Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

Bij ons komen er ook spruitjes op tafel

Heb je onze site gezien? Heb je alles gelezen? Heftig he?

Kom, kom eens kijken hoe het eruit ziet op een doodnormale dag bij René en Madame. René wordt als eerste wakker. Hij zou nog graag in bed blijven liggen, maar braaf staat hij op. Nadat hij een halfuur op de wc zijn behoeftes heeft gedaan (en een poging gedaan om zijn ochtendhumeur samen met de ontlasting door te spoelen), gaat hij naar de keuken om een ontbijt voor zijn Madame klaar te maken.
Aha, SM.
Ja, vooral de moordneigingen die hij op dat moment naar Madame voelt. Elke ochtend weer vraagt hij zich af hoe hij ooit zo stom heeft kunnen zijn om erin toe te stemmen Madame's slaafje te worden. Een antwoord heeft hij tot op heden nog niet gevonden.

Zo vrolijk mogelijk probeert hij zijn Madame wakker te krijgen. Door schade en schande wijs geworden, weet hij dat hij niet te dichtbij moet komen. Madame heeft een ochtendhumeur dat de zijne ver overtreft. Consensual en safe zijn woorden die op dat moment niet echt in haar woordenschat voorkomen. Gemeen en humeurig wel. Gelukkig trekt de bui op nadat Madame haar eerste sigaret heeft gerookt; dan is het veilig genoeg voor René om wat dichterbij te komen. Hoewel de adem die uit de mond van Madame opstijgt, ervoor zorgt dat René liever een afstand bewaart.

Een warme douche en veel tandpasta ronden het ochtendritueel af. De dag staat helemaal open voor vele SM-avonturen. Eindelijk, eindelijk is het zover dat Madame volop haar Dominantie zal bewijzen en René zich kan storten op zijn slaaf-zijn. Maar eerst moeten er nog wat huishoudelijke taken gedaan worden. Er gaat een nieuwe was de wasmachine in, de bezem wordt door de huiskamer gehaald, de schone afwas wordt opgeborgen in de keukenkastjes. René kankert op de kinderen nadat hij bijna zijn nek heeft gebroken over de niet-opgeruimde rolschaatsen in het halletje. Het lijkt wel een doodnormaal gezin. Gelukkig dat Madame besluit in te grijpen. Ze beveelt René om een kop thee voor haar te zetten. Als dit nou geen pure SM is, dominantie ten top, dan weet ik het ook niet meer.

Madame geniet van haar bevoorrechte positie en haar warme drankje. Wat is het toch heerlijk om een slaafje te hebben.
"Schiet nou eens op", verstoort René haar droom, "we hebben een afspraak bij de tandarts." Een vlugge blik op de klok leert Madame dat ze moeten rennen om nog op tijd te zijn.
"Dankjewel" perst ze er met moeite uit, tussen haar opeengeklemde kaken. Pas na een halfuur realiseert ze zich dat het eigenlijk een directe order was die René haar gaf. Maar om daar nou een discussiepunt van te maken midden in de wachtruimte bij de tandarts? Het kan wel wachten. Als het eindelijk wat rustiger is en de deur van de tandartspraktijk achter hen dichtslaat, lukt het haar niet om het te zeggen: met een verdoofde kies is het gewoon minder makkelijk praten. Ach, zo belangrijk is het toch ook niet?

Als Madame en René thuis komen, merken ze dat het verdacht stil is: de kinderen zijn alle drie uit spelen. Ze hebben het rijk alleen, ze kunnen doen waar ze zin in hebben. Eén blik tussen beiden is voldoende. Zonder woorden eraan vuil te maken begrijpen ze elkaar. Madame gaat achter de PC zitten en René pluist de krant uit. Heerlijk. Een ongekende luxe.
"Hoor je dat?" vraagt Madame aan René.
"Nee, ik hoor niks."
"Precies" stelt Madame tevreden.
Madame en René kijken elkaar voldaan aan: wat is een D/s toch geweldig.

Ongemerkt is het bijna half zes. Madame recht haar schouders, van haar tenen tot in de top van haar kruin straalt ze dominantie uit.
"Ik ga koken," deelt ze mee. Haar priemende ogen dagen René uit om haar tegen te spreken. Hij houdt echter wijselijk zijn mond.
"Jij mag wel achter de PC," zegt ze majestueus voordat ze naar de keuken schrijdt. René laat zich deze aanmoediging niet twee keer zeggen. Madame schilt de aardappels langzaam: ergens heeft ze ooit gelezen dat ook planten pijn kunnen ervaren. Als sadist laat ze zich dit genoegen niet ontnemen. Daarna is het tijd om de spruitjes voor te bereiden. Aangezien ze een hekel heeft aan deze groenten gaat ze nog langzamer te werk. In stilte vervloekt ze de idioot die ze in de reclame heeft gezet. De stommeling die ze heeft gekocht vervloekt ze niet: deze week heeft zij de boodschappen gedaan.

Aan het gekif te horen zijn de kinderen weer thuis. Luidruchtig geven ze commentaar op het menu: "Alwéér aardappelen? Waarom eten we geen pasta?" Ze gooit haar dominantie en een paar dreigementen in de strijd om de tafel gedekt te krijgen: slaven zijn een stuk gehoorzamer en handelbaarder dan pubers. De hele maaltijd zijn René en Madame bezig om een paar ruzies te beslechten, kritiek op de leraren aan te horen en op de hoogte gebracht te worden van de laatste roddels over een paar pubers die ze alleen van naam kennen. Voor René, die na al die jaren nog steeds af en toe moeite heeft met de drukte van een gezin, is het een echte masochistische ervaring, zwaarder dan alles wat Madame hem laat ondergaan.

Om tien uur keert de rust eindelijk weer terug. De kinderen zijn verdwenen naar hun kamers. Madame en René kruipen tegen elkaar aan op de bank.
"Weet je waar ik echt zin in heb?" begint Madame terwijl ze een hand tussen de benen van René legt. René kijkt vragend naar zijn Heerseres zonder acht te slaan op zijn lid dat langzaam onder haar strelende vingers groeit.
"In een sessie, zo'n lange, uitgebreide sessie" zegt ze met een verleidelijke stem.
Beiden zwijgen een ogenblik.
"Ja, weer eens kaarsvet op mijn rug voelen," droomt René hardop.
Geen van tweeën verroert een vin.
"Je horen kreunen onder mijn zweep," fantaseert Madame verder.
De handen van Madame gaan ondertussen door met hun opwindende karwei. René sluit zijn ogen om zijn frustratie tegen te gaan: klaarkomen zal er wel niet in zitten.
"Je nagels die over mijn rug krassen," zegt René verlangend.
Madame gaapt ongegeneerd.
"Zullen we maar naar bed toe gaan? Het is al laat en morgen moeten we vroeg op" constateert ze nuchter.

Madame ligt al comfortabel in een afgedragen t-shirt als René netjes op de grond op zijn knieën gaat zitten. Zoals elke avond smeekt hij ook nu netjes om toestemming, om haar bed te mogen delen. Afwezig keurt Madame zijn wens goed. Eenmaal onder het dekbed rust het hoofd van René op Madame's schouder.

"Slaap lekker slaafje," zijn Madame's laatste woorden van de dag.
"Welterusten Madame," fluistert René.
Na een korte tijd is er niks anders meer te horen dan het zachte snurken van Madame en René die hetzelfde doet, maar een stuk harder.


© Madame , april 2004.

Naar boven