Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

Schets van een droom, deel 1
Dit verhaal werd gepubliceerd in Kerfstok 6/2003

Hoe toegevender de vrouw is, des te sneller wordt de man nuchter en heerszuchtig; hoe wreder en trouwelozer ze echter is, hoe meer ze hem mishandelt, hoe gewetenlozer ze met hem speelt, hoe minder medelijden zij toont, des te meer wekt ze de hartstocht van de man om door haar bemind, aanbeden te worden.

Uit: Venus in Bont, van Leopold von Sacher-Masoch

Met kracht berijd ik het bed. Ik duw mijn buik tegen het kale matras en klauw met mijn handen in het kussen boven m'n hoofd. Als ik binnen enkele seconden alweer een heerlijk orgasme voel opkomen, draai ik me met een ruk op mijn rug en concentreer ik me wanhopig op het binnenhouden van mijn zaad. Het lukt me. Zodra de eerste opluchting van het hebben kunnen vermijden van een lozing is weggetrokken, komt een andere vorm van wanhoop naar boven: ik sta al weken droog. Ik weet niet meer precies wanneer ik voor het laatst het genoegen van een orgasme heb mogen smaken. Hoe het allemaal ging, kan ik me echter nog levendig voor de geest halen.
Mijn lief en ik waren samen met enkele vrienden naar een reuze gezellig kroegje geweest. We zaten aan een tafeltje; zij en ik aan de ene lange zijde, onze vrienden aan de andere. Tijdens de gesprekken die we gevieren voerden, wreef mijn lief me met grote regelmaat in mijn kruis. Om te stoppen als ik in de buurt kwam van mijn hoogtepunt. Mijn lief vindt het heerlijk mij aldus te kwellen. Aan het eind van de avond kwam gelukkig de verlossing toen ze me, vlak voordat we opstonden, naar een heerlijke climax wreef. Lang heb ik er niet van kunnen genieten; met veel misbaar wees ze luidkeels op de vlek in mijn broek. Ik had het gevoel dat iedereen me bekeek en wist niet hoe snel ik die kroeg uit moest komen. Mijn lief huppelde schaterlachend achter me aan. En ik besefte andermaal dat ik intens veel van haar houd.

Ik stap langzaam uit bed en voel een golf van zelfmedelijden door me heen gaan als ik denk aan die vele lange dagen waarin me enige verlichting is misgund. Ik ben boos op haar. Tegelijk ben ik haar dankbaar. Al weken ligt mijn kuisheidsgordel weg te roesten in de kast en het is me toegestaan zoveel te masturberen als ik wil - zolang ik maar niet klaarkom en zolang ik mijn masturbatieactiviteiten maar combineer met huishoudelijk werk. Ik trek mijn fitnesspakje recht en bekijk mezelf in de spiegel. Een narcist ben ik zeker niet, maar het beeld dat de spiegel me toont windt me op. Ik vind het een geil gezicht: een lichtblauw pakje, subtiel afgezet met witte kant, heel teder en vrouwelijk... en dan daarin een toch niet geringe erectie, die het stof van het pakje een tikkeltje los doet komen van mijn benen. Ooit was het pakje van mijn lief. Ooit heeft ze daarin menig mannenhart op hol doen slaan, druk bezig haar conditie op peil te houden. Tegenwoordig is het mijn huishoudpakje. Ik heb een hekel aan huishoudelijk werk. Maar in mijn pakje heeft dat werk een grote erotische lading gekregen, waardoor ik mijn taken met genoegen ben gaan uitvoeren. Ik heb voortdurend een stijve in dat ding.
Werkzaamheden in de keuken of de tuin doe ik zo traag mogelijk. Dat maximaliseert de kans dat iemand me ziet. In mijn pakje. De gedachte alleen al geeft een heerlijke roes. En als het feitelijk gebeurt, als ik weet dat ik bekeken word en vermoed dat men schande over mij zal spreken, is dat bijna voldoende voor een spontaan orgasme. Gelukkig niet meer dan 'bijna'. Want mijn zaad moet binnen blijven.

Ik leg een schoon laken om het matras, trek een frisse kussensloop over de hoofdkussens en voorzie het dekbed van een pasgewassen overtrek. Het onderlaken wordt gladgestreken, de kussens gaan netjes op hun plek en ten slotte drapeer ik het dekbed, half opgeslagen, over het geheel. Ik beoordeel mijn werk en vind dat ik tevreden mag zijn over het resultaat. Nu de slaapkamer netjes is opgeruimd, schoongemaakt en gestofzuigd, is hij klaar voor gebruik. Mijn matje ligt keurig in de hoek. Ernaast staat een stoel: mijn lief zal tevreden zijn en die gedachte doet me goed.
Ontspannen trek ik mezelf nog naar een bijna-orgasme, met voor mijn geestesoog een beeld van wat wel eens zou kunnen gaan komen. Weer kost het me slechts seconden. Eigenlijk is dat nog het meest frustrerende van dat hele klaarkomverbod: ik masturbeer mezelf zo snel naar een bijna-orgasme, dat ik nauwelijks tijd heb te genieten van het spelen. Ik zou zo graag eens langer door willen kunnen gaan, langer willen kunnen genieten, maar het kost me al moeite genoeg om het die paar seconden te kunnen volhouden, laat staan die paar minuten waarnaar ik zo verlang.

Met de slaapkamer op orde zitten mijn taken er bijna op. Het enige wat ik nu nog moet doen is zorgen dat ik zelf opgeknapt ben. En dus stap ik onder de douche. De douche is dé plek waar ik tot mezelf kom. Meestal vertel ik me een verhaaltje of laat ik mijn gedachten gaan over een bepaald thema en het is niet zelden dat ik er, al wassend, scherend, nagelknippend en tandenpoetsend, de nodige inspiratie opdoe of inzichten verwerf. Vandaag dwarrelen mijn gedachten naar een periode, jaren voordat ik mijn lief heb mogen ontmoeten, waarin ik vaak samen was met de enige andere vrouw waar ik ooit smoor op ben geweest.
Andrea was prachtig en ik helemaal weg van haar. Zij vond ook mij wel leuk, maar niet leuk genoeg om... enfin, je kent het misschien wel. Ook toen ik alweer een nieuwe vriendin had ben ik Andrea nog enige maanden blijven zien. Onze relatie was vrij intiem maar strikt platonisch. Desondanks voelde mijn omgang met haar als de overtreffende trap van ontrouw ten opzichte van mijn nieuwe vriendin. Mijn hart was bij Andrea en is dat nog heel erg lang gebleven.
Hoewel - of, zoals dat dan zo mooi heet, misschien wel doordát - onze relatie zich slechts op cerebraal vlak afspeelde, sliepen we vaak in hetzelfde bed. Vol verlangen lag ik dan naast haar, soms een beetje tegen haar aan, maar altijd erg kuis. Op zekere nacht was mijn verlangen zo groot geworden dat ik me niet meer had kunnen inhouden en haar ben gaan strelen. Aanvankelijk nog steeds erg kuis, met de toppen van mijn vingers zachtjes over haar rug. Ik gloeide van binnen, ik trilde van buiten. Tot mijn stomme verbazing draaide zij zich om, pakte me vast en begon me te kussen. Lange, diepe tongzoenen. Ik smolt. Ik ging helemaal in haar op en ik verloor mijn remmingen. Mijn handen gingen naar haar taille, van haar taille naar haar buik en van haar buik naar haar borsten. Ik kneep en door mijn enthousiasme kneep ik te hard. Althans, dat is wat ik vermoed sinds ze vlak daarna zei dat ze vond dat we maar beter konden gaan slapen.
Jarenlang ben ik kwaad op mezelf geweest. Ik had mijn kans - de eerste echte kans van mijn leven - voorbij laten gaan. Dat ik geen geweldig minnaar ben wist ik al veel langer maar echt problemen had het nog nooit gegeven; vroegere vriendinnetjes waren bijzonder tevreden geweest met de dingen die ik mijn tong liet doen tussen hun benen. Met vroegere vriendinnetjes kwam de seks ook altijd pas nadat het al een tijdje 'aan' was geweest en ik ze al lang en breed voor me gewonnen had. Maar Andrea en ik waren geen stelletje. Haar heb ik nooit voor me kunnen winnen en ik heb altijd het gevoel gehad dat het allemaal heel anders was gelopen als ik die nacht een superminnaar was geweest. Het was een afschuwelijke nacht en hij spookt nog vaak door mijn gedachten.

Ik ben nog steeds geen geweldig goede minnaar, al heeft mijn lief me wel één en ander bijgebracht. Daardoor zijn mijn kunsten enigszins verbeterd. Ik heb het al vaker geschreven en ik zal dat nog heel vaak doen: mijn lief is mijn alles. Pas toen ik mijn lief ontmoette kon ik afscheid nemen van Andrea. Tien jaar had ik gerouwd om wat ik nooit had gehad en er was een allesovertreffende liefde voor nodig om het verdriet achter me te kunnen laten. Ik ben nu niet meer boos op mezelf. Ik heb nu vooral medelijden met wie ik toen was. Ik heb ook geaccepteerd dat mijn lijfelijke prestaties ondermaats zijn en waarschijnlijk nooit een ruime voldoende zullen halen. Niet dat het nou allemaal zo heel erg slecht is, maar goed is anders. En mijn lief verdient goed. Mijn lief verdient veel meer dan ik haar op dat gebied geven kan. Denk nu niet dat ik een kneusje ben, want dat is zeker niet het geval. Ik heb veel te bieden, ik heb mijn lief veel te bieden, ik weet dat ik goed voor haar ben, ik weet dat ik haar gelukkig maak. Behalve als het op de seks aankomt. Ze kan in bed best wel genieten van mij, maar dan vooral vanwege de intimiteit, de liefde die tussen ons stroomt in een veld van vele megatesla's. Maar een orgasme heb ik haar nooit kunnen bezorgen en als ze echt aan haar gerief wilde komen werd al gauw Tarzan ingezet.

Seks is belangrijk. En hoewel er nog steeds vaak anders over wordt gedacht ook (en misschien wel vooral) voor vrouwen. Ze beleven seks vaak anders dan mannen, zijn daardoor minder direct en minder expliciet met als resultaat dat hun seksualiteit veel minder aan de oppervlakte zit. Dat betekent echter nog niet dat het daarom minder belangrijk is. Vrouwen zijn ook geremder dan mannen. Ze hebben vaak een enorme energie, maar stoppen die weg omdat ze niet beter weten en omdat 'het zo hoort'. Ik heb een hekel aan hoe 'het hoort'. Ik wil mijn lief zien in al haar glorie. Ik wil haar macht en haar kracht beleven. Ik wil dat ze vrij is. Bevrijd van hoe 'het hoort'. Bevrijd van onzinnige interne remmingen, opgelegd door opvoeding en omgeving. Mijn lief straalt al haar leven lang. Maar ten opzichte van wat ze in zich heeft, is het slechts een mat stralen. En als ik haar niet alles kan geven wat daar voor nodig is, wie ben ik dan om haar dingen te onthouden die haar kunnen helpen zich vrij te maken? Ik wil dat zij gelukkig is. Ik wil dat ze groeit, dat ze zich blijft ontwikkelen. En één van de dingen die ze daar voor nodig heeft, is haar seksuele vrijheid. Ze heeft die vrijheid en ze neemt hem steeds meer. En je ziet haar groeien: ze straalt nog veel meer dan ze al deed, haar zelfvertrouwen groeit, ze ontdekt dat ze haar vrijheid kan en mag gebruiken en dat ze daar veel plezier aan beleeft.

Zoals zo vaak nemen mijn overpeinzingen veel te veel tijd in beslag. Door de gesprekken die ik met mezelf voer, sta ik vaak zo'n anderhalf tot soms wel twee uur onder de douche. Ik heb me al lang gewassen, ben keurig gladgeschoren in m'n gezicht, onder m'n oksels en in m'n kruis, heb m'n haren gewassen, m'n tanden gepoetst en m'n nagels geknipt. Nog wat namijmerend draai ik de kraan dicht, droog me af en kleed me aan zoals mijn lief dat van me vroeg. Mijn slipje is van zwarte kant, bestaande uit niet meer dan een frivool gordeltje om mijn middel, met twee dunne van voor naar achter lopende reepjes stof; eentje links van mijn penis en eentje ter rechterzijde en hoewel dat niet zo bedoeld is, komen ze iedere keer weer tussen mijn billen samen. Daaronder komen zwarte stay-up kousen, vanzelfsprekend ook afgezet met kant. Mijn penis moet met een koord tegen een been gebonden worden. Daardoor zal hij niet zichtbaar zijn in mijn wollen rokje dat kort, strak en ook zwart is. Verder zijn er een dun, wit topje met spaghettibandjes en vanzelfsprekend zal ik een hakje dragen. Het is misschien heel cliché, maar ik loop het liefst op vrij hoge naaldhakken. Omdat je op die dingen niet erg stabiel staat, moet je jezelf voorzichtig en met kleine pasjes voortbewegen. En dan nog moet je er je aandacht bijhouden. Het resultaat is dat ik er nogal sierlijk op loop. Heel vrouwelijk. Bovendien maakt het me erg bewust van het feit dat ik die schoentjes draag en dat zorgt er dan weer voor dat ik continu geil blijf.
Ik kleed me aan en doe mijn make-up zoals Madame me dat geleerd heeft, waarna ik, om de boel af te maken, mijn pruik op zet. Dan loop ik de trappen af naar beneden.

Mijn lief ligt op de bank een boek te lezen. Ik ga met gespreide benen op mijn knieën voor haar zitten en kus haar voeten: allebei één keer. Dan recht ik mijn rug, leg mijn handen op mijn bovenbenen en buig mijn hoofd. In het begin van onze relatie hadden we weinig rituelen. Ik zag er het nut niet zo van in en mijn lief vond ze niet zo belangrijk. Maar naarmate mijn onderdanigheid groeide kreeg ik steeds meer de behoefte me aan haar te onderwerpen. Voorzichtig zijn we toen toch maar wat met rituelen gaan experimenteren. Tot ons beider genoegen; mijn lief begon het steeds leuker te vinden haar superioriteit bevestigd te zien in de controle die ze over me had en die steeds groter werd, en ik vond het steeds fijner me meer en meer aan haar te mogen onderwerpen. Het bracht ons in een opwaartse spiraal: doordat mijn onderdanigheid naar haar toe groeide, zijn we begonnen met onze rituelen. En door onze rituelen groeide mijn onderdanigheid. Mijn lief raakt erg opgewonden van mijn onderwerping. En die opwinding zorgde er weer voor dat ze me meer onderwierp. Zo versterken de rituelen onze D/s en zo versterkten wij elkaar.

Als ik een half uurtje in mijn positie heb doorgebracht slaat mijn lief haar boek dicht en gaat ze voor me zitten. Ik krijg terstond vlinders in mijn buik; nadat ze me tientallen minuten volstrekt heeft genegeerd, minuten waarin mijn verlangen aandacht van haar te krijgen tot grote hoogte is gestegen, heeft mijn Madame eindelijk tijd voor me. Ik zweef en heb het gevoel dat ik alles zal doen wat ze van me verlangt. Ergens diep in m'n achterhoofd weet ik dat dat niet zo is. In de loop van de tijd zijn mijn grenzen aardig verschoven, maar ze zijn er natuurlijk wel. En ze zullen er ook altijd zijn. Maar dat is niet erg. Want mijn lief zal me nooit dingen vragen die ik haar niet geven kan.
"Je bent een braaf slavinnetje," zegt ze. Ze staat op uit de bank, trekt haar slip uit en komt met gespreide benen voor me staan. Mijn eerste beloning voor vandaag; fouten worden zelden gestraft, goed gedrag vaak beloond. En dat werkt perfect. De vlinders beginnen te jagen als ik mijn hoofd hef en recht in haar heiligdom kijk. Haar venusheuvel is bedekt met stoppels. Haar vagina verspreidt een penetrante geur. Omdat ze de afgelopen vier dagen niet in het gezelschap van een man verkeerde, heeft ze zich daar niet gewassen en geschoren. Beter gezegd: heb ik haar daar niet gewassen en geschoren.
Langzaam trekt mijn lief haar schaamlippen uit elkaar. Mijn slavenlul begint te kloppen en probeert te ontsnappen aan het touwtje. Dat weet het touwtje te voorkomen. De druk die het daarvoor nodig heeft vergroot mijn genot. De subtiele bewegingen die ik zie in mijn liefs heiligdom doen dat ook. Gespannen wacht ik tot zij zover is. Het giert in mijn buik, mijn keel knijpt zich samen, ik voel me licht in mijn hoofd. Dan fluistert mijn lief het woordje waarop ik heb gewacht: nu. Voorzichtig open ik mijn mond en druk ik mijn lippen tegen haar geslacht. Ik leg mijn handen op haar billen en trek haar naar me toe. Ik voel haar persen. De eerste straal vult mijn mond en ik probeer hem niet meteen door te slikken. Zo streelt de heerlijk warme smaak mijn tong en heeft de geur tijd op te stijgen naar mijn neus. Niets zo lekker als de ochtendurine van een mooie vrouw. In snelle golven leegt mijn lief haar blaas. Ik slik en slik en slik. Een beetje sperma druppelt uit mijn slavenlul. Ik voel me geweldig en mijn liefs aanmoedigingen doen daar nog een schepje bovenop.
"Drink maar, teefje, drink maar ... geniet; je hoeft je niet te schamen ... o, wat ben je toch een heerlijk sletje ..."
Het heeft veel tijd gekost voordat ik alles zonder morsen weg kon slikken. Een training van maanden. De meeste tijd daarvan ging op aan het wennen aan de smaak; in het begin moest ik al na één slok kokhalzen en het heeft een hele tijd geduurd voordat dat niet meer gebeurde. Maar toen ik daar eenmaal doorheen was ging het snel. En hoewel de training zwaar was geweest, ben ik dolblij dat we hebben doorgezet. Inmiddels vind ik het heerlijk en is mijn liefs urine één van mijn favoriete drankjes geworden. Haar urine drinken heeft nog een belangrijk voordeel. Sinds er mannen in haar leven zijn, heeft ze mij niet meer nodig voor haar lichamelijk genot. Langzaam maar zeker heeft ze mij daarom steeds meer van mijn huwelijkse rechten afgenomen. Het begon ermee dat ik haar niet meer mocht neuken. Daarna mocht ik haar vagina niet meer met mijn vingers penetreren. Vervolgens mocht ik haar daar helemaal niet meer met mijn handen betasten. En tenslotte nergens meer mee; zelfs niet met mijn tong, een lichaamsdeel waar ze altijd redelijk tevreden over was als het om prestaties gaat. Sindsdien is haar vagina voor mij haar heiligdom. Er zijn maar twee gelegenheden waarbij mij contact met haar heiligdom wordt gegund: wanneer ik haar urine drink en wanneer ik haar schoonlik nadat één van haar minnaars zijn zaad in haar heeft gebracht. Tegenwoordig fantaseert mijn lief er veel over nog verder te gaan: ze wil me in de toekomst verbieden haar heiligdom zelfs maar te zien. Misschien gaat dat er ooit nog van komen, maar voorlopig gaat me dat nog veel te ver. Het zou namelijk betekenen dat ik, om maar iets te noemen, niet meer zou kunnen zien hoe zij genomen wordt door een man. En ik ben verslaafd (letterlijk verslaafd; als ik het te lang niet gezien heb krijg ik allerlei vervelende ontwenningsverschijnselen) aan het beeld van de penis van een man in mijn liefs heiligdom. De extase die ik ervaar op het moment dat ik hem bij haar naar binnen zie gaan is met geen pen te beschrijven. Al heb ik het wel geprobeerd. Het zien van het moment van penetratie is waar ik het allemaal voor doe; dát is de kern van mijn slaaf-zijn.

Ik heb nauwelijks gemorst. De paar druppels die nog aan mijn kin plakken veeg ik weg met de rug van mijn hand en mijn hand lik ik schoon met mijn tong. Dan lik ik mijn lief schoon. Daarvoor krijg ik vijf seconden, die zij hardop aftelt. Met die vijf tellen is ze ooit begonnen toen ze ontdekte dat ik misbruik maakte van mijn schoonlikwerkzaamheden; ik probeerde het likken zo lang mogelijk te rekken, ging nog een hele tijd door als de urine al lang verdwenen was. Feitelijk was ik haar dus aan het beffen en dat komt zo'n beetje neer op heiligschennis; alleen mannen mogen van haar intiemste lichaamsdeel genieten. Ik blijf het er moeilijk mee hebben. Beffen vind ik heerlijk en ik verlang ontzettend naar mijn lief. Gelukkig ben ik tegenwoordig gedisciplineerd genoeg om direct na tel vijf te stoppen, maar het valt me altijd buitengewoon zwaar.
Er ligt een klein plasje op de vloer en dat lik ik ook nog even op. Dan help ik mijn lief in haar slip. Ik bedank haar voor haar beloning en kus haar voeten nog een keer. Dat is geen ritueel, eerder een gewoonte. Mijn lijf tintelt en ik voel me heerlijk zweverig. Ik ben gelukkig. Voel diepe liefde voor mijn Madame. Mijn dank is oprecht.

Ik sta op en ben, zoals zo vaak, blij dat ik dat zomaar kan doen. Velen die zich in een gelijksoortige relatie bevinden moeten permissie vragen voor van alles en nog wat. Ik niet. Wij hebben de afspraak dat ik alleen mijn liefs toestemming hoef te vragen als ik ergens over twijfel. Ik ben dan misschien een slaaf, maar ik ben ook nog steeds mens en een gewaardeerd echtgenoot. En ik wil mijn slavenbestaan, met alle beperkingen, pijnigingen en vernederingen die daarbij horen, graag in vrijheid beleven. Ook mijn lief staat vierkant achter onze afspraak. Ze zou er gek van worden voor elk wissewasje toestemming te moeten geven. Bovendien heeft ze geen behoefte aan een gedresseerd huisdier of aan een robot. Eigen initiatief mijnerzijds stelt ze zeer op prijs, want het is een manier om te laten zien dat ik me in haar verplaats. Dat ik haar behoefte van het moment probeer te lezen en daarnaar probeer te handelen. En dat gaat me, mag ik in alle bescheidenheid zeggen, verdomd goed af.
Mijn lief gunt me een stralende glimlach en ik smelt. Ik sla m'n armen om haar heen, pak haar stevig vast en trek haar tegen me aan, zorgvuldig elk contact tussen mijn lichaam en haar kruis vermijdend. We wisselen intense kussen uit en vertellen elkaar verschillende keren hoeveel we van elkaar houden en hoe blij, dankbaar en gelukkig we met elkaar zijn.

Lees ook het vervolg: Schets van een droom, deel 2


© re{N}éBE , november 2003.

Naar boven