Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

Het evangelie volgens Lucifer

Hmm, dit zou wel eens iets anders kunnen overkomen dan ik in gedachten heb...
Maar goed. Zit iedereen stil op de stoel? Mondje dicht en oren gespitst? Dan kan ik beginnen.

Het evangelie. Mooi woord. Alsof sm een religie zou zijn. Wat het voor sommigen ook is. Zij noemen het lifestyle, waarbij ik, als Fantoom der Fantasia, me gelijk voorstel dat deze lieden zelfs midden in de tweede akte van Aïda hun ding doen. Voor anderen is het een spel. Een aangename verpozing op een regenachtige zondagmiddag. Beide partijen hebben gelijk. Iedereen heeft gelijk, zodra je over gevoelens praat. Want wat ik voel, kan een ander nooit echt begrijpen. Wat een ander voelt, zal ik nooit helemaal kunnen vatten. Omdat ieder mens anders is, anders in elkaar zit. Daaruit volgt dat een gelijke gebeurtenis anders beleefd wordt en dus anders uitgelegd.

Ik heb vroeger eens cowboy en indiaantje gespeeld. Het leukste meisje van de klas werd door mij en een stel andere jongens ontvoerd en aan een lantarenpaal gebonden. Vond ik best aangenaam. En hoe leg je zoiets uit? Was het aangenaam omdat ik een leuk meisje kon vastbinden? Of omdat ik heel dichtbij een meisje was waarop ik (en met mij: vele klasgenootjes) stiekem verliefd was? Of omdat zij hulpeloos was en ik haar zou kunnen bevrijden en daarmee haar dankbaarheid winnen? Of gewoon omdat ik mezelf voorstelde dat ik daar zo stond? Wellicht gewoon het vuur van het spel?
Mijn stelling: je legt dat gevoel wat bij die gebeurtenis zat, uit in je eigen voordeel. In het geval van mij als Meneer: ik mocht haar vastbinden, jippie. Als ik een vanilla-ijsje zou zijn: het vuur van het spel, stiekem een beetje verliefd. En als ik geen heerser zou zijn, zou het gewoon jammer zijn dat niet ik, maar dat meisje vastgebonden werd. Ik kan het zo uitleggen zoals het mij het beste uitkomt. En wie kan mijn ongelijk aantonen? Zeker als de gebeurtenissen reeds lang geleden hebben plaatsgevonden. De mens legt zijn geschiedenis nu eenmaal in zijn eigen voordeel uit.

Niet al te lang geleden (heerlijk vaag, nietwaar?) babbelde ik met een aardige jongedame. Dat gebeurde via msn. Zij wilde wel eens weten waarom sommigen zich vrijwillig laten ketenen en slaan. En dat anderen met plezier aan dat verzoek voldoen. Het werd een gesprek van bijna een hele dag.
Ik probeerde uit te leggen wat de lol is van het vastbinden, het slaan en vernederen en alles wat sm nu eenmaal tot sm, maakt. Schijnbaar deed ik dat wel goed (schuilt er een docent in mij?) want aan het einde van het gesprek noemde zij mij "Meneer". Omdat, zo verklaarde ze, ik haar overtuigd had dat die zwaar gestoorde mensen eigenlijk alleen maar gewoon gek waren. Net zo gek als de rest van de mensheid, die samenleeft in wat wij zo mooi beschaving noemen. Ik had haar overtuigd dat het best prettig kan zijn om jezelf over te geven aan de luimen van een Meneer.

Het gesprek zette me aan het denken. Wat is nu de essentie van sm? Wat maakt sm nu tot sm? Definities graag. Duidelijke en precieze voorwaarden, nauwkeurige omschrijvingen. Geen vage bewoordingen, daar heb ik niets aan. Ik wil het exact weten. Tot op minstens drie cijfers achter de komma. Helaas, hoe jammerlijk. De rekenmachines laten het afweten. Stellingen worden weerlegd door feiten, terwijl diezelfde feiten diezelfde stellingen ook weer steunen.

Een prettige vrijpartij, waarbij hij haar een blinddoek omdoet. Is dat sm of pittig gekruide seks? Een reis per trein, waarbij zij hem verleid tot onzedelijke handelingen in de coupe, sm of niet? Zij haalt de krant uit de bus omdat hij dat wil, sm? Hij stofzuigt omdat zij dat verlangt. Voorbeelden te over, jullie kunnen ze zelf ook bedenken. En bijna altijd komt het antwoord op hetzelfde neer: het kan sm zijn, en net zo goed ook niet. Met wat goede wil kun je praktisch alles sm noemen. En met dezelfde goede wil is bijna niets te verzinnen wat echt sm is.

Ja ik hoor jullie al denken: andreaskruis, leren boeien, zwepen die knallen. Dat kan je niet als vanilla bestempelen. En je hebt gelijk. En tegelijk ook niet. Denk eens aan de Spaanse Inquisitie. Het martelen van mensen met behulp van een heet ijzer, rekbank en duimschroeven. Lijfstraffen uit de Middeleeuwen. Slavernij in het zuiden van Amerika. Wat wij mensen sm noemen, is precies dat wat de mensheid al eeuwenlang doet. Het enige verschil is, is dat wij zeggen dat het vrijwillig gebeurt. Maar hoe vrijwillig zijn wij in onze handelingen? In onze wensen en verlangens waaruit ons gedrag voortkomt?

Een van de eigenschappen die de mens onderscheid van andere dieren is de nieuwsgierigheid. Mede dankzij die eigenschap hebben we vliegtuigen. Mede daardoor zette Neil Armstrong voet op de maan. En mede daardoor willen wij ervaren, uitproberen, onderzoeken.

Wij onderzoeken alles, wij proberen alles uit. En altijd zijn er mensen te vinden die het leuk, prettig, aangenaam vinden. Hoe gek je het ook bedenkt. Kijk maar eens een paar dagen televisie. Hoe gekker, hoe mooier. Of nog erger: seks met kinderen of dieren. De meesten onder ons willen er niet aan, maar niemand zal kunnen ontkennen dat sommigen onder de mensheid daar wel iets voor voelen. Zijn zij gek? Of zijn de anderen dat, om die neigingen als gestoord af te doen? Voordat je antwoord geeft: nog geen halve eeuw geleden werd homofilie als een psychotische afwijking gezien. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd je in Amerika in een soort heksenjacht vervolgd als je liet merken het communisme niet onaardig te vinden. Bekend mopje: lieftallig meisje komt terug van vakantie uit Moskou en laat haar paspoort zien aan de douanebeambte. Hij kijkt op en vraagt of ze een communiste is. Zij glimlacht en zegt dat ze ook op de Maagdeneilanden is geweest enne... Ze mocht doorlopen.

Is sm dan niets anders dan nieuwsgierigheid naar pijnlijke zaken? Willen wij domweg vanuit die nieuwsgierigheid weten hoe het is om vastgebonden en gepijnigd te worden, om te slaan en te vernederen? Ja en nee. Ja, want wij zijn nieuwsgierig. En nee, want er is meer. Net zoals sommigen uitproberen hoe het is om met een hond seks te hebben en het als prettig ervaren, zo zijn er ook mensen die het als aangenaam ervaren als ze geslagen worden. Net zoals er mensen zijn die het leuk vinden als ze een ander mogen en kunnen domineren.

Maar wat is nu de essentie van sm? Die essentie is gevoel en emotie. Meer niet. Zwepen zijn hulpmiddelen. Titels als Meester of slaaf ook. Waar het om gaat is het gevoel wat opgeroepen wordt. Het gevoel dat die ander doet of ondergaat wat jij wilt. De emoties als je doet en ondergaat wat de ander verlangt. En of dat nu een uur in de hoek staan is, of honderd zweepslagen midden op het Leidscheplein, dat maakt niet uit. En moet je dat gevoel en emotie nu sm noemen?

Sm wordt vaak vertaalt als het ondergaan of toedienen van lichamelijke en of geestelijke pijn. In een ruimere vertaling valt daar ook het beperken van bewegingsvrijheid onder. Bondage, als je die beperking letterlijk neemt. Bij een figuurlijke beperking denk je dan al snel aan regels, waardoor dominantie om de hoek komt kijken. Bdsm dus? Nope. Helaas geachte toehoorders, zo makkelijk is het niet. Want door mijn huwelijk ben ik beperkt. Ondeugende spelletjes met een ander mens mag niet. Een beperking van mijn bewegingsvrijheid. En als de drang naar die ondeugende spelletjes met een ander groter wordt: wellicht zelfs geestelijke pijn. En die beperking heb ik vrijwillig aanvaard bij het roepen van "ja" tegen de ambtenaar van de burgerlijke stand. Heeft iemand het begrip huwelijk al eens als sm betiteld? Toch zou dat moeten, aangezien wij gehuwden beperkt worden. Door regels en soms zelfs fysiek. Het is namelijk lastig die leuke jongedame achter de bar te versieren met een eega aan de arm. Pijnlijk vervelend, als het een heel erg leuke jongedame is. Trouwens, die beperkingen gaan niet alleen op bij een huwelijk. Denk maar aan alle regels die onze samenleving telt. En als je de lijn doortrekt: wel eens in het spitsuur in bus of trein doorgebracht? En dan nog beweren dat een dergelijk ritje geen masochistische instelling vereist? Het begrip sm is dus overal, altijd.

Ook als je een bioscoop bezoekt en geheel vrijwillig half doof geblazen wordt door het geluidssysteem, vrijwillig schandalige bedragen neertelt voor een armetierig bekertje cola. Als je, geheel vrijwillig, achteraan sluit in de file die is veroorzaakt door kijkers naar een ongeval op de andere rijbaan. Het is sm, als je die kleinburgerlijke beambte van de ptt jou laat vertellen hoe je een brief frankeert. Ook al noem je jezelf Meester. De hele samenleving is doordrenkt van sm. Geestelijk en lichamelijk laten wij ons beperken, pijnigen zelfs. En wij staan dat toe, wij accepteren dat. Geheel vrijwillig passen wij ons aan de wensen van de samenleving aan. En die samenleving, dat zij wij toch zelf?

Wij, de bewoners van de jungle die we zo graag bdsm noemen, zien onszelf als een apart groepje. Wij staan buiten de maatschappij, want wij doen aan sm. Wij roepen wel dat we een geaccepteerd onderdeel van die maatschappij willen zijn, maar daar menen we niks van. Want zolang wij als sm-mers geen geaccepteerde bevolkingsgroep zijn, zijn wij apart, en daarmee bijzonder.
En nu blijkt de hele maatschappij aan sm te doen. Een onverteerbare zaak. Want nu hebben wij geen recht meer om onszelf als een apart groepje te zien. Want wij zijn helaas net als iedereen: mensen die gehoor geven aan hun gevoelens en emoties.

Voor degenen die toch graag apart en bijzonder willen zijn: ik zoek nog wat wetenschappelijk ingestelde studenten (m/v) die samen met mij onderzoek willen doen naar de lustbeleving van lichamelijke en geestelijke pijn. Het is typisch zo'n onderzoekje waarvoor Den Haag en Brussel geen subsidie willen geven. Een beetje een randverschijnsel. En daarmee apart. En dus bijzonder.


© Dr. Lucifer deVille , februari 2004.

Naar boven