Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

'Aardbei'

   Wat?
   Ze geloofde het niet.
   Ze kón het niet geloven.
   Dit spande werkelijk de kroon.

   Vliegensvlug ging Katty de gebeurtenissen in haar gedachten nogmaals na. De middag was prima begonnen. Er was dan ook niks dat haar had kunnen voorbereiden op dit moment.
   Ze was grandioos en machtig geweest. Daar hoefde ze geen bevestiging voor.
   De zweep had elke minimale beweging van haar pols gehoorzaamd en precies gedaan wat zij wilde. De touwen waren niet weerbarstig geworden om uiteindelijk te rebelleren door zich te veranderen in een kluwe zonder zichtbaar begin of einde. En Sam? Sam was als kneedbare klei in haar handen geweest. Het had er zelfs op geleken dat de dansende vlammen van de kaarsen haar choregrafische aanwijzingen volgden! Oké, dat was een beetje overdreven. Maar alleen maar een beetje. En nu dit. Katty begreep er echt niks van.

   Aan het einde van het spel had Sam haar lief en onderdanig aangekeken voordat hij met een zachte heese stem smeekte om masturberend klaar te mogen komen. Aan zichzelf kon ze wel toegeven dat ze een hartslag lang had overwogen om ja te zeggen. Maar, en daar was ze zeker van, dat was niet weerspiegeld geweest in haar ogen of gezichtsuitdrukking.
   Haar stem was dan ook ferm geweest toen ze nee zei. Sam moest leren dat klaarkomen niks te maken had met een zogenaamde 'prestatie' tijdens het spel. Het was in haar handen. Af en toe letterlijk, meestal figuurlijk. Simpeler en duidelijker was niet mogelijk. Hij kon het niet verdienen, zij kon het geven. Tenminste, als ze daar zin in had.
   Toen voelde ze zich echt op het hoogtepunt van haar macht. En, wat zou het zijn, niet eens vijf minuten - niet eens vijf luttele minuten! - had ze plezier beleefd aan dat heerlijke gevoel.

   Ze had zich omgedraaid om een glas water te halen van de tafel waarop ze het had klaargezet. Zes of zeven stappen had ze moeten nemen om daar te komen.
   Katty vond het belangrijk om goed voor haar slaaf te zorgen. Sam vertrouwde haar tenslotte zijn lichaam en gezondheid toe. Het minste wat zij kon doen was zorgen voor voldoende water tijdens en na het spel.
   Eerst had ze haar oren niet willen geloven. Verstijfd bleef ze staan, als aan de grond genageld met het glas in haar hand. Waarschijnlijk had zij een vreemd aanblik geboden, zo bevroren in haar beweging, als er een toevallige toeschouwer was geweest –wat in haar eigen appartement, in haar eigen slaapkamer zelfs, niet echt tot de mogelijkheden behoorde.
   Omdat ze het moest weten, had ze zich, tergend langzaam, omgedraaid. Haar oren hadden haar niet bedrogen. Of haar ogen moesten dat nu ook doen. Sam lag op haar bed zich doodleuk naar een hoogtepunt toe te werken; hij was aan het masturberen met notabene zijn ogen dicht om het genot nog beter te kunnen ervaren.

   Ze geloofde het niet.
   Ze kón het niet geloven.
   Verdorie.

   Ze onderdrukte de neiging om te gaan vloeken. Hier had ze nou echt een hekel aan; een slaaf die expres een opdracht negeerde om zo straf te krijgen. Vanaf het begin dat ze met SM bezig was, had ze dat een walgelijk spelletje gevonden. Een onwaardig spelletje zelfs. Kom nou, wij zijn toch gewoon volwassen mensen onder elkaar. Wil je slaag dan kan je er toch ook om vrágen?
   Inwendig zuchtte ze diep: Katty voelde zich gemanoeuvreerd in een positie waarin ze wel móest reageren. Die verdomde Sam ook. Maar als hij dacht dat dit een leuke straf zou worden, dan had hij het goed mis. Zeker weten. Hij ging een lesje krijgen dat hij niet licht zou vergeten.

   'Wát denk je dat je aan het doen bent?'
   Sam had tenminste het fatsoen om verschikt op te kijken, met een schuldbewuste uitdrukking in de blauwe ogen die hij eindelijk open sloeg. Al bleef zijn hand wel zweven boven zijn gezwollen penis, aarzelend of hij door zou gaan met zijn ruw onderbroken bezigheid.
   'Ik vroeg je wat', ging Katty door, 'antwoordt dan'. Ze deed geen moeite om de boosheid uit haar stem te weren. Waarschijnlijk was het haar toch niet gelukt.
   'Euh, masturberen...', stamelde Sam.
   'Ja, duh. Ik ben niet blind. Niet blind of stom. Al denk jij misschien van wel.'
   Oeps, dit ging de verkeerde kant op. In plaats van iets waardigs en meesteresachtigs rolden er, zonder dat ze het onder controle kon houden, kinderachtige woorden uit haar mond. En nog op een behoorlijke kiftende toon ook. Haar uitdrukkingsvermogen leek wel die van een puber op zoek naar ruzie; en zo wenste ze absoluut niet over te komen. Ze was verdorie een domina! Discreet haalde ze diep adem.
   'Je was aan het masturberen en dat tegen mijn uitdrukkelijk bevel in, slaafje.' Dit klonk beter. Stukken beter. Gedachteloos pakte ze een cane die nog ongebruikt op het nachtkastje lag en begon ermee tegen haar nieuwe laklaarzen te tikken. Toen ze merkte wat ze aan het doen was, ging ze ermee door; het intimiderende effect kwam haar goed van pas. Ze was de situatie weer volledig de baas.
   'Verroer je niet terwijl ik nadenk over een gepaste straf'.

   'Aardbei', zei Sam.
   'Aardbei?', herhaalde Katty.
   'Ja', zei Sam op de toon die men reserveert voor een niet zo snuggerige kleuter, om uit te leggen dat 'ie zijn vingers niet in het stopcontact moet stoppen, 'ik gebruik mijn stopwoord.'
   'Je stopwoord?', herhaalde Katty. Verdorie, ze leek wel een papegaai. 'Zijn stopwoord? Ik heb geeneens een straf bedácht!'. Dit leek haar zo'n slimme opmerking dat ze hem ook hardop uitsprak.
   'Ik kan het idee aan straf psychologisch niet aan', antwoordde Sam nog steeds op diezelfde tenenkrommend rustige toon.
   'Jij kan het idee aan straf psychologisch niet aan?' Ze moest echt iets doen aan haar teksten. En aangezien ze ook kon nadenken met haar mond dicht in plaats van wagenwijd open van pure verbazing, perste ze haar lippen op elkaar. Dit kon niet waar zijn; het was een of andere misselijkmakende grap. Ze onderdrukte tenauwernood de neiging om om zich heen te kijken op zoek naar een verborgen camera. Dat zou tenminste een logische verklaring zijn voor deze absurde situatie. Sam zal zo wel “geintje” roepen. Zijn volgende zin sloeg die hoop onherroepelijk de bodem in.
   'Inderdaad. Het is een psychologische grens en die moet jij respecteren.'
   'Wacht eens even' zei ze, dankbaar dat haar hersens weer functioneerden, 'als jij het idee van straf psychologisch niet aankan, waarom heb je dan mijn directe bevel genegeerd?' Eindelijk had ze hem te pakken.
   'Je had gewoon toestemming moeten geven', zei hij weer met de geduldige toon van iemand die iets duidelijk probeert te maken aan een kind of een idioot. 'En nou moet je me trouwens nazorg geven; om te laten zien dat je er trots op bent dat ik mijn stopwoord heb ingezet.' Hij glimlachte zelfvoldaan bij die woorden. 'Dat stond op die internetsite die ik heb gelezen.'

   Katty voelde dankbaarheid voor het begrip dat ze in Sams ogen zag. Blijkbaar nam hij haar haar misstap niet kwalijk; ze had niet eens aan nazorg gedacht toen hij zijn stopwoord gebruikte. Wacht eens even, dit ging opnieuw de verkeerde kant op. Dit was van de zotte. Nazorg? Ze was niet van lotje getikt. Wie dacht 'ie wel dat zij was? Is 'ie helemaal van de pot gerukt? Hoe durft ie?! Híj zat fout! Híj was aan het masturberen! Psychologische grens, ammehoela.
   De boosheid die ze voelde toen ze hem betrapte kwam vele malen heftiger terug. Ze kookte. Gezien de manier waarop Sam haar aankeek en behoedzaam opstond zonder zijn ogen van haar af te wenden, kon hij het ook duidelijk zien. Hij probeerde zijn overhemd te grijpen zonder onverhoedse bewegingen te maken; met gekken moet je oppassen, dat weet iedereen. Dit straalde zo zichtbaar van hem af dat Katty woest werd. En toen Sam het kledingstuk uiteindelijk in handen kreeg, trok hij zijn arm langzaam door een mouw. Duidelijk omdat hij geloofde dat ze zonder enige aanleiding krankzinnig was geworden en haar niet meer wilde provoceren dan absoluut noodzakelijk. Dit was de druppel, er knapte iets in haar.

   Ze graaide zijn spijkerbroek van de vloer en gooide die bruusk naar hem toe.
   'Hier, klootzak!' krijsde ze onbeheerst, niet erg meesteres- of zelfs maar damesachtig.
 Één stap in zijn richting was voldoende om hem op de vlucht te doen slaan. Het kan natuurlijk ook dat de wild zwaaiende cane die ze nog steeds in haar gebalde vuisten vastklemde een rol speelde in Sams aftocht. Of de woedende grijns die haar trekken verwrong.
   Sam probeerde zijn spijkerbroek aan te trekken terwijl hij naar de slaapkamerdeur rende. Of beter gezegd hompelde; als hij had nagedacht was hij wel tot de conclusie gekomen dat het fysiek onmogelijk is om tegelijkertijd te rennen én je voeten door broekspijpen te laten glijden. Hinkend op één been, de andere gehinderd door de spijkerbroek, bereikte Sam de deur. Met een heroïsch elan gooide hij die open en begon hij zigzaggend aan de gang die hem naar de vrijheid zou leiden.
   Toen Katty zag dat haar prooi dreigde te ontsnappen en haar op die manier elke kans op wraak zou ontnemen, dribbelde ze achter hem aan. Door haar knielange laklaarzen met hoge stalen hakken wiebelde ze gevaarlijk heen en weer. Het strakke lakrokje dat er in de spiegel, toen ze zich bewonderde, zo sexy had uitgezien, belemmerde haar bewegingsvrijheid. En dankzij het corset dat haar longinhoud tot de helft reduceerde hijgde ze als een astmapatiënt.
   Sams voorsprong voorkwam niet dat hij kwam vast te zitten bij de buitendeur. Nerveus prutste hij aan de kettingen en sloten. Met de schichtige blik die hij over zijn schouder wierp stelde hij vast dat de furie hem op de hielen zat. Een verdubbeling van zijn inspanningen zorgde ervoor dat hij de buitendeur openkreeg, precies op het moment dat Katty hem bereikte. Ze hief haar arm met de intentie hem een raake klap met de cane te verkopen voordat hij de drempel overstapte, en bevroor voor de tweede keer die dag in haar beweging.

   Op de gallerij, pal voor haar deur, stonden haar ouders. Niemand verroerde een vin. Waarschijnlijk was dit het meest bizarre tableau vivant allertijden; een keurig gekleed echtpaar van middelbare leeftijd dat geschokken oog in oog stond met een half blote man en hun in lak gehesen dochter. De ogen van Pa Janssen puilden zowat uit hun kassen. Ma Janssen hapte met open mond naar adem.
   Er was geen manier waarop Katty dít aan haar ouders kon uitleggen. Ze realiseerde zich meteen dat geen verklaring of smoesje voldoende zou zijn. En toch moest ze direct iets bedenken. Vlug.
   'Pa, Ma, dit is nou Sam'. Op de zin was grammaticaal niks aan te merken. En daarmee was al het positieve over haar briljante ingeving ook gezegd.
   Sam stak automatisch zijn hand naar voren om de vader van zijn vriendin te begroeten, vergetend dat die hand zijn broek naar boven hield. Zijn spijkerbroek daalde weer af naar zijn enkels. Drie paar ogen staarden gefascineerd naar de geschoren testikels van Sam. En of dit niet erg genoeg was, alsof het zich bewust was van de kritische blikken, zwol Sams penis op tot indrukwekkende proporties. Katty nam dit waar in een doffe mist van schaamte. 'O, mijn God,' besefte ze zich, 'hij kickt op vernedering.'
   Ma Janssen, die haar keel schraapte om iets te zeggen, verbrak de betovering. Als door een wesp geprikt, sjorde Sam zijn broek op en ging er ijlings vandoor.
   'Kindje, we wilden je verrassen', zie Ma Janssen moedig.
   'En blijkbaar is het ons nog goed gelukt ook', voegde Pa er jolig aan toe.


© Madame , januari 2005.

Naar boven