Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

Een proces
Dit verhaal werd gepubliceerd in Kerfstok 6/2003

"Liefje," zei ze tegen me: "Zonder gevoel kan ik het niet. Ik moet iets voor iemand voelen." Ergens begreep ik dat wel. Ik wilde ook niet dat ze met mij zou spelen of me zou omhelzen zonder gevoel daarbij. Natuurlijk was dat belangrijk. Zonder dat werd het statisch. Dan zou het allemaal puur techniek worden en niet meer dan dat. Maar wat zou ik dan moeten met mijn jaloezie? Een proces voor mij dus. Een proces om hiermee om te gaan, het een plaats te geven. Ik knikte. Eigenlijk begreep ik haar maar al te goed. Zou ik dan jaloers zijn op haar, op haar kunnen? Op haar gave om liefde te schenken aan zovelen? Liefde zonder daarin zelfs te verdrinken? Haar gave om haar gevoel te volgen? Haar gave om contacten te leggen? Was ik niet eigenlijk jaloers, omdat zij haar gevoel kon volgen en ik nog vast zat aan oude structuren? Was ik dan niet beperkt in mijn zijn? Had ik mezelf grenzen opgelegd tijdens mijn opvoeding en tijdens mijn ontwikkeling? Maar waarom dan? Wat geeft het mij? Bescherming? Bescherming waartegen dan? Ik wist het niet. Moest ik het dan eens uitproberen? Maar daar was ik vroeger toch genadeloos voor gestraft? De vrouw die ik toen zo mooi vond en met wie ik verder wilde verdween toen uit mijn leven. Puur omdat ik naar een andere vrouw keek, puur omdat ik die andere vrouw ook mooi vond. Mocht dat dan niet? Waarom verdween zij uit mijn leven en met haar ook de dame die ik ook mooi vond en nog net niet aan durfde te spreken. Gedachtegangen, puur door haar. Puur door deze vriendin van mij die alleen vertelde dat het haar zonder gevoel niet lukte, dat gevoel erbij hoorde. En ik was het ermee eens.
Ik kende de gevoelens om eens meerderen te begeren. Gewoon het verlangen die ene mooie vrouwenborst eens te strelen. Of mijn handen door dat mooie lange haar te laten gaan. Of juist even over dat mooie korte koppie om de stekeltjes mijn handpalm te voelen prikkelen.
Ineens zag ik ze allemaal in gedachten aan mijn ogen voorbij gaan. Al die vrouwen en met wat ik zo graag had gewild. Wat ik juist met liefde had willen doen, omdat die chemie er was. De chemie om te voelen, om elkaar te prikkelen. Ik zag hoe ik de ene streelde, de andere vastbond en bewerkte met een zweep en hoe zij daarop kronkelde. Hoe ik met weer een ander intieme gesprekken zou voeren en ondertussen haar zou strelen onder tafel door en zij mij, hoe ik met mogelijk ook haar aan tafel zou zitten in een restaurant en zij met haar blote voeten onder tafel door in mijn kruis streelde en zo mijn pik tot grote hoogte kon brengen, terwijl de ober rustig uitserveerde en niets in de gaten had. Het opende deuren als ik dat kon toestaan.

"Liefje," zei ze. Ik keek haar aan, mijn gedachten opslaand om daar nog eens later naar te kijken en te onderzoeken. "Ik hou van je! Dat weet je toch." Ik knikte en zonk in de diepe, vertrouwde, liefdevolle en warmteovergietende blik waarmee zij mij aankeek. Ik voelde de energie tussen ons stromen. Ik voelde dat dit diepe innige liefde was die wij hadden. Ik wist dat ik bovenaan stond bij haar. Ik wist dat zij altijd weer bij mij terug kwam. Wat wij hadden was meer dan alleen liefde, meer dan alleen gevoel. Dit was van intense mens naar intense mens. Een vorm van energie die alleen tussen ons kon bestaan. Ik voelde mijn vertrouwen in haar groeien. Ik wilde de uitdaging aan. Ik wilde kijken hoe zij een vriend van ons kon domineren. Een vriend voor wie zij ook wat voelde, maar waarvan ik nu zeker wist dat het op een andere manier was. Met die vriend was er vriendschap. Vriendschap met een beetje meer. Gek genoeg voelde ik die vriendschap ook met hem. Er was genegenheid. Ik kon hem ook een knuffel geven. Ik kon hem ook zoenen. En ja, dat deed je vroeger toch ook niet? Ik kan me genoeg mensen herinneren die daar niets van zouden begrijpen, terwijl het toch puur gevoel is. Het was net of ik haar hierdoor meer en meer ging begrijpen. Onrust viel op zijn plek en transformeerde naar nieuwsgierigheid.
Hoe zou ze hem gaan domineren? Hoe pakte zij dat aan? Hoe zou het zijn om ernaar te kijken?
Ik begon het mensenliefdegevoel te begrijpen. Ik begreep dat dat gevoel kon bestaan door je hart open te zetten voor alle mooie mensen in de wereld. Ik begreep dat elk mens op zijn manier mooi kon zijn. Ik begreep dat je dat met elk persoon weer anders kon voelen. Dat er verschillende lagen zijn. Ik voelde hoe dat openingen kon geven naar jezelf en naar de wereld. Ook voor jezelf en voor de wereld. Dat ik het nog niet kon gaf niet. Ik begon te begrijpen en dat telde.

Ik voelde hoe zij mijn handen vast had. Hoe de aangename warmte door mij heen stroomde. Ik keek haar weer bewust aan en voelde hoe dat nu ook van mij uit dieper was. Ik voelde hoe mijn ogen lachten naar haar en ik zag hoe zij met een glimlach antwoordde.
Weer een omhelzing en ik voelde hoe dat nu anders voelde dan daarvoor. Heerlijk en eerlijk en vol vertrouwen. Ik voelde dat ik de volgende dag aankon. De dag waarop zij hem ging domineren.

We kwamen samen aan op de speellocatie waar een bijeenkomst was van andere BDSM-ers. Nog niet zo lang waren de deuren open. We waren vroeg om de sfeer te voelen en te zien wat de mogelijkheden waren die avond. Ik had haar koffer gedragen. Binnen zagen we dat onze vriend er nog niet was. We hadden geen tijd afgesproken, maar hij wist dat een spel van vijf minuten of een half uur er niet in zat en dat hij toch tijdig verschijnen moest wilde er een spel kunnen ontstaan en gespeeld worden.
Voor mijn Meesteres haalde ik een kop thee. Zelf mocht ik ook iets bestellen en met twee kopjes thee liep ik weer naar haar toe. Zij was reeds volop in gesprek met een man. Ik wist dat zij iets voor hem voelde en dat het ook wederzijds was. Ik wilde niet storen en ging zitten aan een tafeltje vlakbij hun met mijn zicht op hen. Ik zag de ogen stralen en zag hoe gelukkig mijn Meesteres was. Ik genoot. Haar geluk was het mijne, omdat het zo mooi is om haar gelukkig en in haar element te zien. Een vriendin van ons kwam de ruimte binnen. Ik zag haar ogen door de ruimte dwalen en bij een ontmoeting van onze blikken straalde ze en kwam op ons af. Ook zij kende de vriend met wie mijn Meesteres stond te praten. Van horen zeggen kende ik ook haar gevoelens naar mijn Meesteres. Liefde en vriendschap was tussen hen geboren, maar nu kon ik dat ook zien stralen toen beide dames elkaar innig omhelsden. Kennelijk had het gesprek van de dag ervoor meer gedaan dan ik dacht. De begroetingskussen eindigen in een lange intense zoen van lippen op lippen. Zo mooi, zo liefdevol. .....
Daarna begroette ze de man met wie mijn Meesteres stond te praten en daarna mij. Ik voelde hoe ik speciaal voor haar opstond van mijn stoel. Hoe ik haar omarmde en hoe ik haar met een ander gevoel dan ooit, vrij, kon begroeten vanuit mijn gevoel. Met mijn hart. Ik voelde hoe dat gevoel vanuit haar ook naar mij toe stroomde. Puur even een moment met elkaar, zonder de anderen. Even van elkaar genieten, omdat we elkaar mogen en dat nu dus ook konden voelen.
De omhelzing was mooi en was wat het was. Een intens moment.
We raakten met zijn vieren in gesprek. Ik zag meer ogen stralen dan ooit. Ik kon genieten van al die liefde voor elkaar.

Er kwamen meer mensen binnen en ook zij raakten met elkaar, en een aantal ook met ons, in gesprek.
De thee was op en ik mocht van mijn Meesteres nieuwe halen. Met twee kopjes thee en nog wat drinken voor anderen, kwam ik terug. Ik zag onze vriend entree maken. Hij keek de ruimte door en begroette vluchtig met een knikgebaar de mensen die hij kende. Hij zag mij en straalde met herkenning. Hij gaf mij een knipoog en een luchtkus. Het voelde voor mij alsof hij blij was dat wij er al waren. Ik zag dat hij mijn Meesteres zag en hoe ze elkaar in de ogen keken. Ik zag hem veranderen en het kwam op mij over alsof hij een beetje onzeker en verlegen werd. Elk van onze kant liepen we in de richting van mijn Meesteres. Hij was net eerder bij haar dan ik. Ik zag hoe hij zijn pas inhield en voor haar knielde. Met beide knieën op de grond boog hij voor haar en raakte met zijn vingertoppen haar tenen, haar voeten, kwam iets dichterbij en daarbij wat overeind en pakte teder haar hand en kuste die. Vol overgave.
Zij antwoordde hem door hem aan te kijken en met haar ogen te volgen. Zichtbaar zijn gebaar te ontvangen en ervan te genieten. Ongegeneerd. Zij omklemde zijn hand en in een zuivere golfbeweging liet zij als antwoord hem voelen overeind te mogen komen. Met de ogen iets naar beneden gericht, maar nog wel de goedkeurende, glimlachende, tevreden blik van mijn Meesteres ziende, stond hij op. Een knuffel volgde. Ik plaatste het dienblad met de drankjes op tafel en toen viel een knuffel van hem mij ten deel.

Vanaf nu waren de gesprekken over. Het spel was begonnen. Hij kreeg nog een drankje van ons en daarna haalde mijn Meesteres een leren band met D-ringen te voorschijn om die vervolgens om zijn hals te sluiten. Ik zag hoe hij reageerde en voelde mij gelukkig deelgenoot te mogen zijn van zo dichtbij. Ik kende mijn Meesteres, ik kende haar streken, maar zag ook dat het spel zich anders ontwikkelde dan bij mij. Zij speelde op de persoon, met de persoon, vanuit de persoon. Zo snel blinddoekte zij mij niet. Ze kneep hem en kietelde hem. Ze dwong hem op zijn knieën, voorovergebogen en ongenadig ging de zweep erover. Tellen moest hij, maar dat had ze niet gezegd, dus toen hij het aantal slagen niet kon noemen, moest het over. De intentie moest hij noemen in een gradatie van 1 tot 10, maar hij had niet in de gaten dat daaraan het volgende aantal slagen gekoppeld was. Ze liet hem rekenen, zonder dat hij meteen doorhad dat hij zelf het aantal slagen uitrekende. En wanneer hij dat door te leek hebben begon ze ineens datzelfde aantal in strelen te geven met een ijsblokje in haar hand.
Hij moest zich omdraaien en hij kreeg klemmen op zijn tepels, zijn polsen gebonden. Aan zijn polsenbondage gaf ze een rukje en hij begreep overeind te moeten komen. Hij dacht dat hij het makkelijker kreeg maar zijn handen werden boven hem aan een ketting vastgemaakt en ze kietelde hem met veren, schopte zijn benen uit elkaar, trok zijn hoofd achterover, sprak tegen hem. Ik kon de woorden niet horen, maar zag het effect dat het bij hem had. Ik zag hem krimpen, kronkelen, opgelucht ontspannen gevolgd door een inkrimping en een "Ja Meesteres" mompelend. Ik hoorde zijn zuchten, zijn tranen, zijn genot. Ik kon zien hoe mijn Meesters speelde. Hoe zij aandacht had voor hem. Hoe zij met één blik zo nu en dan mijn assistentie vroeg om iets aan te reiken en mij daarbij liefdevol aankeek. Liefde voor mij die anders was dan de liefde voor hem. Liefde en warmte voor mijn deelgenoot zijn. Ik genoot.
Ik zag hoe zij liefdevol haar spel beëindigde. Hem losmaakte en hem nog geblinddoekt meevoerde naar een zitplek. Hoe zij hem troostte en vasthield. Hoe zij hem het glas water, dat ik voor hem haalde, voerde. Ik genoot van haar zorg en vergat dat ik ooit jaloers was op een ander stel waarvan de Meesteres haar sub zo verzorgde.
Ik nam plaats naast mijn Meesters. Op de grond vanuit respect. Respect die zij verdiende.
De ruimte leek weer fysieker aanwezig om ons heen en meer vrienden van ons waren aanwezig.
Terwijl mijn Meesteres onze vriend streelde kwamen twee vriendinnen van haar bij haar staan. Met zijn drieën ontstond er een gesprek. Zonder haar aandacht los te laten van onze vriend zag ik hoe mijn Meesteres de liefdevolle strelingen door haar haar en het spelen met haar haar van één van de vriendinnen liefdevol ontving.
Met liefde, maar ook verliefd, keek ze de andere vriendin aan tijdens het gesprek. Ook dat bleek wederzijds.
Aandacht van mijn Meesteres was er ook voor mij. Een stiekeme voet kroop dichter naar mijn been en streelde mij. Blije blikken van mijn Meesteres straalden naar me tijdens het gesprek wanneer ze naar me keek. Ik keek naar haar en genoot.
Mijn Meesteres, mijn partner, mijn vriendin in haar element.


© Embee , augustus 2003.

Naar boven