Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

Schets van een droom, deel 2
het vervolg op Schets van een droom, deel 1
Dit verhaal werd gepubliceerd in Kerfstok 1/2004

Omdat we nog ruim de tijd hebben vraagt mijn lief me om een kopje thee. Terwijl zij zich weer met haar boek in de bank nestelt, loop ik naar de keuken. Ik zet een ketel water op, haal twee mokken uit de kast en mijn slavenlul uit m'n touwtje. Terwijl het water wordt verwarmd, masturbeer ik mezelf een aantal keer naar een bijna-orgasme. Ik zwelg in de heerlijke bittere nasmaak in mijn mond en de gedachte aan wat zojuist is gebeurd. Veel te snel naar mijn zin kookt het water. Ik maak twee thee; voor mijn lief niet te sterk, drie suiker (ik probeer haar suikerconsumptie te beperken). Voor mezelf wel lekker sterk en het pure spul. Dan bind ik mijn slavenlul weer tegen m'n been, waarna ik met mijn mokken naar de bank loop, ze op de grond zet en me tegen mijn lief vlij. Daar genieten we bijna een vol uur van de rust en van elkaar. Zij leest. Ik streel zachtjes haar benen, kus haar voeten, genietend van de geur die een aantal ongewassen dagen daarop heeft doen neerslaan. Ik lik haar tenen en neem er regelmatig een in mijn mond. Met mijn tong speel ik met de korreltjes uitgekristaliseerd zweet, vermengd met huidschilfertjes en ander vuil en vergenoeg me aan de typische geur en smaak die dat met zich meebrengt.
Als ik er over nadenk vind ik mezelf compleet gestoord. Grote delen van mijn vrouws lichaam zijn verboden terrein voor mij en worden vol passie vrijgegeven aan andere mannen. Voor mij verzorgt zij zich niet, ze wast zich nauwelijks (doet alleen wat uit hygiënisch oogpunt echt nodig is), maakt zich niet op en draagt de meest aseksuele kleding over oude, degelijke onderbroeken, terwijl ze er voor haar minnaars altijd tot in de puntjes verzorgd, uiterst vrouwelijk en super sexy bijloopt. Mijn lief zal nooit naar de kapper gaan omdat het nodig is; ze gaat er alleen naartoe wanneer dat nodig is én ze een afspraak heeft met een man. Als we samen uit eten gaan, is onze bestemming meestal een leuk, maar goedkoop, restaurantje. Met haar minnaars neemt ze met minder dan een top-100-restaurant geen genoegen; liefst neemt ze haar man mee naar Sprakeloos, waar we voorheen veel met z'n tweeën kwamen en dat we beschouwden als óns restaurant.
Ik bén compleet gestoord. Want niet alleen accepteer ik al dit soort zaken; ik vind ze heerlijk en ik zou niet anders willen. Ze bekrachtigen en verstevigen mijn positie als onmannelijke slaaf, haar positie als de sterke vrouw die wikt en beschikt en autonoom haar keuzes maakt, en de positie van haar minnaars als de echte mannen, de mannen wier zaad zeer gewild is in de queeste naar het beste, sterkste en meest gezonde DNA. Ik ervaar mijn positie als een soort thuiskomen: mijn vrouw, mijn lief, mijn meesteres, mijn alles, dienen, bijstaan en stimuleren in haar zoektocht naar de mannen die haar de grootste kans bieden haar genen veilig door te geven, is heel natuurlijk voor een individu dat als taak heeft de soort mede in stand te houden en zelf niet aan de eisen voldoet. Dat is ook waarom ik het zo belangrijk vind dat mijn vrouw geneukt wordt. In het begin was ik regelmatig teleurgesteld als mijn lief wel seks had gehad, maar niet 'all the way' was gegaan. Ik was ook teleurgesteld als ze vree met een vrouw. En ik was ook teleurgesteld als ze wel was geneukt, maar haar minnaar een condoom had gebruikt. Al die gebeurtenissen waren vreselijk geil en ik had ze niet willen missen, maar ze waren voor mijn gevoel niet compleet. Want uiteindelijk gaat het niet om de seks; de seks is slechts een middel om het feitelijke doel, voortplanting, te bewerkstelligen. En de enige natuurlijke weg om dat te bereiken is dat het mannetje het vrouwtje neukt en zijn zaad in haar deponeert.
Nu ben ik wel gestoord, maar ik ben niet helemáál gek. Het is niet de bedoeling dat mijn lief écht het kind van een ander draagt. Dat wil ik niet en dat wil zij evenmin. Het is ook niet nodig. Want voor de gevoelens waar het allemaal om te doen is, blijkt het genoeg te zijn met het idee te flirten. Het hoeft geen werkelijkheid te worden, zolang de illusie dat het zou kunnen gebeuren maar ondubbelzinnig aanwezig is. Ook op ziektes zijn we beducht. Mijn lief heeft maar twee minnaars die het condoom thuis mogen laten. Ze zijn allebei getest.

Wanneer ons samenzijn een klein uurtje oud is, zet mijn lief haar voet tegen mijn borst en duwt ze me van zich af.
"Genoeg gerust, sletje," zegt ze, "het is tijd voor mijn bad."
Ik ga zitten op mijn knieën en kus haar uitgestoken hand.
"Natuurlijk, mevrouw."
Terwijl ik opsta voel ik een adrenalinestoot door mijn lijf gaan. De tintelingen stijgen op naar mijn hoofd en besluiten zich daar te nestelen. Ik voel me zweverig. Ik voel me goed. Ik voel me meestal goed als mijn lief mij gebruikt voor haar plezier. Zeker als dat, zoals vandaag, samengaat met het mijne. Ik trek mijn rokje recht en loop heupwiegend de kamer uit. Nog net voordat ik de deur achter me sluit, hoor ik mijn lief me naroepen.
"Slet!"
Ik zwijmel. Ik vind het heerlijk haar slet te zijn.

In de badkamer begin ik met de voorbereidingen: ik laat het bad vollopen (waarbij ik de temperatuur zorgvuldig bewaak) en leg de nodige spullen klaar. Een paar handdoeken, een badjas, een scheermesje en een spuitbus scheermousse, een washandje, latex handschoenen, zeep, shampoo en badzout. Na een tiental minuten verschijnt mijn lief in de deuropening.
"Vandaag komt Yves op bezoek." Haar ogen tintelen. "Daar heb ik heel veel zin in. Het is lang geleden dat ik hem heb gezien en ik heb hem erg gemist."
Mijn slavenlul klopt tegen zijn touwtje.
"Weet je, sletje, aan de ene kant ben ik er best trots op dat hij zoveel succes heeft met zijn bedrijf. Maar het doet me pijn dat hij er zo vaak voor op weg is. Zeker als hij, zoals nu, een aantal weken ver weg in het buitenland zit."
Het touwtje begint vervelend te snijden en ik voel dat mijn lijf weer begint te tintelen. Ik kijk naar mijn lief. Zo te zien ben ik niet de enige die aan het zwijmelen is.
"Ik mis zijn lieve, zachte stem, waarmee hij zo heerlijk in mijn oor kan fluisteren hoe geweldig hij me vindt. Ik mis zijn lippen, waarmee hij me zo heerlijk warm in mijn nek kan kussen. Ik mis de kriebel in mijn buik als hij me strak aankijkt met die prachtige ogen van hem. Ik mis zijn armen, ik mis zijn benen, ik mis zijn billen. Ik verlang er zo naar die weer te kunnen strelen."
Ik zweef.
"Ik wil weer met hem praten, ik wil weer met hem lachen, ik wil weer met hem vrijen. Ik wil zo graag weer ontwaken met mijn hoofd op zijn borst en zijn arm om mijn schouder. Ik wil hem weer ruiken. En ik wil weer zien hoe hij jou gebruikt waarvoor je geboren bent: als het sletje in dienst van een man en zijn geliefde. Je weet dat ik heel veel van je hou en dat ik je nooit kwijt zal willen."
Ze aait door mijn haar.
"Maar je weet ook dat ik niet zonder Yves kan. Hij is de echte man in mijn leven. Jij bent mijn sletje. Allebei even waardevol, maar allebei in de rol die het best bij je past."

Mijn liefs woorden brengen me in een roes van gelukzaligheid. Ik voel me heerlijk onderdanig aan haar (en aan haar Yves) en dank God dat ik, samen met mijn lief, het leven mag leven zoals dat nu is. Van mijn liefs minnaars is Yves mijn favoriet. Met z´n drieën passen we perfect bij elkaar; het voelt zo goed dat het bijna niet anders kan dan dat het allemaal voorbestemd was. Zo heb ik het overigens niet altijd gevoeld; in het begin vond ik hem helemaal niks. Dat was in de tijd dat ik nog iets te zeggen had over mijn liefs keuzes. Als een man mij niet beviel, kon ik er een veto over uitspreken. En dat heb ik ook een paar keer gedaan. De laatste keer dat ik dat deed is mijn lief echter zo boos geworden dat ze me het vetorecht ontnam. Ze vond die man echt helemaal geweldig en was smoorverliefd op hem. Ze had hem laat in de middag ontmoet en lag aan het begin van de avond al in zijn bed. En dat is uitzonderlijk: meestal (of eigenlijk, altijd) heeft mijn lief wel een paar ontmoetingen nodig voordat ze met een man gaat vrijen. Met deze man was dat dus niet zo. De dag na de ontmoeting kwam ze nog thuis, al heeft ze de halve avond met hem gebeld en kon ze nergens anders meer over praten; de zes dagen daarna was ze weer bij hem. Toen ze eindelijk thuiskwam en maar blééf vertellen hoe perfect hij was, hoe geweldig ze het hadden gehad, hoe ze niet van elkaar af konden blijven, hoe verschrikkelijk goed hij in bed was, hoe verliefd ze was, toen knapte er iets bij me en heb ik mijn veto uitgesproken. Ik was doodsbang voor die man en voor wat mijn lief voor hem voelde. Dat pikte mijn lief dus niet. Woedend was ze. Ik had haar nog nooit zo verschrikkelijk boos gezien. Ze had de hele buurt bij elkaar geschreeuwd. Over hoe ze in het begin had geluisterd naar de verhalen die ik vertelde over mijn verlangen. Over hoe ze haar best had gedaan mijn verlangen in te passen in haar leven. En dat was helemaal niet zo makkelijk voor haar geweest. Natuurlijk, ze had het vanaf het begin best een leuk idee gevonden, maar er ook echt iets mee doen, dat was nog heel iets anders. Had ze niet veel moeten overwinnen? Barrières moeten doorbreken? Grenzen moeten verleggen? Ik had haar warm gemaakt voor het hele idee, schreeuwde ze. En ja, ze was het leuk gaan vinden. Heel leuk. En ja, het was haar verlangen geworden. En dan zou ik nu, nu ze eindelijk de man had gevonden waar ze al die tijd op had gewacht, nu ze eindelijk een man had gevonden die er ècht toe deed, mijn veto inzetten? No way! Dat ging dus echt niet gebeuren! Ze had mijn riem losgegespt, mijn broek open en naar beneden getrokken (wat me een knoop en een rits kostte), me tegen de grond gesmeten en me met ijzige stem bevolen in de strafpositie te gaan zitten. En terwijl ze me met mijn eigen riem tot bloedens toe op mijn billen had gehengst, had ze me heel duidelijk gemaakt dat ik geen keuze hád. Ik was haar slaafje. Zij bepaalde zelf wel met wie ze het bed deelde en op wie ze verliefd werd. En als het mij niet beviel, dan had ik gewoon pech. Ik had haar keuze maar te accepteren. Punt. Einde discussie en einde vetorecht. Toen ze was uitgeraasd had ze zich opgefrist en was ze teruggegaan naar haar minnaar. Ik heb uren als een klein kind liggen janken en heb me voor mijn liefs voeten gestort toen ze weer was thuisgekomen. Ik heb me gewonnen gegeven. Ik had niet anders gekund; haar verliezen was een nog veel grotere ramp geweest.
Achteraf ben ik dolblij dat mijn lief me destijds voor het blok heeft gezet. De man waar het om ging was natuurlijk Yves en ik heb ontdekt dat ik juist uit de hefigheid van mijn liefs relatie met hem het meest heb mogen ontvangen van wat ik in onze levensstijl zoek: angst, jaloezie, vernedering, onderdanigheid en mateloze opwinding. Maar mijn god, wat ben ik bang geweest!

Mijn lief kleedt zich uit, overhandigt mij haar kleding (die ik vervolgens in de wasmand deponeer) en stapt het bad in. Ik scheer haar schaamstreek, haar onderbenen en haar oksels. In het begin vond ik het heel eng om dat te doen; ik was bang haar te zullen beschadigen. Maar dat viel allemaal reuze mee. De echte truuk van het scheren is ervoor te zorgen dat het badwater niet wordt verontreinigd met van donkere spikkeltjes haar vergeven scheerschuim. Met het washandje was ik mijn liefs lichaam (voordat ik haar heiligdom en borsten was, trek ik de handschoenen aan) en hoofdhaar en spoel haar vervolgens na, terwijl het badwater in het afvoerputje verdwijnt. Als ze het bad verlaat help ik haar in haar badjas. Zij poetst haar tanden, ik maak het bad snel schoon.
Zoals ik het hier vertel klinkt het allemaal nogal statisch, maar dat is het absoluut niet. We praten veel, lachen veel en genieten. Ik was mijn lief, streel haar en kus haar overal waar ik dat mag. We praten over onze liefde, loven onze relatie, koesteren ons geluk en gaan vaak, ook nu, terug naar de dag dat we elkaar ontmoetten op een VSSM-soos in Breda. We genieten niet alleen van elkaar. We genieten ook van de spanning die aan het ontstaan is en vanaf nu steeds groter zal worden. Want ik verzorg mijn lief niet elke dag tot in de puntjes. Dat gebeurt alleen als het de moeite waard is. Wassen, scheren, make-up, sexy ondergoed en flatterende kleding is aan mij niet besteed. Ik ben slechts haar slaafje en ik kan haar toch niet plezieren. Je zou het een beetje kunnen vergelijken met een man die in zijn gekwetstheid zijn vrouw niet meer streelt en knuffelt omdat hij weet dat het zinloos is: hij zal toch geen seks van haar krijgen. Mijn lief is niet gekwetst. En ik heb ook zeker zin in haar. Ik zal haar met alle plezier en diep genoegen seksueel benaderen als zij dat wenst. Ja, dat zou ik heel graag doen. Ik mis het verschrikkelijk en ik verlang er hevig naar. Maar ook al zou ze zich optutten en ook al zou ik haar allesbehalve afwijzen, ik zou haar niet kunnen plezieren. Omdat ik niet voldoe. Dáárom is het zinloos.

We verlaten de badkamer en gaan nog een verdieping hoger, naar onze slaapkamer. Daar doe ik mijn liefs haar, haar nagels en haar make-up. Voor dit soort delicate zaken heb ik een aantal cursussen gevolgd en die zijn hun geld meer dan waard gebleken. Terwijl ik met haar nagels bezig ben vertelt mijn lief me hoe blij ze is met haar minnaars. Ze geven haar een gevoel van vrijheid, een gevoel van vrouwelijkheid, een gevoel van compleetheid.
Mijn aandeel in de voorbereidingen voor de komst van Yves is nu bijna volbracht. Het huis is piekfijn in orde en mijn vrouw om door een ringetje te halen. Het enige wat nog ontbreekt is haar kleding. Die kiest zij altijd zelf, al houdt ze terdege rekening met mijn advies. Mijn lief weet dat ik alles uit de kast zal halen om haar zo mooi mogelijk af te staan aan haar minnaar. Die mannen complimenteren mij vaak met mijn goede smaak en ook dat weet ze. Ze vertrouwt me. En daar ben ik erg trots op. Ze weet dat ik alles zal doen om haar en haar minnaar te behagen. Om hen het samenzijn zo aangenaam mogelijk te maken. Ik doe alles wat ik kan en wat nodig is, zodat zij zoveel mogelijk tijd met elkaar kunnen doorbrengen en van elkaar kunnen genieten.

Mijn lief gaat voor de passpiegel staan en bekijkt zichzelf aandachtig.
"Je hebt je werk goed gedaan, sletje, ik zie er prima uit."
"Dank u wel, mevrouw."
Ze streelt met haar hand langs haar benen en over haar heiligdom.
"Perfect. Keurig gladgeschoren."
Ik glimlach. Zij glimlacht.
"Ja. Echt netjes gedaan. Hier zal Yves erg blij mee zijn. En o, wat zal ík blij zijn als ik hem eindelijk weer zie. Wat zal ík blij zijn als hij me eindelijk weer in zijn armen neemt."
"Nog maar een half uurtje, mevrouw."
"Yves..."
Met een diepe zucht fluistert mijn lief een aantal keer zijn naam. Ze sluit haar ogen. Ze legt haar hoofd in haar nek.
"Yves..."
Ik fluister terug: "Mevrouw, Yves zal binnenkort aan de deur staan. Mag ik u erop wijzen dat we u nog moeten kleden?"
Wazig kijkt ze me aan. Dan lijkt het kwartje te vallen.
"Natuurlijk, sletje, je hebt gelijk. Wat zal ik eens aantrekken?"
Samen kiezen we voor een setje prachtige lingerie dat we enkele weken geleden kochten. Het was niet alleen erg mooi, maar ook erg duur. Voor bijzondere gelegenheden, zo had mijn lief besloten. En als dit geen bijzondere gelegenheid was, dan zou er nooit meer een komen. Een buitengewoon sexy zwart transparant slipje, smaakvol versierd met kleine blauwe bloempjes en afgezet met kant, een bijpassende jarretellegordel en zwarte kousen. Het stond haar perfect; élke man zou hiervan gaan watertanden. En Yves al helemaal. Die is gek op jarretelles.
Mijn lief kijkt me doordringend aan.
"Je weet dat ik Yves ontzettend gemist heb."
Ik knik.
"Je weet ook dat ik hem erg belangrijk vind en dat ik heel veel om hem geef. Echt heel veel."
Weer knik ik.
"Ik wil dat vanavond heel speciaal wordt en daarom wil ik iets aantrekken dat écht bijzonder is. Iets dat heel veel waarde voor me heeft."
Met enige aarzeling loopt ze naar de kast. Een beetje verbaasd wacht ik op wat komen gaat. Dan haalt mijn lief een jurk uit de kast en draait ze zich om. Als ik besef wat ze gekozen heeft, gaat er even een steek door mijn hart. In haar hand draagt mijn lief een prachtige jurk in zachte herfstkleuren, opgebouwd uit een aantal lagen transparante stof. Het is haar trouwjurk. Een stukje stof dat voor ons alletwee een enorme gevoelswaarde heeft en dat ze slechts zelden gedragen heeft.
"Lieve René," fluistert ze en weer gaat er een schok door me heen. Mijn lief noemt me wel vaker gewoon bij mijn naam. Maar zelden in een periode waarin in onze verhouding zo duidelijk de nadruk ligt op de D/s.
"Lieve René, ik weet dat deze jurk ook voor jou veel waarde heeft en ik weet dat het iets is dat écht van ons is. Ik wil hem nu heel graag dragen voor Yves. Om ons samenzijn extra bijzonder te maken. Om hem te laten zien hoe speciaal hij voor mij is. Om jou dat te laten zien. Om ons alledrie te laten zien dat ik van jou houd, maar ook van hem. Om te laten zien dat ik met jou ben getrouwd, maar dat ons huwelijk mijn relatie met hem nooit in de weg zal staan. Ik spreek je nu aan als mijn man. De man waar ik zielsveel van houd. Lieve René, kun je ermee akkoord gaan dat ik dit doe? Mag het? Mag ik van hem houden?"

Lees ook het vervolg: Schets van een droom, deel 3


© re{N}éBE , december 2003.

Naar boven