Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

SM en commercie

Al meerdere jaren leek het me leuk om commercieel met SM bezig te zijn. Ik keek altijd naar de advertenties van Doma : Meesteressen gevraagd. Het leek me wel wat... alleen durfde ik niet. Ik zag die Meesteressen, mooie vrouwen, en had niet het gevoel dat ik daar aan kon tippen. En verder dacht ik van mezelf dat ik niet genoeg kennis in huis had. De tijd ging voorbij en mijn zelfvertrouwen groeide. Mijn ervaring werd groter. Maar ik had het idee een beetje opgegeven: het moest passen bij mijn normale leven en mijn gezin. Toen kwam ik een Meesteres tegen. Het was een leuke vrouw. Ik vond haar zeer aardig, was nieuwsgierig naar haar en ze was ook nog commercieel bezig. In juli 2003 ben ik haar gaan opzoeken op haar werkadres. Gewoon, nieuwsgierig naar haar, maar ook naar het SM-huis. Toen ik aan het einde van de middag weer richting thuis ging, was er met de eigenares van het SM-huis afgesproken dat ik daar één dag per week zou gaan werken. Op de vrije dag van mijn 'normale' werk. Zo ben ik er dus ingerold.

Waarom het me leuk leek om commercieel bezig te zijn met SM? Ik had het gevoel dat ik zo zou kunnen groeien als Domina. Het idee dat je veel verschillende technieken aanleert, dat je dingen op SM-gebied doet die je niet altijd met je vaste partner kan doen. Omdat hij er niet van houdt of omdat het niet je primaire kick is. Verder is het natuurlijk altijd leuk als je met je hobby geld kan verdienen. En er gaan grote hoeveelheden geld in om. Ik ben nu ongeveer een halfjaar bezig en het blijft me verbazen. Een gast (wat natuurlijk een eufemisme is voor klant) betaalt € 160,- voor een uur. Dat is toch een behoorlijke som geld. Ik probeer altijd zo'n gast waar voor zijn geld te geven. Daarmee bedoel ik dat ik me zo goed mogelijk probeer in te leven in wat hij leuk vindt, in wat hij zoekt. En voor zover het in mijn mogelijkheden ligt, dat ook te geven. Af en toe vertel ik een gast dat ik niet de aangewezen persoon ben. Ja, dan krijg ik niet het geld. Dat is toch ook niet het allerbelangrijkste? Ik kan wel net doen of ik alles kan, maar dan gaat de gast met een kater naar huis. Dat wil ik niet. Dan zou ik het gevoel hebben dat ik echt commercieel bezig ben en vooral dat ik de gast til. Dat is gewoon niks voor mij. Het is me dus ook één keer overkomen dat ik een gast zijn geld terug heb gegeven. Van tevoren had ik hem gewaarschuwd: ik wist dat het niet mijn soort spel was, ik vermoedde dat - hoe goed hij me ook vertelde wat hij wilde - ik het gewoon niet kon. Hij wilde het toch proberen. Ik kreeg gelijk. En voor een keertje vond ik het helemaal niet leuk om gelijk te krijgen. Die man had zich zo verheugd op zijn kick, hij had er helemaal naar toegeleefd. Hij was er echt kapot van. Gelukkig gaf hij mij niet de schuld: hij wist dat ik hem had verteld dat het niet mijn soort spel was. Zo was zelfs de gast met de slechte ervaring, toch nog tevreden door de oplossing.

Zelf heb ik tot nu toe maar één keer een echt slechte ervaring gehad met een gast. Die bleef maar aandringen dat hij me wilde likken en strelen. Ja, ik ben het met je eens dat vragen altijd mag, maar dan moet je het antwoord ook accepteren. Zelfs, of misschien vooral, als het een 'nee' is. Die gast kon dat maar niet. Hij bleef aan me zitten. Ik duwde hem weg en ik heb hem daar een paar keer een flinke tik voor gegeven. Waar hij weer niet blij mee was: hij hield niet van pijn. Dat was even pech hebben voor hem. Ik voelde me er gewoon niet meer veilig bij. Op een gegeven moment heb ik zijn kleren bij elkaar geraapt, ze naar hem toegeworpen, gezegd dat hij zich direct moest aankleden en dat hij never en te nimmer nog een keer welkom was. Toen kwam de boodschap pas bij hem aan. Hij drop letterlijk af. Een Meesteres is geen hoer. Als je dat denkt moet je gewoon niet naar een SM-huis gaan.

Kijk, de meeste gasten bellen voor informatie. Ze krijgen te horen wat de mogelijkheden zijn en wat de prijzen zijn. Welke Meesteres er die dag aanwezig is. Ze weten dus dat intiem niet mogelijk is. Vervolgens maken ze een afspraak. Je gelooft het misschien niet, maar van de mensen die een afspraak maken, komt het merendeel gewoon niet opdagen. Ze bellen niet af of zo. Je hoort gewoon niks meer van ze. Sommigen hebben daar zelfs een sport van gemaakt. Die bellen regelmatig. Ze gebruiken elke keer wel een andere naam, maar je herkent hun stem en hun woordkeuze. Het vervelende van dit soort praktijken is dat je af en toe wat kortaf aan de telefoon bent. Dat lijkt me weer erg vervelend voor de serieuze beller. Een ander nadeel ervan is dat je gasten dubbel boekt. Met een beetje geluk komt er eentje opdagen. Gelukkig weet je na een tijdje wie je vaste klanten zijn. Die boek je natuurlijk niet dubbel. Er is ook een deel van de gasten dat gewoon op de bonnefooi binnen komt wandelen. Als je geen afspraak hebt, kunnen ze een sessie meemaken.

De deur wordt geopend door de huisslaaf die de gast naar de ontvangstruimte brengt. Daar ontmoet hij dan de Meesteres. Ik kom binnen en geef een ferme hand. Ik stel me voor en doe mijn best om de naam van de gast te onthouden. Sommige gasten zitten letterlijk te trillen van de zenuwen. Die probeer ik op hun gemak te stellen: het moet een leuke ervaring worden en als ze te zenuwachtig zijn is dat onmogelijk. Dan ga ik vragen stellen om erachter te komen wat ze zoeken, wat ze verwachten, wat ze leuk vinden en wat ze absoluut niet leuk vinden. Dit gesprekje duurt ongeveer een kwartier. Hoe beter de gast kan uitleggen wat hij zoekt, hoe meer kans hij maakt het te vinden. Daarentegen is een gast die een vastomlijnde fantasie heeft weer kansloos: ik zal nooit de persoon worden uit zijn fantasie. In ieder geval nooit exact. Misschien kan ik het benaderen, er mijn eigen draai aan geven, maar daar stopt het wel een beetje. Dat zeg ik dan ook direct. Zo kan de gast nagaan of hij het met mij wil proberen. Dan dirigeer ik hem naar de douche. Met een goedgekozen afscheidswoord zodat hij al in de stemming komt, laat ik hem daar achter. Mijn slaafje heeft ondertussen de ruimte voor me voorbereid: de kaarsen en de wierook branden, een muziekje staat op. Ik loop meestal even door mijn ruimte; in gedachte bereid ik het spel voor. Wat zal ik doen, is er genoeg touw, staat alles op zijn plek? Ik lees een laatste keer het lijstje dat ik samen met de gast heb ingevuld. Dan ga ik hem uit de badkamer halen. Meestal zorg ik ervoor dat het spel daar al begint. Door een woord, een blik of attributen die ik meebreng. Door aandachtig naar de lichaamstaal te kijken, hem wat vragen te stellen en zijn antwoorden te beluisteren, schat ik in hoever ik daadwerkelijk kan gaan. Een gast kan wel zeggen dat hij een echte masochist is, maar dat moet nog blijken. Er zijn twee vaste onderdelen in mijn spel: ik begin met het verkennen van het lichaam met mijn nagels en handen. Dat doe ik om zijn lichaamstaal een beetje te leren kennen. En de finale: het klaarkomen van de gast. Een spel eindigt daar meestal mee. Maar de manier waarop hij mag klaarkomen kan nogal verschillen. Als het spel is afgelopen gaat de gast nogmaals douchen en degene die er behoefte aan hebben, kunnen nog wat napraten onder het nuttigen van een drankje.

Met de meeste gasten heb ik echt plezier: ik geniet met volle teugen van het spel. Op de een of andere manier heb je dan een soort zeepbel waarin je beiden gevangen zit. Voor de meeste gasten voel ik dan een soort warmte. Het vriendschap noemen gaat te ver: sommigen zie ik tenslotte maar één keer. Toch is er tijdens een spel een verbondenheid met de gast. Ik wil voelen wat hij voelt. Niet letterlijk; ik ben nu eenmaal geen masochist. Ik ben ook compleet gefocust op de gast. De gasten geven vaak ook erg veel terug: blikken, kreunen, kronkelen met hun lijf. Dat is zo machtig. Weet je wat echt heel mooi is? Als een gast terugkomt of een mailtje stuurt om je te bedanken. De gasten waar ik niks mee heb zijn degenen die ik oneerbiedig 'dooien' noem. Dat zijn mensen die het allemaal lijdzaam ondergaan. Je hebt dan echt geen idee of hij het nou leuk, banaal of wat dan ook vindt. Daar kan je zo weinig mee. Het grappige is dat een paar van die 'dooien' regelmatig terugkomen. Dus ik weet dat ze blij en tevreden zijn, maar tijdens zo'n spel zie ik het gewoonweg niet. De ergste 'dooien' zijn degenen die ook na afloop geen woord zeggen. Alleen "het was leuk". Het was leuk? Wat moet ik nou met zo'n antwoord? Sommige gasten zijn juist weer erg lief, aardig en onderdanig. Daar heb je van die geweldige spellen mee. Echt zo'n spel dat je energie geeft voor de rest van de dag. Die gasten komen gelukkig het meest voor. Als ik een schatting zou moeten maken zou ik zeggen dat ik ongeveer 75% van de gasten in die categorie valt. De overige 25% is in te delen in 'dooien', gasten met een soort spel waar ik weinig mee heb, en een paar gasten die ik het liefst niet meer terug zou willen zien. Maar dat is niet eens 10%. Waarom ik die niet terug zou willen zien? Omdat die je zien als een soort hoer en je dat laten merken ook. Omdat ze smoezelig zijn. Of gewoon omdat het domweg niet klikt, niet tijdens het spel, niet ervoor en niet erna. Met die mensen ben je bezig met werken, en dat is niet de reden dat ik me bezig houd met commerciële SM.

Ik heb in het half jaar dat ik nu bezig ben zoveel geleerd. Ik ben creatiever geworden. Ik durf veel meer. Ik heb wat technieken ontwikkeld die goed werken. Ben ook veel beter geworden in het opbouwen van een spel. Ik was vooral een sadist. Ondertussen is mijn dominante kant ook flink gegroeid. Ik ben veel beter geworden in het stukje theater. Nee, daarmee bedoel ik niet komedie. Ik noem theater het stukje spelen met je stem, spelen met je houding en de blik in je ogen. Wat duidelijker naar voren laten komen wat er al in zit. Het is dus absoluut niet hetzelfde als je voordoen als iemand die je niet bent. Ik wil juist dicht bij mezelf blijven. Dicht blijven bij de persoon die, en het soort Domina dat, ik ben. Het is wel nadruk leggen op wat je wilt uitstralen. Dat alles neem ik ook mee in mijn D/s-relatie met mijn man. Hij voelt zich ook steeds meer mijn slaafje sinds ik met commerciële SM bezig ben.

En óf er een verschil is tussen privé en commercieel spelen. Privé ken je elkaar door en door. Je weet precies de lichaamstaal te lezen, je weet precies wat moeilijk en wat makkelijk is voor de ander. Je bent veel meer bezig met je eigen rituelen. Er komen ook veel meer gevoelens los. Commercieel ben je veel meer 'in dienst' van de slaaf. Daarom ben ik ook zo blij met een slaaf die binnenkomt en zegt dat het hem vooral om mijn plezier gaat. Commercieel laat je je gast bijna altijd klaarkomen. Mijn man is daar wel eens jaloers op: hij komt zeker niet elke dag klaar. Zelfs niet elke week. Privé geef je regelmatig kleine speldenprikken en kan je een spel van meerdere dagen opbouwen. Commercieel ben je toch veel meer gelimiteerd door de tijd. Niet dat ik op de klok speel, maar je gaat er geen drie uur van maken als de gast voor een uur betaalt. Commercieel hou je veel meer rekening met de slaaf: hij is tenslotte de klant. Privé houdt de slaaf meer rekening met zijn Meesteres.

Of ik tips heb voor slaven die een commerciële Domina zoeken of bezoeken? Laat me even denken... Zoek er één of twee waar het echt mee klikt: dan bouw je veel meer op. En nee, het hoeft niet per sé mij te zijn. Probeer er ook voor te zorgen dat de commerciële Domina haar plezier eruit haalt. Laat het vooral merken als ze iets doet wat je leuk vindt ("Dank u wel Meesteres" is een vrij veilige manier). Beweeg met je lichaam, laat je gaan; kreun en kronkel. Je hoeft je echt niet groot te houden: het is geen wedstrijdje. O, ja, die was ik bijna vergeten: kom ook echt opdagen als je een afspraak maakt. Of bel je afspraak af. En de paar keer die een slaafje een bos bloemen mee nam naar een tweede afspraak als blijk van waardering voor de eerste, blijven me gewoon bij. Dat voelt zo goed. Of als er daarna een mail komt met een welgemeend dankjewel. Heerlijk is dat. Dan voel ik me gewaardeerd als Meesteres maar ook als vrouw. En ik kan je verzekeren dat ik voor die mensen nog meer mijn best doe dan ik gewoonlijk al doe.


© Madame , juli 2004.

Naar boven