Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

Schets van een droom, deel 3
het vervolg op Schets van een droom, deel 2
Dit verhaal werd gepubliceerd in Kerfstok 2/2004

'Mag ik van hem houden?' Toen ik mijn lief jaren geleden bekende dat de gedachte dat zij seks zou hebben met andere mannen me enorm opwond, heeft ze me heel snel duidelijk gemaakt dat mijn fantasie nooit werkelijkheid zou kunnen worden. Mijn fantasie was een echte mannenfantasie, in die zin, dat ik het helemaal voor me zag dat mijn lief de kroeg in zou duiken, een vent op zou pikken, er seks mee zou hebben en hem vervolgens de deur zou wijzen. Het klinkt misschien een beetje cru, maar daar kwam het wel op neer. Mijn lief vertelde me dat ze het één keer op die manier had gedaan. Het was allemaal best leuk geweest, maar het had ook erg leeg gevoeld. Ze kon niet zomaar een man neuken. Dat was haar veel te afstandelijk, veel te mechanisch. Voor haar moesten er meer gevoelens een rol spelen dan alleen maar lust. Ze zou ten minste enige genegenheid voor zo'n man moeten voelen. En dat zou ze alleen maar kunnen bereiken door hem eerst een beetje te leren kennen.
Ik begreep het wel. Maar het idee dat mijn lief geen seks zou hebben met een ander, maar echt met hem zou vrijen, stond me erg tegen. Toch heb ik betrekkelijk snel geaccepteerd dat het dan maar op haar manier moest gebeuren. Mijn lief stelde weliswaar een moeilijk te dragen voorwaarde, maar gaf daarmee wel impliciet te kennen dat er mogelijkheden waren mijn fantasie werkelijkheid te doen worden. En die gedachte spookte voortdurend door mijn hoofd. Het gevolg was dat mijn fantasie een wens werd en mijn wens een verlangen. En het verlangen werd zo groot dat ik ten slotte zover was, dat ik er letterlijk alles voor over had: wat ik er ook voor zou moeten doen, ik zou het doen. En als de prijs was, dat ik zou moeten tolereren dat mijn lief gevoelens zou koesteren voor die ander, misschien zelfs verliefd op hem werd, dan zou ik die prijs betalen. Als ik maar kreeg wat ik nodig had: een Echte Man die mij zou verdringen uit het bed van de vrouw die ik aanbad, en een vrouw die niets liever zou willen dan mij te verstoten ten gunste van die ander.
Maar de vraag die ze me nu had gesteld, ging veel verder dan dat. Ze verlangde geen verliefdheid. Die had ze al en ze had er ten volle van genoten. Ze had er zo van genoten, en was er zo in opgegaan, dat ze klaar was voor een volgende stap. En dus vroeg mijn lief me of ze die stap mocht nemen. 'Mag ik van hem houden?' was haar manier mij mijn zegen te vragen voor een volwaardige relatie met haar Yves. Niet alleen maar neuken, niet alleen maar vrijen, zelfs niet alleen maar verliefd mogen zijn; haar relatie met Yves was gegroeid, hun gevoelens voor elkaar waren gegroeid, en het was niet meer dan natuurlijk dat ze nu op het punt waren dat ze meer van elkaar verlangden. Want dat ook hij meer van haar wilde stond als een paal boven water.

Het dringt maar langzaam tot me door.

De aangename roes wordt allengs verstoord door kriebels van een ander soort. Een onaangenaam soort. Jaren geleden hebben mijn lief en ik een periode gekend waarin we financieel bijna aan de grond zaten. Telkens als de deurbel ging, ieder geluid van de telefoon, elke keer dat de brievenbus klepperde, verstijfde ik en werd ik bevangen door een vies gevoel bij de gedachte aan wéér een aanmaning, of wéér een deurwaarder. Datzelfde gevoel mengt zich nu met de gevoelens van gelukzaligheid die in de loop van de dag waren opgebouwd. En ze krijgen de overhand. Ik voel een diepe angst, een diep verdriet. De eerste tranen ontspruiten.
Mijn lief kijkt me geschrokken aan. Ze legt haar trouwjurk naast zich neer, trekt me op bed en pakt me stevig beet.
"Stil maar lief....," fluistert ze met ongeruste stem in mijn oor. "Ik hou van je. Ik hou van je! Stil maar..."
Met mijn hoofd op haar borst probeer ik me te concentreren op haar geruststellende stem. De tranen stromen nu onafgebroken uit mijn gesloten ogen. Mijn liefs vraag heeft een angst naar de oppervlakte gebracht die ik al een hele tijd, met wisselend succes, tracht te onderdrukken, en nu het rotsblok is weggerold van de ingang van de afgrond waarin ik haar bewaarde, komt ze in volle hevigheid naar de oppervlakte. Natuurlijk had ik al lang gezien dat er tussen mijn vrouw en haar minnaar heel wat meer speelde dan alleen maar een leuke vriendschap. Ik had haar verliefdheid zien groeien en ergens diep van binnen wist ik ook wel dat het hier niet bij kon blijven. In het begin had ze nog wel rekening met mij gehouden, vooral ook omdat ze bang was mij te kunnen verliezen. Dat zorgde voor een soort natuurlijke rem op haar relatie met Yves. Maar toen ze merkte dat haar feitelijke vrijheid net zo groot was als de woorden waarmee ik haar haar vrijheid gaf, ging ze die ook steeds meer nemen. De remmingen werden steeds minder, totdat ze tenslotte helemaal verdwenen waren. En dan kan het niet anders dan dat een verliefdheid, zo intens als die tussen mijn lief en Yves, groeit. Het is allemaal heel natuurlijk; je wilt zoveel mogelijk tijd met elkaar doorbrengen, je wilt zoveel mogelijk intiem met elkaar zijn - en lang niet alleen tussen de lakens - en als dan blijkt dat het ontzettend goed klikt, wil je uiteindelijk samen verder. Ik zag het gebeuren, ik zag het aankomen, maar ik wendde me af, bang voor wat er gaande was en bang voor mijn eigen gevoelens, die stiekem toch een flinke wissel op me trokken. En dat komt er nu dus allemaal uit.
"Heb je het er zo moeilijk mee, lief?"
Ze streelt met haar vingers door mijn haar. Ik kan niet veel meer dan knikken. Ja, ik heb het moeilijk. En ik voel me daar verdomd schuldig over. Het is... ach, ik wil dit helemaal niet! Stotterend probeer ik allerlei excuses mijn mond uit te laten komen, maar echt lukken doet het niet. Mijn lief probeert me te sussen door me zachtjes te wiegen, en terwijl ze mijn haar blijft strelen en me blijft vertellen dat ik me geen zorgen hoef te maken en dat ze echt heel veel van me houdt en me echt niet wil verliezen, ziet ze nog kans ook mijn tranen regelmatig te deppen met een puntje van het dekbedovertrek.
Dan gaat de deurbel.
Verschrikt kijk ik mijn lief aan.
"Slaafje," fluistert ze. "Lief slaafje, je moet jezelf nu even vermannen. Als jij Yves even binnenlaat, kleed ik me verder aan. We zullen hier later nog wel op terugkomen, goed?"
Ik slik mijn tranen in. Het is raar hoe makkelijk het slaafje soms zijn tranen kan bedwingen, terwijl René dat in een gelijksoortige situatie een stuk minder goed kan. Dat klinkt wellicht wat schizofreen, maar zo bedoel ik het natuurlijk niet. 'Slaafje' en 'René' zijn gewoon dezelfde persoon. Het is alleen dat ik me soms meer slaaf voel en soms juist minder.
Ik sta op en maak aanstalten de slaapkamer te verlaten. Mijn lief kust me op m'n mond.
"Ik hou van je, lieve René," fluistert ze.
Ik probeer een glimlach te forceren. "En ik van jou. Ik hou zóveel van je!"
"Ik hou van je, mijn lieve slaafje."
"En ik van u."
Met een al iets minder geforceerde glimlach loopt ik de trappen af naar de begane grond. Vlak voordat ik de deur open, verwijder ik het laatste traanvocht van mijn gezicht.

Yves begroet me op een voor hem karakteristieke manier: een brede lach ontsluit zijn parelwitte tanden, een hand gaat naar m'n kruis.
"Hai sletje, heb je tijdens mijn afwezigheid goed voor mijn vriendin gezorgd?"
Voor Yves ben ik altijd 'sletje'. In zijn beleving herbergt een huis nooit meer dan één man, en aangezien hij die man is, kan ik het niet zijn. Ik ben sowieso geen man, vindt hij, want een echte man houdt zijn vrouw voor zichzelf. Wat dat betreft heeft hij best wel moeite met mijn liefs andere minnaars; het is dat zij niet zijn echtgenote is, maar anders wist hij het wel.
Yves kan af en toe wat bot uit de hoek komen, en ik weet dat hij het allemaal nog meent ook, maar hij doet het altijd met een knipoog en ik weet dat hij me respecteert en erkent voor wie ik ben. Ik weet ook dat hij me graag mag.

Als ik Yves' hand door de wollen stof van mijn rokje mijn slavenlul voel masseren begint de geilheid weer de kop op te steken. Hij brengt zijn mond naast m'n oor en zegt met zachte stem: "De man is weer in huis, sletje."
Ik voel me wegglijden....
"Ik kom je vrouw opeisen."
...heerlijk wegglijden.
"Zolang ik hier in huis ben is jouw vrouw van mij."
Een rilling gaat door me heen als ik in een flits mijn lief weer zie met haar trouwjurk in haar handen: 'zolang' zou wat haar betreft heel erg lang mogen zijn. Maar de kracht van Yves' masserende hand en verrukkelijke woorden is dermate groot dat het onaangename gevoel geen kans maakt te groeien.
"Ik zal je steeds verder verdringen. Ik zal steeds meer afpakken wat van jou is, steeds minder voor je overlaten."
Ik zweef...
"En je weet wel waarom, hè sletje?"
...zo zalig.
Ik kreun zachtjes: "Ja, meneer. Ik weet heel goed waarom."
Achter Yves loopt een buurvrouw met haar hond. Ze kijkt even in onze richting. Blijkbaar ziet ze iets van wat er aan de hand is, want ze wendt haar blik razendsnel weer af. Ik kijk haar na. Heerlijke billen wiegen in een strakke spijkerbroek mee op de maat van haar - inmiddels versnelde - passen. Ik duw mijn slavenlul tegen de masserende hand van de man die zojuist mijn echtgenote heeft opgeëist. Ik verlang enorm naar een vrouw. Met een mengeling van diepe lust, droefheid en verslagenheid, volg ik steeds nadrukkelijker kreunend die verschrikkelijk lekkere billen van mijn buurvrouw. Daar, waar die billen samenkomen, bij de naad, hoef je maar een paar centimeter naar beneden te gaan om bij die warme, zachte schede te komen, die zich zo magistraal om een penis kan klemmen.
Ik rijd mijn slavenlul nu tegen Yves' hand aan. Hij reageert door me naar achteren te duwen, mijn rokje op te stropen, het touwtje los te maken en mijn slavenlul stevig beet te pakken. Met diepe halen neuk ik zijn hand, terwijl ik de buurvrouw uit het zicht zie verdwijnen.
"Vertel eens waarom, sletje," glimlacht Yves. "Vertel eens waarom er steeds meer voor mij zal zijn en steeds minder voor jou."
Hij kent het antwoord. Ik ken het antwoord. We hebben dit soort gesprekken vaker gehad. Ze bevestigen de positie die we ten opzichte van elkaar innemen en we genieten allebei enorm van die bevestiging. Het voelt goed de dingen steeds weer uit te spreken.
Ik kreun hard als ik in zijn hand stoot. In gedachten zie ik de buurvrouw geknield haar naakte billen de lucht in steken. Dan zie ik de klungelige pogingen met mijn lief en mijn ex. Pogingen die het woord 'neuken' amper waard waren, omdat ik na vier of vijf stoten mijn kruit al verschoot. Ik zie de vriendinnetjes die ik nooit geneukt heb, zelfs niet in een relatie van meer dan een jaar. En ik zie Andrea, die maar een paar strelingen en tongzoenen nodig had om te ontdekken dat het met mij in bed niets zou worden. Tenslotte zie ik drie van mijn exen met een kind. Alle drie hadden ze dat kind binnen een jaar nadat de relatie met mij eindigde. En nee, geen van die kinderen is van mij.
Waarom er steeds meer voor Yves zal zijn en steeds minder voor mij?
"Omdat ik geen man ben," hijg ik met een piepstem.
"Ja, sletje, omdat je geen man bent. En wat betekent dat dan? Teefje?"
Ik zweef zo heerlijk.
"Dat ik het niet waard ben een vrouw te neuken, meneer."
Ik neuk zijn hand...
"Precies, sletje. Er is geen enkele vrouw, hoe wanhopig ook, die je zelfs maar een klein beetje plezier zult doen door haar te neuken. Laat staan zo'n prachtige vrouw als jouw meesteres."
...en zweef...
"Jouw lul is waardeloos."
"Ik weet het, meneer."
"Jij hebt geen neuklul. Alleen maar een slavenlul."
...en neuk...
"Ja meneer," kerm ik. "Een slavenlul die het bezit is van mijn vrouw."
"En van mij," vult hij aan.
"Ja meneer, en ook van u!"
Dit gesprek is zo overdonderend lekker dat ik vrees een zaadlozing niet meer te kunnen tegenhouden. Ik stop abrupt met stoten en concentreer me uit alle macht, met ingehouden adem, op het binnenhouden van mijn vocht. Yves begrijpt meteen wat er aan de hand is en in één soepele beweging verplaatst hij zijn hand van mijn slavenlul naar de ballen die strak in hun zak zitten. Hij knijpt zo verschrikkelijk hard dat ik schreeuwend van de pijn door m'n knieën ga. Een sliert zaad verlaat mijn eikel en hecht zich aan Yves' onderarm. Maar het gevaar van een orgasme is godzijdank geweken.
Yves brengt zijn arm naar mijn mond en ik lik hem schoon.
"Wat ben jij toch een vieze, geile slet," zegt hij. "Maar goed dat ik op tijd ingreep."
"Ja meneer, dank u wel meneer." Ik hijg zwaar
"Jij zult wel nooit leren je zaad in bedwang te houden. Wees maar blij dat je vrouw mij heeft ontmoet, want als ik er niet was geweest had ze haar leven moeten slijten zonder een echte man - en je weet hoe gelukkig ze is met wat ik haar wèl geven kan."
"Ik ben heel dankbaar dat mijn lief u heeft ontmoet." Ik meen wat ik zeg. Vanuit de grond van mijn hart.
"Dat weet ik, sletje." Hij glimlacht. "En je kunt gerust zijn. Ik zal haar de komende dagen weer goed verwennen. Ik zal met haar lachen, ik zal haar mee uit nemen, ik zal voor haar koken, ik zal lang en intens met haar vrijen en ik zal haar neuken zoals geen man haar neuken kan. Dat vind je fijn, hè sletje, dat ik haar zo goed neuk?"
"Ooo, ja meneer!"
Mijn slavenlul is weer driftig aan het kloppen. Mijn hoofd voelt vederlicht. Mijn lijf tintelt. Ja, ik vind het fijn dat hij haar zo goed neukt. Natuurlijk vind ik dat! Het is voor mij precies waar het allemaal om draait!
Yves legt zijn hand weer om mijn slavenlul.
"En dan," fluistert hij op samenzweerderige toon, "als ze er helemaal klaar voor is, neem ik haar zoals een echte man zijn vrouwtje hoort te nemen, op z'n hondjes."
Ik neuk zijn hand weer.
"Ja, Yves." Mijn stem klinkt hees. Ik hijg weer. Ik kreun weer. "Neem haar! Neem mijn vrouw!"
"O, dat zal ik zeker doen, teefje. Ik zal je vrouw nemen en ik zal haar steeds meer de mijne maken."
"O ja!"
"En als ik haar dan neem zoals een echte man zijn vrouwtje neemt,..."
"Ja! Ja!" Overweldigend.
"...dan zal ik mijn zaad diep in haar spuiten..."
Beelden volgen elkaar nu in razend tempo op: mijn vrouw die mij afwijst, mijn vrouw die intens verliefd naar Yves kijkt, Yves die mijn vrouw zachtjes, maar dwingend op haar knieën zet, die haar langs achteren neemt, die terugtrekt en wiens sperma langzaam uit haar heiligdom druipt, mijn vrouw die zeer bevredigd wegkruipt in zijn armen en wier liefde voor Yves weer is gegroeid. Ik voel me zo verschrikkelijk goed. De mooiste woorden die ik in mijn leven heb gehoord, zijn de 'ja' die mijn lief uitsprak in de kerk en de vele malen dat ze me vertelt hoeveel ze van me houdt. De mooiste daarna zijn die van Yves. Hij zegt precies wat ik horen wil en voegt daarna ook nog de daad bij het woord.
"...en jouw vrouw zal klaarkomen door mijn diepe stoten..."
"Jaaaa!" Ergens in de verte zegt een stemmetje dat maar weinig vrouwen kunnen klaarkomen van neuken alleen, maar ik geloof op dit punt ongeveer alles wat Yves me zegt.
"...en door haar orgasme zal ze mijn superieure, zwarte zaad, haar baarmoeder inzuigen..."
Weer kom ik bijna klaar. Weer stop ik mijn neukbewegingen. Dat Yves zijn zaad superieur vindt omdat hij toevallig zwart is, interesseert mij niet zo heel veel. Zijn zaad is superieur en dat is voor mij het enige wat telt. Met de in sommige kringen vanzelfsprekende preoccupatie met negers heb ik niets; mijn lief is gewoon verliefd geworden op een man die ze leuk vond. Punt uit. Het enige argument dat ik ooit las en dat ik wel hout vind snijden, is dat het zo'n mooi contrast visueel geeft: een witte vrouw met een zwarte man. Een donkere penis bij je vrouw naar binnen zien gaan is inderdaad nóg mooier. Het contrast maakt dat je alles beter kunt onderscheiden. En bovendien lijkt zo'n grote, sterke man, als hij bezig is met je vrouw, nog groter en sterker dan hij al is, enkel en alleen omdat hij donker is en mijn lief een erg bleke huid heeft.
"...en je vrouw zal van mij zijn, sletje..."
"Ja, Yves, mijn lief zal van jou zijn." Ik wil niets liever!
"Ze zal steeds meer mijn vrouw zijn en steeds minder de jouwe..."
Ik begin mijn slavenlul weer in zijn hand te stoten: één stoot.
"...totdat ik haar uiteindelijk helemaal heb ingepikt en jij alleen nog maar ons slaafje bent."
Twee stoten. Ik krijg het warm.
"Ik wil jouw vrouw, sletje."
"Neem haar dan, meester." Drie stoten. Mijn lijf tintelt hevig, mijn knieën beginnen te knikken.
"Ik zal haar nemen. En zij zal mijn vrouw zijn."
Vier stoten. Het wordt nu zwart om me heen.
"En jij zult ons dienen. Dat zal jouw rol zijn, iedere dag weer."
Vijf stoten. Met een enorme kracht spuit het zaad uit mijn slavenlul. Yves grijpt me nog bij mijn ballen maar dit keer is hij te laat. De enorme pijn kan mijn orgasme niet meer onderbreken. Noch kan het voorkomen dat ik er ontzettend van geniet.
Als ik na enkele tientallen seconden weer enigszins tot mezelf kom en Yves aankijk, besef ik wat er is gebeurd. En ik weet: ik heb een groot probleem.

Lees ook het vervolg: Schets van een droom, deel 4 (slot)


© re{N}éBE , februari 2004.

Naar boven