Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

In de auto

De zon schijnt. We rijden met de ramen open om nog een beetje frisse lucht binnen te krijgen. We voelen ons volmaakt gelukkig. We praten en lachen wat. En de rest van de tijd zwijgen we in harmonie terwijl het landschap voorbij glijdt.
We stoppen om een ijsje te eten. Als we weer wegrijden excuseert René zich: hij is vergeten een pakje sigaretten te kopen. Hij vindt het echt vervelend. Hij had graag samen met mij een sigaretje genomen. Door de week roken we shag; dat is een stuk goedkoper. In het weekend en bij speciale gelegenheden koopt hij voor mij een pakje Marlboro. Ik heb net zo'n gelegenheid achter de rug zodat mijn pakje op te roken luxe al is aangebroken en - vooral - bijna op. En er is één ding dat René absoluut niet wil: mij in zijn ogen tekort doen.
Ik steek een sigaret aan. Met een vlugge blik zie ik dat het de laatste is uit dat pakje. Verleidelijk reik ik hem de smeulende staaf aan. Hij neemt het aan terwijl een verheugde glimlach zijn gezicht doet oplichten. Dit is een meevaller waar hij absoluut niet op had gerekend. Genietend zuigt hij een flinke trek naar binnen. Echter, voordat hij tijd heeft om de rook uit te blazen, verkreukel ik het lege pakje in zijn blikveld, zodanig dat hij het wel móet zien. René stelt me niet teleur. Hij begrijpt direct de betekenis van mijn daad.
"Alsjeblieft, neem jij het maar."
Hij steekt me de sigaret die hij net heeft aangenomen weer toe.
Blijkbaar smaakt die hem een stuk minder.
"Nee, dankje."
"Neem het nou". Zijn toon klinkt dringend.
"Liefje, je wilde een sigaret, dus rook het dan ook op". Als René minder ontzet was door de gedachte mij te kort te doen, had hij de valse ondertoon waarschijnlijk wel gehoord. En daaruit de juist conclusie getrokken. Gelukkig is dat niet het geval.
"Neem het nou." Zijn stem is gejaagd. De eerste tekenen van paniek. Heerlijk. Ik kan hem bijna horen denken. Verder roken is ondenkbaar; dit is haar laatste sigaret. Zijn liefs luxe weggooien? Ook ondenkbaar. De sigaret in haar handen drukken is geen optie. Wat nu?
Bedaard neem ik het enorme geval dat ik koppig een handtas blijf noemen op schoot. Onder de rommel die ik altijd met me meezeul voel ik de contouren van een vers pakje Marlboro. Rustig haal ik het plastic omhulsel van het pakje en trek ik het zilverpapier weg. Pas als ik een sigaret in mijn mond steekt, dringt de betekenis van wat ik aan het doen ben door in de mist waarin René zich heeft verloren. Zijn beteuterde gezicht is echt de moeite waard. Mijn gulle lach vult de auto.
"Trut" mompelt hij.
Ik lach nog harder. Voordat hij met me mee gaat lachen zegt hij nog een laatste keer trut. Hij spreekt het uit als een compliment. Zijn toon is liefdevol als dauw op een lentedag.
De zon schijnt. We rijden verder met de ramen open om nog een beetje frisse lucht binnen te krijgen. We voelen ons volmaakt gelukkig.




© Madame , april 2007.

Naar boven