Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

The prince and I

Drie maanden geleden postte ik op een mail-lijst een verzoek om ervaringsinformatie aangaande een PA . Het leek mijn lief een leuk idee mij met zo'n sieraad te zien. Vooral omdat zij dat gecombineerd zag met een Hafada en dan met name het hangslotje tussen die twee. Mij sprak het ook allemaal wel aan, maar, watje en niet-maso als ik ben, zag ik toch wel heel erg op tegen de eventuele pijn.
In de loop van de afgelopen maanden ben ik steeds vaker gaan kijken naar plaatjes van de diverse piercings en ben ik gaan zoeken naar informatie. Ik heb veel messageboards bezocht en ben uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat er net zoveel verschillende ervaringen waren als mensen die het ding hebben laten zetten. Over één ding waren ze het echter allemaal eens: ze waren reuze blij met het resultaat.

Sneller dan ik van mezelf had verwacht kwam afgelopen zaterdag het moment waarop ik het gevoel had er klaar voor te zijn. Ik had mezelf lange tijd gegund om te wennen aan het idee (van mij mocht De Dag nog jaren in de toekomst liggen;-)). Maar de nieuwsgierigheid werd een verlangen en het verlangen werd al snel groter dan de angst voor de pijn.
Zaterdag, zoals is te lezen in Groeistuip, heb ik dus het besluit genomen. Zondag heb ik een studio gekozen. Op internet vond ik een zaak met filialen in Hapert en Eindhoven. De dame die de piercing zou gaan zetten heeft een medische achtergrond (ze is onder meer verpleegkundige) en dat schiep vertrouwen. Diezelfde zondagavond heb ik haar gebeld (dat vond ze gelukkig geen probleem) en een afspraak gemaakt. Nu ik toch het besluit had genomen leek het me erg mooi de Prins op valentijnsdag te ontmoeten: een mooi cadeau op een mooie dag om de liefde tussen mijn vrouw en mij andermaal te bekrachtigen.

In de daarop volgende dagen werd ik steeds nerveuzer. In deze toestand had ik nooit een afspraak durven maken en ik heb ook vele malen overwogen de hele boel maar af te zeggen. Dat ik dat niet deed was omdat ik vermoedde dat van uitstel afstel zou komen. Niet alleen dat, ook de gedachte dat ik nu al zover was gekomen en door zoveel ellende was gegaan en dat het jammer zou zijn als dat voor niets zou zijn geweest, deed mij besluiten door te zetten.
Wat kan een mens zich toch gek maken om iets dat wellicht reuze mee zal vallen en hoe dan ook slechts voor korte duur vervelend zal zijn. Inderdaad lijdt deze mens het meest door het lijden dat hij vreest

Donderdag 14 februari. Ik ga gewoon naar m'n werk maar al vanaf het ontwaken gieren de zenuwen door m'n lijf. Ik ben mijn lief enorm dankbaar voor het feit dat ze het me heeft toegestaan zoveel te masturberen als ik wil ("dat zul je na vanavond immers een hele tijd niet kunnen") en maak daar dan ook gretig gebruik van. Het helpt me enigszins te ontspannen en de werkdag door te komen. Ik ga vroeg naar huis en bereid me voor door uitgebreid te douchen. Ik haal mijn mooiste pak uit de kast (het pak waarin in ben getrouwd), scheer me zorgvuldig, poets mijn tanden en maak het geheel af met wat gel en een luchtje van Armani. Op een bijzondere dag wil men bijzonder gekleed gaan, nietwaar?

Mijn lief en ik hebben afgesproken elkaar in Eindhoven te zullen ontmoeten. Gelukkig zorgt de NS voor de verandering voor weinig problemen en om 18 uur treffen we elkaar op het centraal station. We eten een soepje en begeven ons naar de studio. Die bleek gelukkig makkelijk te vinden. Monique blijkt een aangenaam mens. We praten wat, er worden grapjes gemaakt over mijn nervositeit maar ook complimentjes gegeven omdat ik het ondanks de angst toch doorzet. Er volgt een uitgebreide uitleg over wat er te gebeuren staat, naalden en sieraden worden getoond en we zijn er klaar voor. Dat wil zeggen: iedereen is er klaar voor behalve ik. Dat vergt uiteindelijk nog twee extra sigaretten, een glaasje ranja, een paar knuffels van m'n lief en een blik in een fotoboek. Vooral dat fotoboek hielp me over de drempel: kijkend naar het resultaat van wat me te wachten stond won het verlangen het weer van de angst.
We begeven ons naar de behandelkamer. Het ziet er erg netjes uit (dat geldt trouwens voor de hele zaak, inclusief de toiletten); in het midden staat een stoel die het midden houdt tussen een lig- en een tandartsstoel. Ik ontdoe me van mijn onderkleding en ga liggen. Aan het plafond hangt een spiegel maar ik heb geen enkele behoefte de verrichtingen te volgen. Ik sluit mijn ogen en neem de hand van mijn lief in de mijne. Ik schrik als ik voel dat Monique mijn penis aanraakt en hoewel ik weet dat ze hem slechts aan het desinfecteren is verkrampen al m'n spieren. Ik probeer wanhopig rustig door m'n buik te ademen en trek mijn lief dicht naar me toe. Ontspannen lukt echter geen moment. Integendeel; de nervositeit (of is het inmiddels pure angst?) bereikt een hoogtepunt. Monique vraagt of ik wil stoppen. Maar geen haar op m'n hoofd dat daar aan denkt: nu wil ik doorzetten, hoe eng ik het ook vind.
Gelukkig lukte het me wel me zodanig te beheersen dat ik m'n onderlichtaam stil kon houden. Daardoor kon het werk gewoon gedaan worden. Ik voelde voortdurend van alles en bij iedere aanraking schrok ik enorm. Toen de naald dan eindelijk door de huid ging kwam er één en ander aan geluid uit m'n keel. Dat deed pijn! Een beetje dan toch?
Wat ik veel gelezen heb blijkt waar: het doet inderdaad even een beetje pijn, maar de nagels van mijn lief in m'n tepels zijn wat dat aangaat een stuk effectiever. Het inbrengen van het sieraad vergt nog het nodige geweld (er is maar een kleine ruimte om die, hoewel in ultra-kleine toestand toch nog relatief dikke, eikel er doorheen te krijgen. Maar dan zit-ie er uiteindelijk toch. In een mum van tijd veranderen de gevoelens van angst in opluchting en daarna in euforie. Ik heb het gedaan!! Ik heb doorgezet!! Hij zit erin!!

Plassen bleek vanochtend een beetje vervelend maar pijn deed het niet. Mijn penis zag er nogal vies uit van geronnen bloed. Ik heb hem volgens instructie schoongemaakt en de Prins eens goed bekeken. Hij is mooi. Ik ben er heel erg gelukkig mee. Nu nog even een paar weken extra goed verzorgen en dan kan het oprekken beginnen. Want uiteindelijk moet er een dikkere ring in. Een ring die een slotje kan dragen. En gewichtjes. En wat mijn lief (of ikzelf;-)) ook maar verzinnen kan. Ik denk dat we veel plezier gaan hebben van dit speeltje. Over een tijdje moet er nog een piercing bij. En die zal er ook komen. Ik zal vast en zeker weer bloednerveus zijn (het blijft toch een bijzonder gebied) maar ik zal ook weten dat het uiteindelijk allemaal best mee zal vallen en dat ik erg blij zal zijn met het resultaat.

Voor mijn lief. Voor mezelf.


© re{N}éBE , februari 2002.

Naar boven