Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

Dresscode

Een veel gehoord argument ten faveure van een dresscode op een SM-feest, is dat je op die manier de SM'ers van de rukkertjes en geillaards kan onderscheiden. Het zal sommigen misschien verbazen maar er zijn ook SM'ers die niks met leer, rubber en lak hebben en rukkertjes die er juist dol op zijn. Zelf ga ik altijd naar feesten, schitterend gekleed in een jurk of rok die niet zou misstaan bij het jaarlijkse kerstdiner van mijn schoonouders of de bruiloft van mijn beste vriendin. Zoals jullie horen heb ik dan geen lak, leer of rubber aan; maar een rukkertje ben ik zeker niet.

De reden dat ik geen rukkertje ben? Ik ben een vrouw. Tot op heden ben ik geen rukkertjes tegengekomen op feesten waar ik naartoe ga. Maar wat ik me heb laten vertellen over deze typische soort, is dat het mannen zijn. Nou heb ik niks tegen mannen, zelfs niet als ze zich afrukken - tenminste als dat gebeurt na mijn opdracht of op een plaats waar ik er geen last van heb. Ik kan me heel goed voorstellen dat het hinderlijk is als je met een spel bezig bent en er zit er ééntje in je oor te hijgen. Wat ik me daarentegen niet kan voorstellen is hoe lak, leer of rubber zo'n rukker het onmogelijk maakt om zijn favoriete hobby uit te oefenen.

Wat ik me weer wel heel goed kan voorstellen, is dat die strak in het leer, rubber en lak gestoken vrouwen zo'n rukkertje juist extra opwinden. Het is me wel opgevallen dat de voluptueuze vrouwelijke vormen beter uitkomen in fetisjkleding. En het lijkt me sterk dat het alleen mij is opgevallen. Als ik een rukkertje zou zijn, zouden die paar honderd euro's die men moet uitgeven om lak, leer of rubber te kopen, mij een goede investering zijn. Het blijft goedkoper dan het verzamelen van postzegels om maar een andere hobby te noemen.

Festishkleding is geen oplossing om het kaf van het koren te scheiden. In feite is er helemaal geen oplossing om die scheiding te bewerkstelligen. Er is daartegen wél een oplossing om het voor rukkertjes minder makkelijk te maken hun hobby uit te oefenen: laat voortaan alle vrouwen in slobbertruien en geitenwollesokken opdraven. Ik wed dat er geen rukkertje meer te bekennen is. Ik wed trouwens ook dat deze oplossing niet zal aanslaan.

Kijk, ik verwacht niet op een SM-feest schitterende in leer, lak en rubber gestoken mensen. Ik verwacht wel een leuke avond onder gelijkgestemden. En als hun geest op de goede plek zit, kunnen die slobbertruien en geitenharen-wollen-sokken me niks schelen. Ik ben open-minded genoeg om daar doorheen te kijken.

Op een fetisjfeest vind ik het vrij normaal dat er mensen zijn die in lak, leer en rubber komen. Dat is immers het doel van zo'n feest. En een dresscode is daar dan ook helemaal op zijn plaats. Wel denk ik dat het een enorme beperking is van het begrip fetisj. Een fetisj is een voorwerp van erotische verering. Lak, leer en rubber kunnen zo'n voorwerp zijn, maar ook laarzen en open schoenen bijvoorbeeld. Baron van Sacher-Masoch was een enorme liefhebber van bont. René wordt helemaal gek van gladde stoffen: als ik me in zijde hul kan hij nauwelijks van me afblijven. Niet dat ik dat erg vind. Integendeel zelfs. Af en toe moedig ik zijn rukkertjesgedrag op zo'n moment zelfs aan. Vooral als hij zich er ongemakkelijk onder voelt. Er zijn mannen die een erotische verering voelen voor vrouwenkleding. Een bloemetjesjurk doet in zo'n geval al wonderen. Toch zijn de liefhebbers van bont, schoenen en laarzen, gladde stoffen en dameskleding niet welkom op een fetisjfeest.

Niet alleen zijn er bepaalde materialen die het goed doen bij de SM'ers en fetisjisten; ook bepaalde kleuren voeren de boventoon. Zwart en rood zijn je van het voor de SM'ers. De rest is alleen maar acceptabel als het materiaal goed is: lak, leer en rubber. Natuurlijk heb ik navraag gedaan naar het waarom van zwart en rood. Het antwoord dat ik kreeg zal niemand verbazen. Zwart omdat het de kleur is van de onderwereld en rood omdat het de kleur van passie is. Op het eerste gezicht lijkt deze uitleg wel hout te snijden. Ik geloofde het ook totdat ik aan China moest denken. Daar is wit de kleur van wat slecht is. Zou de SM-scene in Peking in het wit gekleed gaan?

Hoe je het ook wendt of keert, er blijft iets vreemd kleven aan een dresscode. Alhoewel, misschien is het vrij simpel. Juist leden van een subgroep hebben strenge rituelen nodig om de band onderling te smeden. Dat is de simpelste manier om ergens bij te horen, om je te identificeren met de rest van de groep. De simpelste manier om niet uit de toon te vallen. En als je zoveel moeite doet om bij de groep te passen, ben je niet blij met de individualist die zijn eigen gang gaat. Die is een bedreiging. In dat licht gezien is een dresscode voor SM'ers en een beperking van het begrip fetisjisme vrij normaal. Misschien zelfs wenselijk. Zelfs als wij mensen ons van de kudde onderscheiden blijven we gewoon schapen. En hebben we een nieuwe groep nodig om ons veilig te voelen. Een groep die op ons lijkt en waaraan we ons kunnen aanpassen.

Hier hebben we meteen een goed argument te pakken voor het in stand houden van de dresscode en voor een beperkt begrip van het woord fetisj. En ik heb een goede reden om vooral hier niet aan mee te doen: ik ben nu eenmaal geen schaap. En zelfs, zelfs als ik me wel houd aan de dresscode of in lak, leer of rubber verschijn, blijf ik een wolf. Een wolf in schaapskleren williswaar.


© Madame , oktober 2003.

Naar boven