Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

Breek me
Dit verhaal werd gepubliceerd in Kerfstok 3/2004

Het was zaterdag, laat in de ochtend, en we stonden op het punt te vertrekken naar Vlaams Limburg voor een Dominante Dames-bijeenkomst. Ik had er geen millimeter zin in. Een paar maanden eerder waren we ook naar zo'n bijeenkomst geweest en ik had het er erg moeilijk gehad.

Het idee van de Dominante Dames-bijeenkomsten is simpel: men wil graag een weekend verkeren in een atmosfeer waarin de vrouwen het voor het zeggen hebben. Doorgaans zijn er zo'n tien tot vijftien koppels, die zo'n bijeenkomst allemaal reuze leuk vinden. Nu ja, bijna allemaal, want er was ten minste één koppel waarvan de helft al dagen voor het bewuste weekend moest vechten tegen een accute aanval van zware chagrijnigheid. Die helft was ik natuurlijk.

Op de bewuste zaterdagochtend zette ik gehaast onze bagage in de auto. Een tas met spelmateriaal, een dekbed en kussens voor de overnachting, een fles Fanta en een pakje Marlboro voor onderweg. Mijn lief was aan het stressen. Zoals wel vaker, waren we later opgestaan dan we gepland hadden (de tol van de vrijdagavond) en dat maakt haar altijd heel gejaagd. Snel even douchen, vlug wat kleren aantrekken, onderwijl een halve boterham verorberend, en in draf naar de auto.

Ik deed mijn best om de reis luchtig te aanvaarden, maar de gedachte aan wat een paar maanden eerder was gebeurd gaf me een knoop ergens in mijn buik. Een knoop die geleidelijk omhoog kwam en zich als een prop nestelde in mijn keel. Ik bedwong mijn tranen, zodat de prop geen uitweg vond.
Een volgende knoop diende zich aan. Weer kroop hij naar boven, om zich te versmelten met de prop die er al zat. Tegen de tijd dat de derde knoop mijn keel had bereikt hield ik het niet meer, en viel ik uit tegen mijn lief. Ik weet niet eens meer waar mijn uitval precies over ging; het zal iets van volstrekte onbelangrijkheid zijn geweest.
Echt ruzie hebben we niet gehad, maar gedurende het grootste deel van de rit bleef de sfeer ijzig. Ik besteedde mijn aandacht wat nadrukkelijker dan normaal aan het verkeer, zodat ik die niet aan mijn lief hoefde te geven. En zodat ze het niet zou merken dat er af en toe een traan over mijn wang liep.
Haar gezicht stond strak. Zwijgend deed ze haar make-up. Net als ik moet ook mijn lief zich verdrietig en erg rot hebben gevoeld, maar ze had duidelijk geen zin de boel verder te laten escaleren.

Het avondmaal. Dat vond ik de vorige keer wel het meest verschrikkelijk. De dames zaten aan tafel en de slaafjes werden geacht hen te bedienen. Nu kan ik daar de lol nog wel van inzien, maar het feit dat wij slaafjes ons eten (de restanten van het maal van de dames), gehaast tussen de gangen door, in de keuken naar binnen moesten proppen, dat vond ik heel erg. Eten is voor mijn gevoel een belangrijke sociale gebeurtenis, zeker als het niet 'zomaar een boterham' is, en dat doe ik graag samen met mijn vrouw. Desgewenst aan haar voeten, maar ik vind dat je zoiets gezamenlijk doet.

Naarmate we onze bestemming dichter naderden, probeerden we de lucht een beetje te klaren. Ik wist hoe mijn lief had uitgekeken naar dit weekend en daarom deed ik mijn best haar weer een goed gevoel te geven, nog voordat we zouden arriveren. Ik probeerde haar gerust te stellen door haar ervan te overtuigen dat het allemaal wel goed zou komen en dat ik me wel zou gedragen. Zij deed haar best niet boos op me te blijven.
Het werkte een beetje. Mijn lief begon wat te ontspannen en gedurende de laatste kilometers hebben we zelfs nog wat gelachen. Het ging niet helemaal van harte, maar was voor ons allebei toch genoeg om wat opluchting te voelen.

Toen ik de auto goed en wel had geparkeerd, stormde mijn lief meteen het huis binnen. In gedachten zag ik haar met veel enthousiasme de reeds aanwezige mensen begroeten en weer kreeg ik een wee gevoel in mijn maag. Ik bracht met tegenzin onze spulletjes naar binnen. Omdat het teveel was om in één keer mee te sjouwen moest ik twee keer lopen en daar werd ik niet vrolijker van. Helemaal niet toen ik bij mijn eerste stop merkte dat mijn lief inderdaad aan een erg enthousiast begroetingsritueel bezig was.
Zo stom. Te zien dat mijn lief gelukkig is, en dat ze het naar haar zin heeft, is voor mij zo ongeveer het mooiste dat er bestaat. Maar als ik me slecht voel door iets wat tussen ons speelt, vind ik het niet zo prettig als mijn lief het erg naar haar zin heeft. Wel in mijn hoofd. Maar niet in mijn hart. Het zal er wel iets mee te maken hebben dat ik me erg verbonden voel met haar en maar niet kan begrijpen dat een deel van mezelf niet synchroon loopt met de rest. Hoe dan ook, in zo'n situatie moet ik dan vaak vechten om de sfeer niet opnieuw voor iedereen te bederven.

De sfeer. De hele sfeer die ontstond door slaafjes die het geweldig vinden een weekend lang in dienst te staan van alles wat vrouw is, en door vrouwen die zich dat met alle plezier laten aanleunen. Dat vond ik ook zo vervelend, de vorige keer.
Ik keek om me heen en zag niets dan sletten. Mannen die het heerlijk vinden zich te onderwerpen aan alles wat een kut heeft. En dat dan ook volop deden. Ik voelde me er niet thuis. Ik vond mezelf niet passen. Ja, ik onderwerp mij ook, voor zover ik dat kan, aan mijn lief. Maar dat doe ik niet omdat zij toevallig een vrouw is. Ik doe het omdat ik verschrikkelijk veel liefde voor haar voel. Ik ben geen slaaf omdat ik zo nodig slaaf wil zijn; ik ben slaaf omdat mijn vrouw het fijn vindt dat ik dat ben. Zij is er gelukkig mee, en als zij gelukkig is, dan ben ik het ook.
Mijn vrouw is mijn meesteres. Mijn vrouw is mijn dominante. Maar alle andere mensen die het weekend meemaakten, waren voor mij gewoon mensen. Ik had helemaal geen zin me nederig en onderdanig op te stellen naar alles wat toevallig tieten had. Ik wilde niet bij die andere slaafjes horen. Ik voelde me 'meer' en 'beter' dan al die andere slaafjes bij elkaar. Wat zeg ik? Ik voelde me 'meer' en 'beter' dan de meeste dames. Maar ik had het gevoel dat het eigenlijk wel van me verwacht werd, dat ik op zou gaan in de groep. Dat ik al die dingen zou doen die ik van de andere mannen verafschuwde. Vooral dat laatste gaf me een erg slecht gevoel.

De middag vorderde en ik deed erg mijn best me netjes te gedragen. Maar mijn lief zag natuurlijk wel dat ik van binnen kookte. Ik haalde netjes drankjes voor de dames, ik bemoeide me met de corvee, ging keurig met de andere slaafjes naar de zolder toen de vrouwen het weekend doorspraken (dat doen ze iedere keer; als alle koppels zijn gearriveerd, worden de mannen naar boven gestuurd en bespreken de dames hoe ze het weekend willen inrichten), zat netjes aan mijn liefs voeten (iets wat ik normaal erg fijn vind, maar op dat moment helemaal niet) en heb geen moment geklaagd. Maar dat alles deed ik met een strak gezicht. Een gezicht dat mijn lief maar al te goed kent en waar ze een gruwelijke hekel aan heeft. Ze kan me niet aanspreken op mijn gedrag, want ik doe niets verkeerd, maar ze voelt zich toch ontzettend klote omdat ze heel goed weet dat ik alles onder protest doe en achter mijn masker buitengewoon chagrijnig ben. Misschien voelt ze zich zelfs verraden; misschien vindt ze mij zo zelfs wel erger dan wanneer ik in mijn gefrustreerdheid de boel openlijk op stelten zet.

Toen ik tijdens de avondmaaltijd weigerde ook maar een hap naar binnen te werken, was voor mijn lief de maat vol. Boos nam ze me mee naar een lege kamer, de kamer die wij als logeerkamer zouden gaan gebruiken. Daar barstte ze uit. Ik kreeg een hele lading verwijten over me heen. Ze beet me toe dat ik de hele dag voor iedereen aan het verpesten was en dat ze zich erg voor me schaamde. Ik werd nu ook boos. Ik was immers verschrikkelijk mijn best aan het doen, juist voor haar, en ik vond dat het me niet slecht af ging. Een fikse ruzie volgde en uiteindelijk droeg mijn lief me op onze spullen maar weer in te pakken. Ze had het helemaal gehad en wilde naar huis. Even voelde ik weer verdriet opkomen, want dit was helemaal niet wat ik wilde en dit was niet waar ik de voorbije uren zo hard voor gewerkt had. Maar mijn liefs boosheid was zo groot, dat ik ook snel weer boos werd en met veel omhaal begon onze spullen te pakken.
Op dat moment zei mijn lief heel kalm, maar ijzig koud, dat ik de strafpositie moest innemen. Ik keek haar verbijsterd aan. In haar ogen las ik een vastberadenheid die ik er nooit eerder in had ontdekt en ondanks mijn boosheid hoorde ik mezelf met een hees piepstemmetje vragen wat ze daar precies bedoelde met 'strafpositie'. Maar eigenlijk wist ik dat natuurlijk wel en ik had daarom weinig toelichting nodig voordat ik me op z'n hondjes aan mijn lief presenteerde.
Ik begreep haar niet. Ik begreep mezelf evenmin. Een situatie als deze had zich bij ons nooit eerder voorgedaan; nooit eerder was mijn lief zo gevoelloos streng geweest -gevoelloos naar mij toe. En nooit eerder was ik zo van mijn apropos gebracht dat ik als een mak schaap deed wat ze van me vroeg.
Uit één van de tassen pakte mijn lief de cane die ik er enkele ogenblikken eerder had ingestopt. En ze begon ongecontroleerd op mijn billen te rammen waar ze ze maar raken kon. In slechts enkele seconden had ik minstens tien of twintig keiharde klappen te pakken. Pas toen begon ik te begrijpen wat er gebeurde. Ik schreeuwde het uit, zeeg ineen, en toen de klappen bleven komen draaide ik mijn billen weg. Mijn lief draaide mee en maakte geen aanstalten te stoppen. Ik jankte als een klein joch in de peuterpuberteit. Mijn stem was krachteloos geworden; ik had me zo schor geschreeuwd dat mijn kreten waren verworden tot een slap aftreksel van de geluiden die een angstig speenvarken wel maakt.
Plotseling was het gestopt. Ik vouwde me in de foetushouding, omarmde mezelf en snikte. Mijn lief sprak me toe. Haar stem verried dat ze nog steeds erg boos was, maar ook dat ze was gekalmeerd. Ze vertelde me dat ze erg had uitgekeken naar dit weekend en dat ze het niet door mij zou laten verpesten. Ik kon kiezen: ik zou me vanaf dat moment gaan gedragen en bijdragen aan een aangenaam vervolg, of ik zou me vanaf dat moment gaan gedragen en bijdragen aan een aangenaam vervolg. Zonder een reactie af te wachten liep ze naar de deur. In de opening bleef ze nog even staan om te zeggen dat ik me moest gaan opfrissen en me daarna bij haar moest melden. Ik kreeg vijf minuten.

Toen de logeerkamerdeur werd gesloten begon zich bij mij een gigantische roes te ontwikkelen. Voor het eerst in onze relatie had ik mijn liefs kracht ten diepste gevoeld. Voor het eerste in onze relatie voelde ik me tot in mijn poriën haar slaaf. Het was een overweldigend heerlijk gevoel. Tegelijk voelde ik een enorme schaamte en spijt voor wat ik mijn lief in de voorafgaande uren had aangedaan. Weer huilde ik. Maar deze tranen waren niet meer van boosheid; ik had verdriet om mijn liefs verdriet.
Zo goed en zo kwaad als dat ging stond ik op en liep ik naar de douche. Daar friste ik me snel wat op. Daarna liep ik naar de woonkamer, op zoek naar Didi, de gastvrouw. Zij was daar niet en daarom probeerde ik het op zolder. En daar was zij wel. Ik ging voor haar op mijn knieën en terwijl de tranen weer begonnen te stromen bood ik haar in alle oprechtheid mijn excuses aan voor mijn afkeurenswaardige gedrag. Ik voegde daar aan toe dat ik elke straf zou accepteren. En dat meende ik vanuit de grond van mijn hart.
De gastvrouw plaatste me in een in hoek van de kamer, waar ik met mijn gezicht naar de muur nog steeds mijn tranen de vrije loop liet. Ik heb er niet zo heel lang gestaan. Al vrij snel kwam mijn lief naar me toe. Ze nam me in haar armen en bedankte me voor wat ik had gedaan. Ze troostte me. Ze veegde de tranen van mijn wangen en vertelde bij herhaling dat ze erg trots op me was. Zelden heb ik de liefde van mijn vrouw zo intens mogen voelen.

De rest van het weekend bleef ik een beetje steken in mijn roes en hebben mijn lief en ik het allebei erg naar ons zin gehad. Ik voelde me opgaan in de groep. Straf heb ik van de gastvrouw niet gekregen, maar ze heeft wel met me gespeeld. Dat dat gebeurde was een hele overwinning op mezelf. Na dit weekend zijn we nog een paar keer naar zo'n Dominante Dames-bijeenkomst geweest. Het lukt me nog steeds niet helemaal er mijn draai te vinden, maar het gaat inmiddels stukken beter; ik voel me er steeds beter thuis, kan me steeds beter vinden in de sfeer, en hoewel ik me in de dagen voorafgaand aan zo'n weekend nog altijd wat ongemakkelijk voel, begin ik er steeds vaker zelfs zin in te krijgen om te gaan. Ik ben mijn lief verschrikkelijk dankbaar voor de klappen die ik dat bewuste weekend van haar heb mogen ontvangen. Ik heb erdoor ontdekt dat ik niet vocht tegen de andere slaafjes en de meesteressen, maar vooral tegen mijn eigen angst een slaaf te zijn. Want die angst heeft mij zo nu en dan flink in zijn greep: een man hoort immers de broek aan te hebben? Natuurlijk is dat niet zo. Net zo min als een vrouw het voor het zeggen heeft omdat ze toevallig een kut heeft, heeft een man het voor het zeggen omdat hij toevallig een lul heeft. Maar stiekem heeft het maatschappelijk beeld dat de man sterk en dominant dient te zijn, zich ook in mijn onderbewuste genesteld. Het is niet altijd eenvoudig daar tegen te vechten, zeker niet als je niet eens in de gaten hebt dat dat precies is wat je doet. Maar het is wel een gevecht dat de moeite waard is. Want diep van binnen voel ik ook wel dat ik er veel plezier in schep een vrouw te dienen en te verwennen. En te mogen zien dat zij daar gelukkig mee is. Zeker wanneer dat zo'n prachtige vrouw is als mijn lief.


© re{N}éBE , mei 2004.

Naar boven