Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

The surrendered wife

  Vaak is het onmogelijk om te voorzien hoe een spel begint. Een blik, een opmerking, kan al aanleiding zijn. Of, zoals in dit geval, een artikel in een tijdschrift.
  René las het als eerste in de Opzij en meteen werd hij dolenthousiast. Het ging over een nieuwe stroming in de Verenigde Staten van Amerika, genaamd "The surrendered wife ". De stichtster van deze beweging, Laura Doyle , betoogde dat als een vrouw haar man in de watten legde, geen kritiek op hem had, zich onderdanig naar hem opstelde, enzovoorts, ze een gelukkig(er) huwelijk zouden hebben.

  "Kijk," René wees me met twinkellende oogjes op het interview, "dit is dus wat jij zou moeten doen om ons huwelijk nog gelukkiger te maken."
  De nadruk op het woordje jij beviel me he-le-maal niet.
  Vol geestdrift begon hij me hele uitspraken voor te lezen.
  Natuurlijk weet ik die uitspraken na al die tijd niet meer exact uit mijn hoofd. Maar de kern van een paar ervan staat me nog helder voor de geest.
  Als een man gepijpt wil worden, moet je, als vrouw, het niet alleen direct doen, maar ook nog gewoon netjes doorslikken. Rijdt hij verkeerd ondanks het alom geprezen mannelijk richtinggevoel? Dan hou je je commentaar voor je, blijf je rustig en wacht je totdat hij zelf zijn fout inziet, zelfs als dat betekent dat je een paar uur later op de plek van je bestemming aankomt. Hij moet vooral niet het gevoel krijgen dat hij bekritiseerd wordt. De tips van Laura Doyle gingen maar door en door: in het kort kwam het erop neer dat je als vrouw de mannelijkheid van je partner op alle mogelijke manieren moet bewonderen en veiligstellen. Er zat zelfs, geloof het of niet, een hele filosofie achter.

  "Dus jij zou dat graag willen," vroeg ik mijn man, gevaarlijk lief.
  Omdat hij me toch wel een beetje kent, werd hij direct wat behoedzamer.
  "Het lijkt me wel leuk, ja," gaf hij al een stuk voorzichtiger toe.
  "Dan doen we het toch," zei ik, terwijl ik hem recht in de ogen aankeek.
  "Maar ik besluit waar ik mee begin. Ik doe drie van de dingen die worden aangeraden en we zullen dan wel zien wat voor effect het op ons huwelijk heeft en hoe leuk je het tenslotte vindt."
  Volgens mij begon René toen nattigheid te voelen. Waarschijnlijk was de dreiging in mijn stem zelfs hem niet ontgaan. Voor terugkrabbelen was het echter niet alleen veel te vroeg, maar ook zijn eer te na. En hij had geen idee waar de klap vandaan zou kunnen komen. Waar het gevaar loerde, zag hij niet.

  Onschuldig (ik moest tenslotte wel mijn goede wil tonen voor dit bizarre experiment) vroeg ik hem of ik het artikel nogmaals mocht inzien.
  "Kijk, liefje," zei ik terwijl ik met mijn vinger over een uitspraak van de oprichtster van de surrenderend wife-beweging ging. "Dit lijkt me wel een goed punt om mee te beginnen. Niet al te moeilijk, zodat het zelfs mij wel moet lukken."
  Hardop las hij de zin voor: "Een vrouw kan laten zien dat ze de mannelijkheid van haar man waardeert door hem regelmatig in de armen te knijpen terwijl ze hardop haar bewondering over zijn spieren uitspreekt."

  Wat Laura dacht dat je hiermee kon bereiken, weet ik niet. Ik weet echter wel wat ik ermee bereikte. René's arm werd blauw op de plek waarin ik hem regelmatig kneep om zijn mannelijkheid te bewonderen -en gék van de gekirde uitroep ("Ooo, wat heb jij sterke armen!"), waarmee ik het elke keer vergezelde. Ik vond juist dat ik de juiste toon treffend wist te pakken. Heel jaren '50. Na een paar uur smeekte hij me om ermee op te houden. Ik begon dat surrendered wife-gedoe net leuk te vinden. Maar je bent een surrenderend wife of niet; het werd dus tijd voor de tweede punt. Om hem een beetje te ontzien, besloot ik dat ik wel zelf de tweede tip van Laura kon voorlezen.

  "Een vrouw kan de lust van de man opwekken door hem in zijn billen te knijpen terwijl ze hem vertelt hoe mooi die zijn".
  Halverwege deze zin begon René al hardop te kreunen. Iets – noem het maar vrouwelijke intuïtie – vertelde mij dat het niet van opwinding was. Maar ja, Laura (ik begon haar al meer en meer te mogen) was tenslotte de specialist. Zij zou het wel weten. Vol overtuiging stortte ik me op deze tweede opdracht.
Aan het eind van de dag had René een opgejaagde blik in zijn ogen, elke keer als ik in zijn buurt kwam. Hij kon nauwelijks zitten en kromp in elkaar als ik de woorden "Ooo, wat heb jij mooie billen!" op wellustige toon uitsprak.

  Hoewel ik me al een surrenderend wife in hart en nieren voelde, had ik niet het gevoel dat René er even veel van genot als ik. Jammer, het had echt wel iets. Tijd voor het derde advies van Laura, die ik ondertussen meer en meer als een vriendin begon te zien. Ik nam het tijdschrift weer ter hand en las, zonder René, wat ik nu moest doen.
  Het was vrij simpel: een surrenderend wife zorgt ervoor dat ze haar mooiste nachtjapon aan heeft als ze naar bed gaat en is haar man seksueel ter wille.
  Dat was een kolfje naar mijn hand.

  Die avond douchte ik langdurig. Ik schoor me netjes op alle strategische plekken. Onder een sexy niemandalletje trok ik mijn mooiste en vrouwelijkste ondergoed aan. Toen kroop ik in bed, trok de dekens tot mijn kin om de verrassing niet te bederven (en eerlijk, ook omdat het behoorlijk koud was en ik niet kon geloven dat je een goede surrenderend wife kon zijn met een longontsteking).
  "Lief, wil je weten wat de laatste raad van Laura is?" vroeg ik René poeslief toen hij wat later de slaapkamer binnenkwam.
  Hij keek me verschikt aan. "Liever niet," stamelde hij.
  "Het zal je bevallen," zei ik zo onschuldig en verleidelijk mogelijk.
  Om redenen die mij onbekend zijn, leek mijn geruststelling hem juist nog wantrouwiger te maken.
  "Hmmmm," begon hij voorzichtig, "ik vind dat surrendered wife-concept toch minder geschikt bij nader inzien."
  "Hoe bedoel je?" vroeg ik hem teleurgesteld.
  "Nou, laten we ermee ophouden. Alsjeblieft," voegde hij er zelfs nog aan toe terwijl hij over zijn bil wreef.
  Warempel, zijn toon was zelfs smekend.
  "Oké, we houden ermee op."
  Grootmoedig, ik ben tenslotte niet de beroerdste, gaf ik hem zijn zin.

  Terwijl hij zich uitkleedde, sloeg ik de dekens open.
  "O, nee," kreunde hij toen hij dat lekkers zag en zich besefte welke opdracht ik nu had uitgekozen. Dit keer, als ik zijn penis die zich langzaam oprichtte mocht geloven, was het wel een kreun van opwinding.
  "Je wist het, hè. Je wist het!"
  Beschuldigend keek hij me aan.
  "Ik ken je toch," gaf ik ruimhartig toe terwijl ik nauwelijks moeite deed om mijn lachen in te houden. "Kom maar naast me liggen, liefje. En, voordat ik het vergeet, je hebt een klaarkomverbod."




© Madame , februari 2006.

Naar boven