Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

Sissy

Het was een rustige, wat druilerige namiddag. Veel mensen houden er niet van: een dik wolkendek maakt de dag graauw en donker en de hele dag door miezert het water naar beneden. Ik geniet van dagen als deze. Ze maken me sentimenteel, vullen me met nostalgie. Op een dag als deze vind ik het heerlijk lekker weg te kruipen bij een raam en me te verdiepen in een boek, zo nu en dan naar buiten kijkend en de auto's over het natte wegdek voorbij zien sissen, de verlichting prachtig weerspiegeld in het asfalt. Af en toe iemand langs zien lopend, half ineengedoken onder zijn parapluu, en fietsers hangend over hun stuur alsof ze een ferme wind moeten overwinnen.
Het was één van de eerste echt natte dagen sinds die afschuwelijke zomer met zijn langdurige hittegolf begon. Dagen achtereen werden temperaturen van meer dan 35 graden gehaald. Zelfs matige inspanningen werden een hels karwei in de benauwde, van vocht vergeven Brabantse lucht. Het was een absurde zomer, en dat was het. Nederland stond letterlijk droog, maar dijken hadden het begeven. Alsof ook de natuur meer dan genoeg had van de geselende temperaturen. Ik weet het: velen hebben genoten van de zomer van 2003. Ik niet. Ik geef de voorkeur aan zo'n rustige, wat druilerige namiddag met z'n urenlange motregen.

Ik lag half tegen mijn lief aan in de bank, een verhaal te lezen over een robot met schrijversambities. Een vriendin was net begonnen met de voorbereidingen voor het avondmaal. In het algemeen lees ik de verhalen van Asimov graag, maar dit verhaal kon me nog niet echt boeien omdat het me erg deed denken aan een ander verhaal dat ik ooit las en daardoor werd ik voortdurend afgeleid. Ik keek naar buiten en zag duizenden druppels water langs het raam dwarrelen.
"Kom, leg je hoofd eens in mijn schoot," zei m'n lief. Ik sloeg mijn boek dicht en ging liggen. Mijn lief boog voorover, pakte een pincet uit een make up-tasje en begon mijn wenkbrauwen te epileren. Al bij het eerste haartje dat ze eruit trok begreep ik waarom ze altijd zo boos keek als ze haar eigen wenkbrauwen aan het bijwerken was: het deed behoorlijk pijn. Toch lukte het me te ontspannen en te genieten van de streling van haar hand als ze daarmee mijn hoofd schampte. De twee halve ellipsen boven mijn ogen zijn tamelijk dik, zelfs voor een man, en lopen bovendien enigszins in elkaar door. Het kostte daarom enige tijd voordat ze klaar was. Tijd die mijn lief gebruikte om me te vertellen dat ze een leuk meisje van me ging maken. Dat wilde ik toch zo graag? Ik wilde toch zo graag haar sletje zijn en haar dienen als ze werd verwend door een minnaar? Welnu, die minnaar had ze niet meer, maar dat was slechts een kwestie van de juiste persoon weer tegen het lijf lopen. Ondertussen hadden we tijd om te oefenen, zodat ik precies zou zijn wat ze hebben wil als zo'n echte man eenmaal opnieuw in haar leven was.
Toen ze klaar was met epileren nam ze me bij de hand en leidde ze me naar boven. Daar is een hoek volledig ingericht als travestieruimte; één wand is compleet spiegel, met daartegenaan een lange make up-tafel voorzien van bergen poedertjes, zalfjes, kwastjes, oogschaduw, nagellak en noem het maar op. Er zijn ruim gevulde kledingkasten, er staat een haardroger, er zijn fohns, er is een scheerapparaat, er zijn pruiken, schoenen, lingerie: een travestiet vindt hier zijn walhalla. Ik weet eigenlijk niet precies wat een travestiet is, maar ik denk dat ik er geen ben. Volgens mij is een travestiet iemand waarvoor dameskleding een doel is. Voor mij is het een middel, een middel om nog minder man te zijn, om nog minder te voldoen als man, zodat de Echte Man die mijn lief straks zal veroveren nog meer superieur aan mij zal zijn dan toch al het geval is.

Ik moest me uitkeden. Omdat het slipje dat ik droeg toch al een damesslipje was, mocht ik dat aanhouden. Ik ging zitten op een krukje en mijn lief ging op een stoel voor me zitten, mij gebiedend de ogen sluiten. Wat volgde was op een vervelende manier heel grappig. Allerlei troep werd op mijn gezicht gesmeerd. Het voelde koud en vies en af en toe kwam er wat van het spul in m'n mond, wat mij de nodige kreetjes ('gatver!') deed slaken. Vooral de, zoals mijn lief het noemde, fond de teint was verschrikkelijk smerig. Ik kon nauwelijks stil blijven zitten. Mijn lief voegde me spottend lachend toe dat ik al aardig op een meisje begon te lijken, zo met mijn kreetjes met een hoog stemmetje en met mijn staccato zwaaiende armen. Toen ze klaar was met de basis zette ze mijn jukbeenderen aan, deed ze m'n lippen en deed ze m'n wimpers. Lekker zwaar, zei ze, zodat ik er lekker hoerig uit zou zien, want dat vond ze wel bij haar sletje passen. Haar opmerking deed mijn maag aangenaam kriebelen. Toen ze ook klaar was met de details, leidde ze me naar de garderobe. En zodra we uit het zicht van de spiegel waren mocht ik mijn ogen openen.
We stonden voor een rek dat was volgestouwd met tientallen jurken, in alle soorten en maten: er waren pompeuze tenten van velours, zachte niemendalletjes van een fijne, dunne stof, sjieke avondjaponnen en speelse meisjesjurkjes in zuurstokrose en babyblauw. Hier en daar hing nog een verdwaalde stola. Mijn lief grasduinde door de kleding en vond al snel wat ze zocht.
"Deze zal je wel bevallen," glimlachte ze terwijl ze me een halflang, doorschijnend roodbruin jurkje toonde. Ze had gelijk. Ik had haar regelmatig op dit soort jurkjes gewezen als we aan het winkelen waren, voornamelijk omdat ik mijn lief er graag eens in zou zien. Maar het idee zelf eens zoiets te dragen had me ook erg spannend geleken. Ik trok het dingetje over mijn hoofd en voelde de stof zich heerlijk strak om mijn lijf sluiten. Het resultaat was een enorm gevoel van opwinding dat vliegensvlug resulteerde in een volledige erectie. Mijn penis duwde door het open kruis van mijn slipje het jurkje een flink eind naar voren en ik schaamde me toen ik ernaar keek: het was werkelijk geen gezicht, dat stuk vlees dat de mooie lijn van mijn jurkje onderbrak. In het algemeen ben ik blij met mijn lul. Nu had ik hem echter liever even kunnen afschroeven.
Ik kreeg nog een paar schoenen met plateauzolen en een pruik toegewezen, waarna mijn lief me vol bewondering bestudeerde. Ze vond dat ze een mooi meisje van me had gemaakt. Mijn lief dirigeerde me naar de spiegel waar ook ik nu het resultaat kon bekijken. Mijn eerste indruk was positief: ik vond dat ik er spannend uitzag, geil, inderdaad een beetje hoerig, maar vooral door het jurkje toch wel smaakvol. Mijn slip scheen door het jurkje heen en dat vond ik erg spannend. Alleen... ook mijn borsthaar was door het jurkje te zien. En ook mijn lul was door het jurkje te zien. En ik zag de haren op m'n benen, ik zag mijn gespierde armen en kuiten -niets bijzonders voor een man, maar zeer ongepast voor een meisje. Het maakte me verdrietig. Ik wilde geen verkleede man zijn, ik wilde een meisje zijn. Ik wilde borstjes hebben en een kut. Ik wilde geen brede schouders of adamsappel, ik wilde geen donkere waas die door mijn make up heen verried dat daar een pas geschoren baard onder schuilging. Ik wilde een zachte huid hebben, zachtere gelaatstrekken, een mooie holle rug. Ik wilde niet dat mijn jurkje vochtig was van een flinke sliert voorvocht (want dat was het), maar ik wilde dat mijn slipje nat was van echt meisjesgeil.
Wat ik voelde was heel raar en verwarrend. Want ik wist ook dat ik het heel fijn vind een man te zijn. Ik heb nooit het gevoel gehad in het verkeerde lichaam te zijn geboren en dat gevoel had ik ook niet toen ik mezelf in die spiegel bekeek en zo bedroefd was om al die mannelijke kenmerken die ik zag. Ik wilde heel graag een ogenblik een meisje zijn. Ik wil niet permanent een meisje zijn.
Mijn verdriet duurde niet heel lang. Eén van de grote voordelen van het man-zijn is dat geilheid het altijd wint. Overal van. En dus ook van verdriet. Die sliert voorvocht zat er niet voor niets; ik was wel degelijk verschrikkelijk geil en ik vond het wel degelijk erg lekker om er zo hoerig uit te zien.

We gingen terug naar beneden - wat helemaal niet meeviel met die plateauzolen - waar we ontdekten dat het diner inmiddels klaar was. Mijn liefs vriendin kwam uit de keuken lopen en toen ze me zag verscheen een flinke grijns op haar gezicht.
"O, wat een leuk sletje heb je van hem gemaakt!" Ze schaterde. De dames vonden het niet meer dan vanzelfsprekend dat ik de tafel zou gaan dekken en zou gaan opdienen, en daarom gingen ze zelf maar alvast aan tafel zitten. Ik deed wat van me verwacht werd. Ik liep een aantal malen op en neer naar de keuken voor borden, glazen, bestek, pannen en drank. Mijn lief en haar vriendin praatten over mij, maar ze betrokken me niet in hun gesprek. Ze vonden me een prima huishoudsletje. En dat ik een sletje was wisten ze zeker, want ik draaide zo uitdagend met mijn billen, steeds als ik terug naar de keuken liep. Ze bespraken m'n kleding. Vroegen zich af wat ik zou kosten. En kwamen tot de conclusie dat ik waarschijnlijk helemaal niets zou kosten, maar zonder meer alles met iedereen zou doen. Ze vonden dat hun sletje een mooi pijpbekkie had. Mijn lief wist haar vriendin te vertellen dat ik het vast en zeker erg jammer vond dat er soa's bestaan, omdat dat de mogelijkheden te slikken aanzienlijk zou beperken.
Ik voelde me klein. Ik was een net meisje en al die dingen die ze over me zeiden vond ik erg ongepast. Maar mijn lichaam en mijn geest liepen niet synchroon. Bij iedere keer die ze me sletje of hoertje noemden, elke keer dat ze insinueerden dat ik makkelijk en weinig kieskeurig zou zijn, elk woord over mijn uitdagende kleding en gedragingen, werd ik geiler en geiler. Ook het feit dat ze, hoewel ze over me spraken, me compleet negeerden, was buitengewoon opwindend. Voor hun deed het er niet meer toe wie of wat ik was. Ik was een sletje, klaar om gebruikt te worden. Ik begon een beetje in een roes te raken en had op dat moment veel van wat mijn lief me had opgedragen zonder meer gedaan. De dames vond het jammer dat er geen man voorhanden was. Ze hadden mijn pijpmondje graag in actie gezien. Ze hadden graag gezien hoe hun sletje zich vol overgave op het gereedschap van een echte man had gestort. En ik? Mijn jurkje was nat van het voorvocht. Ik had de dames heel graag gegeven wat ze hadden willen zien. En ik had het dan inderdaad ontzettend jammer gevonden dat ik, gedwongen door de dreiging van allerlei enge ziektes, een rubberen barrière had moeten opwerpen. Want op dat moment verlangde ik er intens naar de lul van een echte man te kunnen ruiken, proeven, kussen, likken, strelen, zuigen... en zijn gekreun te horen als hij zijn warme zaad in me zou spuiten.


© re{N}éBE , september 2003.

Naar boven