ook als we niet bij elkaar zijn, en dat je voor mij wilt lijden." Dit gesprek maakte haar duidelijk opgewonden, en, tja, haar opgewonden zien worden maakt wel wat in mij los.

"Wat als ik het niet aankan?", vroeg ik nerveus. "En werkt die kuisheidsgordel wel echt zoals ze beweren? Ik bedoel, kun je dat ding werkelijk zo lang achtereen dragen?"

"Lieverd, ik heb de sleutel. Als we die gordel echt af moeten doen, dan kan dat. Maar ik wil echt dat je probeert hem een jaar lang te dragen."

Meerdere weken lang praatten we af en toe op deze manier. Ik las mijn oude seksboekjes nog eens na op kuisheidgordels voor mannen. Zij zorgde ervoor dat het mij duidelijk was hoezeer het idee haar opwond. Tenslotte ging ik bevend door de knieën. Diezelfde nacht nog sloot zij dat ding om mij heen. Het was een week na haar verjaardag.

Het was een wonderlijk opgewonden gevoel, dat zij mij opgesloten had, wetende dat ik mezelf niet kon bevrijden, en wetende dat het plan was dat ik dit harnas twaalf maanden zou dragen en dat ik al die tijd verstoken zou zijn van mijn mannelijkheid. Vrees vermengde zich met opwinding, mijn fantasie en mijn nerveusheid speelden tikkertje, en met mijn hart op hol geslagen stond ik daar en liet toe dat ze mij in dat ding stak en rond mijn lichaam sloot.

Die nacht speelde ze met mij, en de frustratie werd als specerij toegevoegd aan ons liefdesspel. Ze was erg zachtaardig, aaide me hier en daar, en ik verwende haar met mijn hand en tong. Het was frustrerend niet aan mijn penis aangeraakt te worden, of zelfs niet in staat om een stijve te kunnen krijgen, maar het was het soort van frustratie dat een bondagespel juist zo leuk kan maken. "Dit is niet zo erg," dacht ik, "Dit is eigenlijk wel leuk. Een jaar is wel lang, maar ik weet in ieder geval de einddatum."

In de weken erna ging van de frustratie de lol wel af, maar echt erg werd het niet. Mijn begeerten, toch al gedwarsboomd, namen af, en dat maakte de kuisheidsgordel gemakkelijker om te dragen. Ik wende aan het wassen met dat ding om, en kreeg het klaar om voldoende zeepwater eronder te laten lopen om mij schoon te houden. Ik raakte gewend aan het gevoel onder mijn kleding op mijn werk, en langzaam, zeer langzaam, werd ik mij minder bewust van dat ding. Ik raakte gewend aan het zittend plassen. En ik raakte gewend aan het beeld van de om mij gesloten kuisheidsgordel als ik in de spiegel keek of als ik naar mijzelf keek.

Ik overtuigde mezelf er bijna van dat ik het helemaal niet erg vond haar te bevredigen zonder zelf in staat te zijn een zelfde soort plezier te beleven. Ik overtuigde mezelf er bijna van dat het gevoel en de smaak van haar poesje, als ik haar daar verwende, of de heerlijke geluiden die ze maakte, niet resulteerde in pijnlijke pogingen van mijn lul om hard te worden in zijn gevangenis, en dat mijn geest zich als gevolg van enig gebrek aan ontlading zo gevangen voelde als mijn penis. Bijna.

Na een maand begon ik me een beetje gek te voelen. "Ik weet niet of ik dit wel volhoud, lieveling."

"Oh, is het echt zo erg? Je hebt toch wel vaker lange tijd geen seks gehad, niet?"

"Ja dat wel, maar dan kon ik masturberen."

"Hm. Zie het als een uitdaging. Kijk of je je verlangens de baas kunt worden. Doe het voor mij, schat? Alsjeblieft?"

Ik slikte. "Ik denk wel dat ik het nog even volhoud, maar jeetje, dit begint me echt gek te maken."

Na drie maanden werd ik een beetje prikkelbaar. Ik was ook voortdurend bezig met het uitdenken van manieren om mijn lul zelfs maar een klein beetje te stimuleren. Ik was ervan overtuigd dat de minste aanraking daar een ontlading tot gevolg zou hebben.

"Schat, ik wil je nu echt nog niet bevrijden, maar het is niet eerlijk dat jij al deze heerlijke dingen voor mij doet, en dat ik maar weinig terugdoe. Hm, hoe zou je het vinden als ik je eens in je kont neukte?"

Wanhopig op zoek naar het doet er niet toe wat, zei ik: "Oh graag Meesteres!"

"Lieverd ik wil dat je erom smeekt."

Het hierop volgende half uur was echt gênant.

Ik was verschrikkelijk opgewonden toen ze begon met de glijcreme in mijn anus te verspreiden. En toen ze de voorbinddildo tegen mijn opening begon te duwen, was ik in de zevende hemel! Oh vervoering, oh verrukking! Toen ze me naaide, groeide mijn genot zienderogen en ook mijn verlangen naar meer en meer en meer. Maar geen ontlading. Mijn lul deed pijn, drukkend tegen zijn opsluiting, niet in staat om stijf te worden. Op dat moment werd de pijn alleen maar toegevoegd aan het feestmaal van sensaties.

Uiteindelijk werd ze moe en stopte, met een grijns waarvan de schik je om het hart zou slaan als je die zag. En ik jankte zowaar van frustratie, mijn hoofd bonkend tegen de kussens en huilend.

Tenslotte kalmeerde ik, wist me te ontspannen en in slaap te vallen. En anderhalve maand later, wanhopig, zelfs terwijl ik wist dat het mij opnieuw huilend van frustratie zou maken, knielde ik voor haar neer en smeekte haar om mij a.u.b. opnieuw in mijn kont te neuken. En opnieuw liet ik mij meevoeren op de gevoelens van sensaties, om uiteindelijk weer met beide benen op de grond te belanden, huilend en slaand uit frustratie.

Als ik smeekte gaf zij mij doorgaans enige nieuwe regels, kleine dingetjes om onze rollen als Meesteres en slaaf iets formeler te maken, en ik accepteerde ze. Onze relatie werd daardoor iets intensiever.

De volgende keer dat ik haar smeekte om me te neuken, weigerde ze. Ze liet me een week wachten nadat ik al wanhopig genoeg was om te smeken. Oh, ik moest haar nog wel steeds aanraken, haar kreten en kreunen van plezier genieten als ik haar likte en aan haar knabbelde. En meppen met haar rijzweepje als mijn eigen frustratie en verlangen me meesleepte en ik en beetje te enthousiast, te ruw werd, of te snel ging.

Uiteindelijk vroeg ze me haar halsband een week lang te dragen. Naar het werk. Ik was geschokt. Ik was bang. Maar ik zei ja, en zij neukte me in mijn kont. Die maandag ging ik naar mijn werk, schichtig als een kat in een hondenkennel. Een paar wenkbrauwen gingen omhoog, en ik kreeg een of twee vriendelijke opmerkingen. Het echte plagen begon pas dinsdag.

Later sloot ze de halsband af en maakte er een label aan vast waarop stond: "Eigendom van...". Vanaf die tijd werd hij alleen maar af gedaan als ik een stropdas moest dragen.

"Meesteres, ik denk niet dat ik dit langer aankan! Ik word gek, ik ben zo gefrustreerd, ik bedoel het is soms zo intens en fantastisch en opwindend, maar dan raak ik weer opgewonden en kan geen stijve krijgen en dat is dan weer frustrerend. Ik hou van U, en ik vind het heerlijk om door U gedomineerd te worden en ik hou ervan gevangen te zijn en ik hou zelfs van de frustratie, maar ik ben er niet zeker van dat ik sterk genoeg ben om dit allemaal te incasseren."

"Oh, maar je hoeft ook helemaal niet sterk genoeg te zijn, lieverd. Daarom zit dat slot er nou." Ze lachte zo lief, en streelde mijn gezicht zo zachtjes dat ik onmiddellijk kalmeerde en aan ieder woord van haar hing. "Ik wil echt dat je dit voor me doet. Denk je dat je het nu wel aankunt?"

"Ja Meesteres," zei ik, een stuk rustiger, "ik denk dat ik het wel kan. Vergeef mij alstublieft voor... mijn zwakheid."

"Ach schat, ik weet dat het niet gemakkelijk is. Het is ook niet de bedoeling dat het gemakkelijk is. Te weten hoe moeilijk het is voor je, te weten dat jij lijdt, wind mij op." Ik slikte en zij ging door. "Nu we het er over hebben, ik ben nu opgewonden, en ik denk dat ik dat leuke slavenkontje van jou wel weer eens zou willen neuken."

Daarna veranderde er een paar dingen. In plaats van mij te laten wachten tot ik er om smeekte en me dan nog wat te laten wachten, begon ze me vaker, als zij daar zin in had, in mijn kont te neuken. Dat betekende dat ik er niet meer om hoefde te smeken, en in sommige opzichten maakte dit de frustratie een beetje dragelijker. Maar in andere opzichten juist moeilijker, omdat geneukt worden mij juist zo opwond.

Nieuwe regels... Ik was haar sexy speeltje, te gebruiken op een manier waarop zij het wilde, wanneer ze het wilde, ongeacht mijn stemming of mijn vermoeidheid. Ze had dat trouwens al eerder gekund als ze had gewild. Toch was het nu een stuk eenvoudiger om in de stemming te komen als ze besloot dat ze me wilde. In het begin was het slechts een andere leuke dimensie aan ons spel. Uiteindelijk begon ik te voelen dat ik geen rechten meer had op mijn eigen lichaam. Dat was tegelijkertijd angstwekkend en fantastisch. En de frustratie duurde voort.

De laatste paar maanden kwam ik wat tot rust en kreeg wat meer greep op mijn toestand. Ik werd beter in het omgaan met de frustratie, beter en liet niet meer toe dat die frustratie mijn genot van seksuele en andere pleziertjes in de weg zou staan. Misschien hielp het om te weten dat het grootste deel van mijn "veroordeling" inmiddels voorbij was.

De laatste maand haalde ze de sleutel uit de geheime bergplaats en begon hem rond haar hals te dragen. "Het jaar is bijna om," placht ze te zeggen, "en het lijkt erop dat je voor mijn test geslaagd bent. Ben je blij? Ben je gelukkig nu je weet dat je het aankunt om mijn slaaf te zijn, zodat we onze relatie permanent kunnen maken?"

Ja, ja, oh zeker was ik blij. En dankbaar voor haar opmerking dat alhoewel mijn jaar van gekuiste hel bijna voorbij was, het niet het einde van haar dominantie was die ik zo graag had, maar het markeren van onze wetenschap dat het zou voortduren.

Maar o, hoezeer verlang ik naar de dag dat dit helse apparaat van mijn mannelijkheid afgehaald zal worden, en ik het orgasme zal kunnen hebben waar ik een jaar op gewacht heb. Hoe heb ik ernaar verlangd om diep in haar te stoten en om te voelen hoe haar warme kut greep krijgt op mijn paal. Ik kon me dit soort gedachten veroorloven, nu het tijdstip van mijn bevrijding in zicht kwam. Iedere keer dat ik de sleutel tussen haar borsten zag bungelen, likte ik over mijn lippen.

Oh ja, het gedurende een heel jaar dragen van de kuisheidsgordel was veel moeilijker geweest dan ik dacht, maar ik heb het overleefd. Ik heb het een jaar uitgehouden. Ik ben voor haar test geslaagd, en ik heb bovendien aan mezelf laten zien dat ik zo'n marteling kan doorstaan. Ik heb eraan gedacht om haar te smeken om me los te maken, maak ik heb er nooit aan gedacht om mijn stopwoord te gebruiken om te kunnen ontsnappen.

En vanavond, een week na haar verjaardag, was dan het jaar om. Ze leidde me naar onze slaapkamer, stak verschillende kaarsen aan, en bond me op het bed vast, de hele tijd complimentjes mompelend, en me aaiend alsof ik een poes was. Een kom ijs stond op het nachtkastje, samen met een paar netjes gevouwen handdoeken. Een glas afgedekt door een schoteltje met daarin een of andere heldere vloeistof stond op de toilettafel. Ze kleedde zich uit, terwijl ik likkebaardend toekeek, en ging op mijn gezicht zitten. "Eet me."

Toen ze daar genoeg van had, ging ze schrijlings over mijn buik zitten, gedachteloos spelend met mijn tepels. "Je hebt het gehaald, "zei ze. "Het jaar is om."

"Ja."

"Wil je hierna mijn slaaf blijven?"

"Ja Meesteres, dat wil ik." Ik was ongelofelijk opgewonden, en even verliefd op haar als op de dag dat zij voor het eerst voorstelde me in te sluiten.

Zij lachte, die heerlijke langzame grijns, en zei, "Fijn. Want ik wil je houden. Ik wil niet dat dit een spelletje is. We hebben vrij serieus gespeeld, maar we wisten beide dat er een tijdslimiet was. Nu weet ik dat je die intensiteit gedurende een lange tijd aankunt. Wil je dat? Wil je voor altijd doorgaan als mijn slaaf? Op dit niveau?"

"Ja, Meesteres! Alles! Ik ben van U!"

Ik zweer dat ze luider begon te ademen en lichtelijk begon te transpireren. "Ik wil dat dit echt wordt. Ik wil dat jij een tatoeage krijgt die zegt dat jij mijn slaaf bent. En ik wil trouwen, en ik wil dat jij mijn naam gaat dragen in plaats van andersom. En ik wil weten dat ik je kan blijven gebruiken als ik dat wil, en je straffen als ik dat wil, en zelfs je op te sluiten wanneer ik dat wil, vanaf dit moment.

Mij hart bonkte in mijn keel. Ik was bang om zo'n toezegging zonder tijdslimiet te maken, maar ik had al ontdekt dat ik het niet alleen aankon om full time gedomineerd te worden, maar dat ik er zelfs van genoot om te lijden. "Ja Meesteres, ik stem toe. Ik wil dat ook."

"Wil je dat voldoende graag om je stopwoord op te geven?"

"JA! Ik ben geheel en al de Uwe, lieverd!"

Ze sloeg haar arm om mijn nek, en kuste me vol passie, daarbij haar heupen wiegend tegen de randen van mijn kuisheidsgordel. "Oh God, wat hou ik van je. En je bent van Mij!" Ze ging met haar handen naar achteren en aaide mijn heupen, vervolgens leunde ze naar voren om mijn tepels te likken, terwijl de sleutel aan de ketting tegen mijn borst streek. Ik hijgde, ik kreunde, ik getuigde van mijn liefde voor haar.

Uiteindelijk stopte ze, pakte de sleutel op, en zei, "Wel, het is tijd om hiermee aan de slag te gaan, nietwaar?"

Ik keek haar hongerig aan.

Ze haalde de ketting van haar hals. Ze verwijderde de sleutel van de ketting. Ze ging naar het glas met de heldere vloeistof op de toilettafel, en haalde het schoteltje eraf. "Een toast," zei ze, "op jou, dat je me getoond hebt dat je mijn test kon doorstaan!" Ze pakte het glas op, en de sleutel.

En ze liet de sleutel in het glas vallen, waar de vloeistof begon te bruisen en te schuimen, en de sleutel loste er langzaam in op.

Mijn hart sloeg over. Ik geloof zowaar dat het stopte. Ze keek naar mijn gezicht, grijnzend, zoals ik daar lag, niet gelovend wat ik zag.

"Ik heb een soldeerbout in het nachtkastje," zei ze op een rustige toon. "Ik ga het sleutelgat met soldeer opvullen. Jij bent voor altijd van mij, mijn schat."

 

Oorspronkelijke titel: The chastity belt, eerder gepubliceerd op de wesite van de auteur .
Vertaald door excolo{S}, 1998

Van de schrijver: "Ik behoud het copyright op dit verhaal, maar geef toestemming ter vrijelijke verspreiding voor niet-commerciële doeleinden (hiertoe reken ik ook de "pay-for-access" usenet accounts), en voor archivering."


© D. Glenn Arthur, jr , 1993.

Naar boven