Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

Ritmeester/slaaf
Dit verhaal werd gepubliceerd in Doma 153
Bekijk hier de webstek van de auteur.

Liesbeth heeft een bloedhekel aan uniformen, en ik heb amper een voet over de drempel gezet of ik krijg al opdracht me uit te kleden.
"Zo, ritmeester, nu zie je er beter uit", constateert ze tevreden als ik naakt voor haar sta, en pas dan verwaardigt ze zich om mij te omhelzen en te zoenen. Dan gaat ze mij voor naar de badkamer, voor het rituele gezamenlijke bad dat ook deze vrijdagavond weer de overgang markeert van ons gewone leven naar onze Meesteres-slaafverhouding. Terwijl ik haar volg word ik mij steeds meer bewust van mijn heen en weer slingerende erectie, en onwillekeurig moet ik denken aan een van Liesbeth's favoriete opmerkingen: 'Mannen zijn sukkels die hun hele leven als dwazen achter hun lul aanrennen, en cavaleristen zijn daar de overtreffende trap van omdat ze ook nog zo'n onbenullig tankkanon nodig hebben als fallussymbool!'
Waarna ze dan meestal hatelijk vraagt of dat soms komt omdat cavaleristen van die kleine lulletjes hebben. Misschien, zo goed ken ik mijn collega's nu ook weer niet, maar tot nu toe heb ik over de mijne nooit klachten gehad. Ook niet van Liesbeth!
De overgang is abrupt, maar niet onaangenaam. Weg uniform, weg sterren, weg gezag; ik ben nu slaaf! Slaaf, huisdier, speelgoed, lustobject, kortom, alles wat Liesbeth maar wil. En ik geniet ervan! Niet omdat ik nu zo onderdanig of masochistisch ben, integendeel, maar omdat ik niet anders kan dan aan de wensen van Liesbeth te voldoen. Zo'n soort vrouw is ze nu eenmaal. Of, zoals Liesbeth zelf altijd zegt: "Zelfs dominánte mannen zijn niet écht dominant, ze wachten alleen maar op een nog dominantere vrouw!"
Een leuke stelling, waarvan ik niet weet of hij wel altijd opgaat. En ook niet of hij tevens van toepassing is op dominante vrouwen. En hoe moet ik de rol van Liesbeth zelf eigenlijk zien? Ze is zo dominant als een vrouw maar zijn kan - en aangeboren, niet aangeleerd! - en ze is mijn Meesteres en bepaalt als zodanig voor honderd procent de spelregels. Maar daarnaast houdt ze ook van pijn, waardoor ik misschien nog wel vaker dan zijzelf zweep en soortgelijk gereedschap hanteer. In haar opdracht natuurlijk, en zonder dat zij ook maar voor één seconde het initiatief uit handen geeft. Complex nietwaar? Probeer dát maar eens aan je psycholoog uit te leggen!

Ons gezamenlijke bad is een feest op zich, en in het warme water vallen alle vermoeienissen van de afgelopen week van mij af. Liesbeth's gebruinde huid glimt van de badolie, en het is erg potentiebevorderend om mijn handen over haar natte glibberige lichaam te laten glijden. En haar handen op het mijne te voelen! Ze verbiedt mij altijd om in bad klaar te komen, en geloof mij, dat vergt vaak het uiterste van mijn zelfbeheersing.
In elkaars armen in de grote badkuip praten we wat bij en vertelt Liesbeth wat ze voor dit weekend aan activiteiten in gedachten heeft, tot na een halfuurtje of zo het afkoelende water het sein is om eruit te komen en ons af te drogen. Eerst moet ik Liesbeth afdrogen en daarna mezelf, maar als ik met het eerste deel van deze taak bezig ben gaat het fout. Ik deed echt mijn best, maar in de ogen van mijn Meesteres ging ik kennelijk toch te ruw te werk. Straf dus; een onmiddellijke en pijnlijke tik tegen mijn ballen, en de belofte om mij dadelijk kruipend te mogen voortbewegen. Als een hond dus, en dat is nu niet direct mijn grootste hobby!
In Liesbeth's slaapkamer - gelukkig maar een korte afstand om te kruipen - mag ik weer gaan staan. Op het grote bed ligt mijn kleding voor vanavond al uitgestald. Het mag dan de bedoeling zijn dat ik Liesbeth bind en pijnig, de kleding die ze voor mij heeft uitgezocht laat geen enkel misverstand bestaan over de werkelijke gezagsverhoudingen!
Ditmaal mag ik een zwartleren corset aan, en de zes jarretelles maken duidelijk dat daar ook nylons bijhoren. Lieseth helpt mij met het aantrekken, en snoert het corset zo ver in dat ik het acuut benauwd krijg.
"Stel je niet zo aan, slaaf", wijst ze me terecht, "wie mooi wil zijn moet lijden!"
"Ja, meesteres".
Ik wil helemaal niet mooi zijn, maar het is op dit moment niet verstandig om al te openhartig voor mijn mening uit te komen. Dat zou haar maar op verkeerde gedachten brengen.
Na de kousen - toch wel een lekker gevoel, als ik heel eerlijk ben - volgen zwarte damesschoentjes, gelukkig zonder hoge hak. Ze knellen wat, en als ik naar beneden kijk lijken mijn voeten wel drie maten kleiner. Dan volgen lange leren handschoenen. Ook deze knellen, met name om mijn bovenarmen. Daarna krijg ik een soort beulskap op, maar dan een met een opening die mijn gezicht van wenkbrauwen tot kin vrijlaat.
Ik loop wat heen en weer en buig mijn armen een paar maal om mijn outfit wat soepeler te krijgen. Door de strakke kledingstukken voel ik me behoorlijk opgesloten, maar tegelijkertijd ook vreselijk naakt en kwetsbaar.
Al met al geen verkeerde sensatie, trouwens, zoals ook mijn trotse erectie bewijst.
"Uw slaaf is klaar om uw orders in ontvangst te nemen, Meesteres", meld ik mij, in de verwachting dat dit ook werkelijk zo is.
"Dat dacht je, jochie, dat dacht je!"
Niet-begrijpend kijk ik haar aan - ook zij is zich aan het aankleden, maar zo te zien komt ze niet veel verder dan een gordeltje met kousen, schoenen met hoge hak, en lange satijnen handschoenen.
Als ze klaar is, neemt ze plaats voor de grote make-upspiegel en brengt snel en geroutineerd oorlogskleuren aan.
Dan staat ze op, en beduidt mij haar plaats in te nemen. Waarna ze tot mijn grote schaamte - het is de eerste keer dat ze dit flikt - mijn gezicht opmaakt. Als ik in de spiegel het resultaat bekijk, krijg ik het in mijn beulskap nog warmer dan voor die tijd. Liesbeth is echter vol lof over mijn nichterige uiterlijk, en zo te zien meent ze het echt. Vooruit dan maar weer, de missie van een slaaf is tenslotte om de Meesteres te plezieren.
Weer denk ik dat het echte spel nu kan beginnen, maar weer ben ik abuis. Ik moet mij nu over een stoel buigen en mijn benen spreiden, waarna Liesbeth mijn kont van vaseline voorziet en dan een enorme buttplug naar binnen duwt. En niet zo maar een buttplug, maar eentje waar een serie lange leren stroken aan vastzit. Het resultaat is dat het nu net lijkt of ik een staart heb, en ik bovendien een beetje raar loop, met mijn kont naar achteren.
Liesbeth bekijkt het resultaat van alle kanten, en als ze mijn corset nog wat strakker heeft getrokken is ze pas echt tevreden. Ze omhelst me spontaan en vertelt me hoe opwindend ik er nu uitzie, en terwijl haar in satijn gevatte hand mijn ballen masseert, verzoen ik mij spontaan met mijn lot.

Liesbeth staat met haar handen boven het hoofd aan een van het plafond hangende ketting gebonden. De hele achterkant van haar lichaam zit onder de rode striemen, en ik weet zeker dat de schrijnende pijn intens moet zijn. Dezelfde zweep is namelijk ook regelmatig op mij gebruikt. Eén van haar jarretelles is letterlijk doormidden geslagen, en ook haar nylons dragen duidelijke slijtagesporen. Het hele setje kan straks zo bij het grof vuil.
Toch geeft mijn lieve Meesteresje nog geen krimp, en ik begin te twijfelen aan de goede afloop. Mijn opdracht is namelijk om door te gaan tot ze er letterlijk bij neervalt, of klaarkomt, maar voorlopig zie ik noch het een, noch het ander gebeuren.
Moet ik haar ontzien, en haar woede trotseren, of moet ik doorgaan, met het risico dat ik mijn geliefde Meesteres misschien blijvend letsel toebreng? Moeilijk, maar ik besluit om door te gaan. Ze weet wat ze wil, en daar moet een simpele slaaf maar op vertrouwen, houd ik mezelf voor.
Weer laat ik een serie goed gedoseerde zweepslagen op Liesbeth neerregenen,waarbij ik zo veel mogelijk probeer om nog onbeschadigde huid te raken. Liesbeth kermt en kreunt na elke slag, en haar hele lichaam glimt inmiddels van het zweet. Haar hoofd hangt voorover en veert na elke slag iets op. Maar ook steekt ze na elke slag haar naakte kont naar achteren, om de zweep, om mij uit te dagen!
Voor de variatie begin ik nu haar flanken te bewerken, waarbij ik me al snel concentreer op haar oksels en de zijkanten van haar borsten. Nu pas schreeuwt ze het voor het eerst uit van pijn, zodat ik haar borsten nog wat meer aandacht geef. Ze draait en kronkelt nu in een opwindende geile dans om de zweep te ontwijken, hoewel ze toch moet beseffen dat ze geen schijn van kans heeft. Gelukkig wijst alles erop dat ze nu toch echt aan het eind van haar latijn is. Ik heb het goed gezien, want nog geen tien minuten laten weigeren haar benen verdere dienst en hangt ze weerloos aan haar armen aan de ketting. Haar hoofd hangt op haar borst en haar ogen zijn gesloten, zodat ik even bang ben dat we ditmaal te ver zijn gegaan. Als ik haar lichaam ondersteun en haar boeien losmaak, opent ze haar ogen en kijkt ze me aan alsof ze heel, heel ver weg is geweest. Maar er spreekt ook tevredenheid uit haar blik, en liefde, en een maar nauwelijks te bedwingen wellust!
Ik leg haar ruggelings op bed en spreid haar benen. Dan kniel ik voor haar neer en begraaf mijn gezicht in haar kruis, en begin haar langzaam, oneindig langzaam en teder, klaar te likken. Het blijkt een perfecte reanimatietechniek, en al snel voel ik haar lichaam reageren. Even later pakken haar handen mijn hoofd beet en drukken het vast tegen haar kruis, en ik ga door tot ik haar onder mijn lippen en tong voel verkrampen en klaarkomen.

Naderhand verzorg ik haar mishandelde lichaam, waarna ze een prachtig glanzende zwartzijden kimono aantrekt. Ik mag me echter niet verkleden - alleen mijn beulskap mag af - en Liesbeth heeft er veel plezier in me de rest van de avond zo als butler te gebruiken. Inclusief make-up, inclusief buttplug!
Later, veel later pas, sluiten haar lippen zich om mijn lul en ontvang ik mijn beloning. Op zulke momenten is het leven volmaakt, en zou ik echt niet weten wat nu leuker is; met een tank rondraggen of Liesbeth's slaafje zijn!


© Eric Masters , 2003/2004.

Naar boven