Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

No more prince

Ik was buitengewoon gelukkig met mijn PA. Ook mijn lief was zeer te spreken over het sieraad. Fier stak de ring uit mijn plasbuis en iedere blik vervulde me met een heerlijk gevoel.
De eerste tijd had ik er weinig last van. Pas toen het wondje een aardig eind op weg was in het genezingsproces begon de ellende. PA's kunnen snijden. Wanneer de ring te dun is, kan hij zich bij een erectie proberen een weg te banen door de eikel heen. Een dikkere ring geeft dat probleem niet. Hoe dat kan? Welnu, stel je je eens voor dat iemand een naaldhak in je buik zet. En stel je vervolgens eens voor dat nu diezelfde iemand met schoenen met platte zolen op dezelfde plak gaat staan... dat is min of meer hetzelfde effect: door een dikkere ring wordt een bepaalde druk verdeeld over een groter oppervlak van de eikel dan door een dunnere.

Mijn ring was te dun. Niet alleen dat; hij was ook te klein. Ik had al een aardige diameter aangemeten gekregen maar die bleek dus toch niet groot genoeg. Dat verhevigde het effect van het snijden bij iedere erectie. En dus moest er een dikkere, grotere ring in.
Zo gezegd, zo gedaan zou je zeggen maar dat viel enorm tegen. Om een dikkere ring te kunnen plaatsen moet het oorspronkelijke gaatje opgerekt worden. Nu schijnt dat allemaal best mee te vallen maar mij is het helaas fataal geworden. Ik kreeg het gaatje niet opgerekt. Het deed me te veel pijn. Als tussenoplossing werd er tijdelijk een grotere ring van dezelfde dikte in gezet. Helaas bleek ook die ring nog te klein en ik begon steeds meer last te krijgen van mijn plasbuis. Dat was het gevolg van aanhoudend snijden. Toen ik er op een gegeven moment echt even genoeg van had heb ik een blunder begaan: ik deed het ding uit. Eén nachtje maar... Eén nachtje rustig slapen...

Ik weet nu hoe snel weefsel in de eikel regenereert: binnen acht uur was het gaatje dichtgegroeid. Onvoorstelbaar! Ik kreeg mijn PA niet meer terug waar hij hoorde. Sindsdien loop ik enorm te balen en draag ik mijn ring in mijn broekzak. Ik weet zeker dat ik het gaatje opnieuw ga laten prikken maar heb geen idee waar of wanneer dat zal zijn. Wat ik wel zeker weet is dat ik eens ga kijken of er een piercer is die het ding direct op een comfortabele dikte wil prikken. Die ellende van het onsuccesvol oprekken wil ik niet nogeens meemaken...


© re{N}éBE , april 2002.

Naar boven