Over de site
Informatie
Kronkels
Verhalen
Recensies
Links
Contact


Valid HTML 4.01 Transitional  

Van Madame   van rené   van derden       

De slaaf als deurmat

Een deurmat is een verdienstelijk gebruiksvoorwerp: je veegt er je voeten aan af voordat je je huis binnentreedt en besteedt er verder geen aandacht aan.

Toen ik jonger was (nu klink ik pas echt oud) was dat een van mijn favoriete fantasietjes: een slaaf hebben. Zo eentje die niks te zeggen heeft, niks te willen heeft, geen mening bezit en die je in de hoek zet als je hem niet gebruikt. Het leek me erg bevrijdend en rustgevend: je hoeft er geen aandacht aan te geven, geen rekening mee te houden. De slaaf met de status van speelgoed. Een grote pop waarmee je speelt en alleen doet wat jij wilt. Heerlijk leek het me: hij spreekt je nooit tegen, gehoorzaamt direct, wenst niks voor zichzelf, hij heeft nooit klachten, zeurt niet, geen andere mening dan je eigen mening. Ik zag het dan ook helemaal niet als een deurmat, die zo'n negatieve klank heeft. Nee, ik zag het als de ultieme en perfecte slaaf. Het hoogst haalbaar. De droomslaaf.

Ondertussen is dat geen echte fantasie van mij meer. Het lijkt me juist heel vermoeiend, zo'n deurmat-slaaf. Een ja-knikker. Een willoos wezen zonder enige inbreng in de relatie. Het beeld dat zo'n slaaf nu bij me oproept is dat van een wezen uit een nachtmerrie. Ik zie het al helemaal voor me. Ik kom moe thuis van een dag hard werken. een dag waarop ik me ook nog erg heb lopen te ergeren aan een collega (ja, ik doe dat ook weleens). Begin ik te spuien en geeft mijn slaaf me in alles gelijk. Heerlijk hè? Nou... niet echt... want ik leer zo helemaal niks. Elke opdracht zal ik hem helemaal moeten spellen. Initiatief tonen doet hij immers niet. Ik begin al te kokhalzen bij het idee. Waar blijft de uitdaging? Nee, het idee van zo'n deurmat laat me inslapen uit verveling.

Dan heb je ook weer het tegendeel daarvan. Zo'n slaaf die je de hele tijd moet overtuigen van je gelijk. Die bij elke opdracht wel een goede reden kan bedenken waarom het onmogelijk is. Uitdaging genoeg zou je zeggen. Maar vooral zwoegen is dat. Je zou alle nagels die je juist zo hard nodig hebt om in zijn rug te zetten, afbijten uit pure frustratie. Stel je voor, je geeft hem de opdracht om koffie te zetten om middennacht; Madame, antwoordt hij direct, als ik dat doe, kunt U straks niet slapen. Een keertje is wel leuk, maar altijd zo'n tegenwerping? Bij het idee alleen al begint zich een migraine-aanval te ontwikkelen. Laat ik maar vlug verder gaan.

Zoals in altijd is de juiste weg die van het midden. Ik weet het, nu klink ik als een echt ingedut burgertrutje. En wat dan nog? Ik ga zo, met mijn plooirokje, witte sokken, lakschoenen en ruchesbloes, naar een verjaardagfeest. Heerlijk burgerlijk aan de arm van mijn man, met mijn slaaf die me op gepaste afstand volgt. Misschien kus ik mijn man: niet te lang en niet te kort. En sla ik mijn slaaf: niet te hard en niet te zacht.


© Madame , januari 2002.

Naar boven