Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

Over de grens
Dit verhaal werd gepubliceerd in Kerfstok 2/2004

Sinds we in België wonen hebben we de ruimte. Een lekker huis met heel veel mogelijkheden. We ontvangen er vaak vrienden die het, net als wij, leuk vinden om te praten over BDSM gevoelens en 24/7 lifestyle. Soms in klein gezelschap, maar ook wel eens met 7 of 8 koppels tegelijk. We praten niet alleen, maar vaak wordt er ook heel spontaan een echt spel gespeeld, dat soms uren kan voortduren.

Ook dit weekend had mijn Meesteres weer een 6tal dominante vriendinnen en 1 dominante vriend uitgenodigd om samen met de eigen onderdanige partner een weekend lang in D/s sferen door te brengen. Iets waar ik al weken naar had uitgekeken. Het zijn zulke leuke ontmoetingen, niet alleen dat de dagen en avonden voorbij vliegen, vaak ontstaan er 's nachts de meest diepgaande gesprekken over wat ons bezig houdt en is het vaak al 4 of 5 uur in ochtend voordat we het bed opzoeken.

Op zaterdag kwamen de gasten vanaf 11 uur binnendruppelen. Als mijn Meesteres zoiets organiseert dan wil Ze altijd rond 3 uur een soort van programma overleg met de dominanten, om af te stemmen wat iedereen van het weekend verwacht, hoe de subs wel of niet ingezet en gebruikt mogen danwel moeten worden etc. Bij dat overleg worden de onderdanigen dan naar boven gestuurd, waar zij in de salon van de speelzolder, elkaar beter leren kennen, met veel bravoure hun later optreden schetsen en aanvankelijk stoer, maar steeds onrustiger zich afvragen waarom het overleg van de dominanten beneden toch zo lang moet duren.

Uiteindelijk klinkt er beneden een fluitje en ik spoed mij naar beneden, naar mijn Meesteres.
Zij draagt me op de andere onderdanigen naar beneden te sturen, de dominanten van drinken te voorzien en ons daarna geknield aan de andere kant van de kamer neer te zetten. Als we na een paar minuten allemaal naast elkaar zitten en vragend kijken naar de kring van Dominanten neemt mijn Meesteres het woord en legt ons uit dat we voor een soort tribunaal zijn verschenen waar elk van ons te horen zal krijgen wat er fout is aan ons gedrag van de laatste tijd. we vinden het verrassend, hadden daar niet echt op gerekend.

Mijn Meesteres roept mij als eerste op en ik kniel aan de rand van de kring dominanten.
ik schrik als ik merk dat Zij het gaat hebben over mijn gedrag van de laatste tijd, maar vooral dat Zij al die min of meer persoonlijke dingen zo publiekelijk in 'de groep' besproken heeft. ik schaam me er voor, denk even weerwoord te willen geven, maar besluit dat nu niet te doen. Gevoelens van schaamte en boosheid, verdriet en teleurstelling buitelen over elkaar. ik ben helemaal in verwarring als blijkt dat niet alleen mijn Meesteres mijn gedrag wil bestraffen maar dat ook een aantal andere Dominanten zich aansluiten bij de beoordeling van mijn Meesteres en aangeven dat ook Zij zich met de strafuitvoering zullen bezig houden.

Madame geeft onomwonden haar mening over mijn gedrag en in een roes hoor ik Haar nog zeggen dat Zij mij als straf een naaldenspel zal laten ondergaan. Het is een harde grens voor mij, ik ben er bang voor, kan op tv op bij de dokter geen naald zien. ik weet dat mijn Meesteres ook niets van een naaldenspel moet weten en mij daar altijd voor behoed heeft. Waarom grijpt Ze dan nu in?

Als mijn Meesteres hierna het woord tot mij richt en mij vraagt wat mijn reactie is, dan hoor ik mijzelf zeggen dat ik de straf verdiend heb en terecht vind. Inwendig roep ik het uit, doe het niet! Grijp aub in! Maar gelijktijdig komt het besef dat ik met mijn gedrag mijn Meesteres wel heel erg gekwetst heb, meerdere keren zelf. Niet alleen door mijn roepen op Haar, maar ik heb zelfs meerdere malen mijn collar afgelegd! ik zie in de ogen van mijn Meesteres verdriet, Zij vindt het niet leuk mij op deze manier terecht te wijzen, maar ik nog minder. Het maakt grote indruk op me. Na mij komen de andere subs aan de beurt en krijgen elk ook een beoordeling van de eigen Dominant(e). Ondertussen echoën de woorden van Madame nog na. Naaldenspel!

Wanneer de zitting van het tribunaal wordt opgeheven en de bijeenkomst weer een ongedwongen (bij wijze van spreken dus) krijgt, heb ik tijd om een en ander op me te laten inwerken. ik kan mij niet voorstellen dat mijn Meesteres het aan kan zien dat die naalden in me geprikt zullen worden, ik kan me niet voorstellen dat Zij dat zal laten gebeuren. Maar natuurlijk het is een mindfuck, kan niet anders....

Enige tijd hou ik me aan die gedachte vast. Maar na een persoonlijk gesprek met Madame in de keuken ben ik daar helemaal niet zeker meer van. Nogmaals spreekt Zij me aan over mijn gedrag, nogmaals moet ik erkennen dat het waar is, dat ik met mijn gedrag ver over de schreef gegaan ben. ik kan dan ook niet anders dan beamen dat een serieuze correctie van mijn gedrag onontkoombaar en noodzakelijk is. Madame legt me uit dat Zij van mijn Meesteres begrepen heeft dat ik normaal gesproken bij een strafuitvoering geen stop of genadewoord ken, maar aangezien dit een verregaande straf is, die een afgesproken grens overgaat, mag ik in dit geval het genadewoord gebruiken. Maar, vraagt Madame, zou ik dat willen? Hoewel ik voor mijzelf al besloten heb voor mijn Meesteres diep te buigen en te willen boeten en ik ook graag alle anderen wil tonen dat ik voor mijn Meesteres 'ver' wil gaan, helpt het gesprek met Madame me ook om de ernst van de situatie te doen inzien. ik bedoel dat mijn gedrag mijn relatie met de vrouw en Meesteres waar ik van hou in echt gevaar breng. Natuurlijk kan ik niet meer terug, maar ik wil dat ook niet en ik beloof Madame dat ik mijn stop en genadewoord niet zal gebruiken.

Onze bdsm weekends zijn doorgaans wel intens, leuk en spannend, maar nu is er iets gebeurd dat mij persoonlijk, mijn diepere ik geraakt heeft. Voor het eerst kan ik me er niet met een grapje vanaf maken, een hilarische opmerking is nu ongepast en bovendien ik kan er geen bedenken. Het vreemde is dat ik niet, zoals dat anders wel gebeurd, blokkeer, niet sacherijnig of boos wordt en eigenlijk opgelucht bezig blijf met mijn rol als dienstbare huisslaaf en samen met de andere onderdanigen er plezier in blijf houden om voor onze dominanten te blijven zorgen. De sfeer is meer dan goed, zowel in de keuken als in de salon. Het doet me denken aan de tv serie Upstairs - downstairs en ik voel me er prima bij. Als ik om me heen kijk zie ik dat ook alle andere subs lekker in hun vel zitten en ervan genieten.

we krijgen opdracht om voor het avondeten te zorgen. Altijd weer prettig om te zien hoe onze dominanten zich de verzorging laten aanleunen. Het gaat dit weekend zo prettig, elke sub pakt aan en er is nooit een aansporing nodig om ook eens iets te doen. De klussen zijn zo snel gedaan en er wordt ondertussen heel wat afgelachen.

Als de nazit voorbij is, de koffie uitgeserveerd verdwijnt het eerste koppel naar de speelzolder. Niet lang daarna geeft mijn Meesteres mij ook opdracht om mij boven te melden. Zoals gebruikelijk moet ik strippen, met boeien om mij presenteren. ik wacht geduldig er is een soort van berusting over mij gekomen.
Mijn Meesteres zet mij een hoofdkap op en maakt me tussen de palen vast. Een rustig zwepenspel begint, er wordt niet veel gezegd, maar ik merk dat ook Zij met Haar gedachten al bij de strafuitvoering is. Na enige tijd merk ik dat Ze er niet meer is. Om mij heen hoor ik mensen met hun spel bezig zijn. Af en toe voel ik een hand, of krijg ik een zweepslag. Mijn Meesteres heeft al aangegeven dat ik voor Iedereen beschikbaar ben en ik vind het prettig zo behandeld te worden.

Dan hoor ik iemand naar me toe komen, handen gaan over mijn lichaam. ik word zonder dat er iets gezegd wordt na achteren getrokken in een bepaalde positie en in een regelmatige cadans begint een slagenregen op mij neer te dalen. Steeds op andere plekken en ook met steeds anders zwepen. ik probeer de lengte van de Dame achter me te peilen, de kleding te voelen, een hand te herkennen, maar ik weet niet wie het is. Slaan kan Ze in elk geval wel..
Na een tijdje spreekt Ze en blijkt het mijn slavin/zusje te zijn die in opdracht van onze Meesteres mij een behandeling is komen geven. Ze gaat nog even door maar dan merk ik dat mijn Meesteres weer teruggekomen is en neemt Zij het weer over. Ze is niet alleen, ik hoor iemand zeggen, hier zijn de naalden en denk "dus toch een mindfuck" .

Dan staat Madame bij me, mijn Meesteres knijpt bemoedigend in mijn hand. Maar zo wil ik het niet, ik wil niet anoniem mijn straf ondergaan. ik vraag mijn Meesteres of de hoofdkap afmag en of ze foto's wil maken. De hele wereld mag zien dat ik een grens overga, dat ik daarmee mijn overgave aan mijn Meesteres wil tonen en dat ik publiekelijk wil boeten voor mijn verkeerde en respectloze gedrag.

ik sta nog steeds vast tussen de twee bondagepalen. Madame wil me losmaken, maar ik blijf liever vaststaan. Misschien vertrouw ik mijn reacties niet als de naalden er in gaan. Een volgende keer los, nu liever niet zeg ik. Madame lacht, zo zo dat is afgesproken en komt dus een volgende keer. Alweer een stomme opmerking van me, nog voordat de eerste keer mijn grens is overschreden heb ik me al voor een tweede keer in de nesten gewerkt.

Madame trekt haar handschoen aan, een tafeltje wordt bijgetrokken en de naaldenkoffer wordt uitgestald. Tijdens het ontsmetten met alcohol somt Madame nogmaals mijn vergrijpen op, één voor één en elke keer zeg ik ja Madame en elke keer stelt Ze dus vast dat dat voor één naald is. Het worden er zeven, maar laten we het afronden zegt Ze. Pffffff tien denk ik, maar Ze zegt acht en vreemd genoeg in stilte ben ik er blij mee, immers ook tien had ik geaccepteerd. Trouwens, ik denk dat het accepteren ook te maken heeft met het vertrouwen dat ik in Madame stel. Zij straalt niet alleen een deskundige rust uit, maar geeft me ook een gevoel dat ik niet om Haar heen kan. ik durf het aan, door Haar!

Het ontsmetten is klaar en de eerste naald word uit de verpakking gehaald. Natuurlijk zal je het voelen spreekt Madame me moed in en houdt de naald voor mijn ogen. Vaag zie ik een scherpe naald, die langer lijkt. De eerste prik voel ik boven de linkertepel, het valt best mee net als de rechter boven de rechtertepel. Dan gaan er vier in op de rug, die zijn wat pijnlijker omdat ik het als grapje over rijgnaalden sprak en Madame er dus maar een rijgwerkje van maakt en met de naald een paar keer door het vel gaat. Per saldo is het goed te houden. De omstanders zien al mijn reacties op mijn gezicht, de angst, de spanning, de opluchting en de nieuwe angst voor de volgende naald. Madame zegt te willen afsluiten met een naald door elke tepel en zegt er vrolijk bij dat ik die wel beter zal voelen. ik zucht diep, mijn Meesteres knijpt me bemoedigend in mijn hand en ik zet me schrap. Die naald is verschrikkelijk, een korte hevige pijn, ik kan een schreeuw dan ook niet onderdrukken. Maar er moet er nog een komen, in de andere tepel. Plagend toont Madame me ook de laatste naald, of wil je er meer, nog een paar door je balzak en penis, vraagt Ze dreigend? Nee, meer hoef ik er niet, als de laatste er inzit, wellen tranen op. ik zie de trots in de ogen van mijn Meesteres en ben dankbaar dat Zij en Madame me op deze wijze terecht gewezen hebben. Nu pas zie ik dat alle andere Vriendinnen ook hebben staan kijken. ik ben gestraft en vernederd in ieders bijzijn.

Als ik weer wat tot rust gekomen ben begint Madame zorgvuldig alle naalden weer uit te nemen. Dat valt mee, maar als de laatste naald uiteindelijk in de naaldencontainer zit, ben ik toch erg blij dat het achter de rug is.

ik voel me trots, niet alleen omdat ik een grens ben overgegaan, maar vooral omdat ik het gevoel heb dat er een afrekening heeft plaatsgevonden en dat ik nu met een schone lei verder kan. ik heb mijn lesje geleerd!


© john{D} , februari 2004.

Naar boven