Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

De opdracht

rené's visie:

Gisteren had mijn lief een sinterklaaspartijtje. Je kent ze vast wel, van die partijtjes. Een groepje mensen komt gezellig samen. Ieder heeft een surprise gemaakt voor een der andere aanwezigen (wie dat is, heeft vooraf het lot bepaalt), leuk versje erbij en natuurlijk brengt een ieder iets lekkers mee voor de hele groep. Het partijtje waarvoor mijn lief was uitgenodigd, was in ten minste één opzicht bijzonder: mannen, althans die van vruchtbare leeftijd, waren niet welkom.

Nu speelde dat partijtje zich af in, of all places, onze residentie. Da's een aardige trip vanuit het Bourgondische.
Wat doe je dan als slaafje? Je kunt natuurlijk wachten totdat je lief je opdraagt haar naar de plaats van bestemming te kachelen (en haar, na gedane zaken, weer veilig terug thuis te brengen). Je weet van jezelf dat je zo een opdracht zonder meer zult uitvoeren. Maar diep van binnen hoop je dat die opdracht niet komt. Je hebt een verschrikkelijke k-week achter de rug. Je ziet het he-le-maal niet zitten je lief te moeten missen op de enige avond in de week die voor jou eventjes een ontsnapping biedt aan de realiteit van alledag. En je ziet het al helemaal niet zitten naar die afschuwelijke, doodse, saaie, grijze, en bovendien van enige logica en bewegwijzering verstoken stad te moeten. Die stad waarin je altijd verdwaalt. Waarom niet utrecht? Je houdt van Utrecht, een bruisende stad met allerlei leuke meisjes en jongetjes, uitgaansgelegenheden, leuke grachten, mooie natuur, desnoods had je er een leuke pot voetbal kunnen gaan bekijken (ware het niet dat de Domstedelingen nou net die avond een tripje naar Kruikenstad in het vooruitzicht hadden).
Niet Den Haag. Als je daar op je plaats van bestemming bent, dan blijf je er staan ook. Dan weet je tenminste zeker dat je op tijd de weg terug vindt.

De opdracht kwam niet. De opdracht komt zelden.

Soms, heel soms, als het te lang duurt voordat ik zelf in actie kom, hoor ik het wel eens: "rene, je gaat nu de afwas doen."
Maar het zijn echt uitzonderingen. weet je hoe het meestal wel gaat bij ons? Mijn lief maakt een opmerking over de afwas. Ze zegt bijvoorbeeld dat het tijd wordt dat-ie gedaan wordt. Of ze zegt dat ze de afwas zo maar eens gaat doen. Of ze werpt alleen maar een bepaalde blik in de keuken. Of ze zegt gewoon helemaal niets.

Zo ging het ook met haar sinterklaaspartijtje. Het enige wat ze me vertelde, was dat ze er eentje had en wanneer dat dan wel was. De daarop volgende weken was ze druk bezig met de voorbereidingen. Ballonnetjes blazen, papier-mache eromheen bouwen, leuke presentjes verzinnen en kopen, papier-mache schilderen, mega-condoom om de inmiddels vies roze megafallus trekken. En mij natuurlijk bij iedere stap betrekken. Over hoe ze in Den Haag ging komen geen woord. Ze wist dat ik er enorm tegenop zag. Maar ze wist ook dat ik haar netjes zou brengen. Want zo gaat dat bij ons.

Ik reed haar naar haar partijtje, heb een paar uur in de auto zitten wachten (gelukkig lukte het me een paar uur om te slapen), en heb haar daarna weer veilig thuisgebracht.

Sommigen vinden mijn lief een echte bitch. Je laat je man toch niet uren in die auto wachten?!

Ze hebben gelijk: mijn lief is een bitch. Niet omdat ze me opdraagt allerlei onplezierige dingetjes te doen. Ze is het juist omdat ze dat niet doet. Ze is het omdat ze me laat zwemmen en in m'n sop gaarkoken en me achter zich aan laat huppelen. Omdat ze weet dat ik toch wel haar slaafje ben, ook (of misschien wel juist) als ze heel lief voor me is en me mijn 'vrijheid' laat. Mijn lief is geen drill-meesteres. Mijn lief is een manipulatief kreng. En o, wat hou ik van haar!

Madame's visie:

Als ik aan slaven denk, dan zie ik de Romeinse slaven voor mij, uit de begintijd van de Romeinse Oudheid. Ze voedden de vrije kinderen op, beheerden landgoederen, kookten voor hun eigenaren, adviseerden Keizers. Ze deden gewoon hun taak en alleen als het nodig was mengden hun eigenaren zich erin. Iedereen wist wat zijn plek was. Ach, misschien romantiseer ik nu het geheel; maar het is wel hoe mijn beeld van slaven is.

René is mijn slaaf, en mijn grote voorbeeld van hoe ik een slaaf dien te behandelen of hoe hij mij dient te behandelen komt niet uit de SM-wereld. Ik moet er niet aan denken. Ik heb een slaaf opdat zijn onvrijheid mij extra vrijheid geeft. Hij zoekt het maar lekker uit, zolang hij maar voor ogen houdt dat hij mijn belang voorrang moet geven. Zo deden de Romeinen het ook; tenminste in mijn geromantiseerde beeld.

Hij heeft wel een paar leefregels. Niet te veel; ik heb geen zin om slaaf te worden van allemaal regels die ik heb ingesteld. Ze te controleren, kijken of ze wel worden nageleefd, en bestraffen als dat niet het geval is -Nee dank je. Hij vindt het tenslotte even fijn als ik om een paar concrete draadjes te hebben met zijn slaafzijn. Dan zorgt hij er maar voor dat hij ze opvolgt zonder mij te veel kopzorgen te geven. Daar heb ik toch een slaaf voor? Het is gewoon een kwestie van weten wat je plek is. Net als bij de Romeinen; in ieder geval in mijn geromantiseerde beeld.

Af en toe raakt mijn slaaf uit koers; dan komt er een opdracht. Dat kan ik gelukkig beperken tot een minimum; hij weet wat zijn taak is. Mij het leven makkelijker en aangenamer te maken. En hoe minder opdrachten ik hoef te geven, hoe makkelijker en aangenamer mijn leven is. De meeste opdrachten die ik geef worden nauwelijks als een opdracht ervaren: pak eens een asbak, geef me wat te drinken, haal eens mijn schoenen van boven. Dat moet ik hem wel vertellen; hij kan nou eenmaal geen gedachten lezen. Zelfs de Romeinse slaven hadden af en toe een zetje nodig vermoed ik.

En soms, eens in de zoveel tijd, komt er een echt moeilijke opdracht. Zoals afgelopen donderdag. Hij kwam thuis uit zijn werk en ik kon zien dat hij moe was. Niet een beetje moe van een hele dag werken, maar echt moe. Niet zo verwonderlijk tenslotte; de hele week staat hij vroeg op, gaat naar zijn werk en als hij eindelijk thuiskomt moet hij nog koken en het huishouden doen. Niet zozeer omdat hij mijn slaaf is, maar meer omdat ik dankzij een hernia haast niet meer kan bewegen. Anders zou ik het wel doen. Ik kan veel leukere dingen bedenken met mijn slaaf om mij te amuseren dan hem dat soort dingen te laten doen. Het werd tijd om in te grijpen.

"Rene, je laat nu de afwas staan, je ruimt niks op. Ook niet morgenochtend. Dat doe ik wel".
Hij sputterde tegen. Zouden slaven in mijn romantische beeld van de Romeinen dat ook doen? Gelukkig hield ik, net als een matrone uit de Oudheid, voet bij stuk. Hij kon alleen maar buigen voor mijn wil. Toen hij de volgende dag thuiskwam, zag de woonkamer er netjes uit en draaide de vaatwasser op volle toeren. In bed, toen we de dag zoals vaak doorspraken, bekende hij dat het een afschuwelijk moeilijke opdracht was geweest. De hele dag had hij voor ogen gezien hoe ik met een van pijn vertrokken gezicht de boel aan het opruimen was. Tja, zelfs die Romeinse slaven hadden het niet altijd makkelijk. Zelfs niet in mijn geromantiseerde beeld.

© re{N}éBE , december 2004.


© Madame , december 2004.

Naar boven